ตอนที่ 35 คุณชายลู่แกล้งเป๋

ขณะที่คิดอยู่ ทางท่าเรือก็มีเสียงต่อสู้ดังขึ้นมา

ตีกันแล้วเหรอ?

ลู่จ่านหยวนตีกับใครล่ะ?

แต่ก็ไม่เกี่ยวกับเธอ

ซูชิงเดินไปทางถนนใหญ่ เพราะคิดจะไปเรียกรถตรงนั้น

ทันใดนั้น รถคันหนึ่งก็ขับมาจากทางท่าเรือ และด้านหลังยังมีรถอีกคันตามมาติดๆ รถทั้งสองคันขับมาไวมาก

ซูชิงแค่มองก็อกสั่นขวัญหาย หลังจากที่รถทั้งสองคันขับผ่านไปไม่กี่วินาที เธอก็ได้ยินเสียงชนดังอย่างรุนแรงขึ้นมา

รถชนแล้ว

ซูชิงรีบวิ่งไปดู รถทั้งสองคันนั้นพลิกตะแคงข้างไปแล้ว และชนจนหน้าตารถเปลี่ยนไปหมดเลย

ในใจซูชิงก็ตกใจมาก แต่ตอนนี้ก็มีคนทะลุออกมาจากในรถ

ลู่หรงเยียนยืนนิ่งและจับไม้เท้าเอาไว้ หน้ากากแผลเป็นบนหน้านั้น พออยู่ใต้แสงจันทร์แล้วก็ยิ่งน่ากลัวกว่าเดิม

ลู่หรงเยียนเองก็ไม่ใช่ไม่มีแผลเลย ไหล่ของเขาได้รับบาดเจ็บ เลือดสดซึมไปทั่วเสื้อผ้า แดงเถือกไปหมด

ซูชิงตะลึงงัน: "คุณ คุณชายลู่"

ลู่หรงเยียนมองที่ซูชิง ยังไม่ทันรอให้เขาอ้าปากก็มีรถตามมาอีกแล้ว

"ไป"

ลู่หรงเยียนลากซูชิงวิ่งไปทางป่า

ซูชิง งงงวยไปหมด เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมตัวเองถึงวิ่งตามมาด้วย

รอให้เธอตั้งสติขึ้นมาได้ ก็วิ่งมาจนถึงในป่าลึกแล้ว

แต่คุณชายลู่ที่ขาเป๋ในข่าวลือ ตอนนี้กลับกำลังวิ่งเร็วอย่างกับบินเลย เหมือนคนขาเป๋ที่ไหนกัน

วิ่งเร็วกว่าเธออีก

ซูชิงหายใจหอบ: "ฉันวิ่งไม่ไหวแล้ว"

ตอนนี้ทั้งคู่ถึงได้หยุดลง ด้านหลังเองก็ไม่มีคนตามมา

ซูชิงจับต้นไม้เอาไว้ด้วยความหอบเพื่อผ่อนคลายลง เธอมองไปยังชายที่อยู่ตรงหน้า และหยุดสายตาลงบนขาของลู่หรงเยียน: "คุณชายลู่ ขาคุณ...หายแล้วเหรอคะ?"

ลู่หรงเยียนขยับขานิดหน่อย และเดินกะเผลกอีกสองครั้ง: "เป๋อีกแล้ว"

ซูชิง: "..."

การแกล้งเป๋นี่ชุ่ยเกินไปแล้ว

ทำเหมือนเธอเป็นเด็กสามขวบจริงๆ นะ

ซูชิรู้สึกว่าผู้ชายตรงหน้านี้มีความชั่วร้ายออกมา แฟนของตัวเองอ่อนโยนกว่า

"คุณชายลู่มาอยู่ที่ท่าเรือได้ยังไงคะ?" ซูชิงถาม: "คนที่ตีกับลู่จ่านหยวนขึ้นมาเมื่อกี้คือคุณชายลู่เหรอ?"

ข่าวลือบอกว่าลุงกับหลานคู่นี้ไม่ถูกกัน ดูท่าจะเป็นเรื่องจริง

ดูจากระดับความพังของรถเมื่อกี้แล้วคือต้องการทำให้คนตายเลยนะ

ซูชิงคิดเรื่องข่าวลือว่าผู้คุมอำนาจตระกูลลู่เกิดอุบัติเหตุจนเสียโฉมและขาเป๋ขึ้นมา หรือว่าอุบัติเหตุครั้งนั้น...

"คุณชายลู่ หรือว่าอุบัติเหตุก่อนหน้านี้จะเป็นฝีมือลู่จ่านหยวนเหมือนกัน?"

ลู่หรงเยียนยิ้มมุมปากขึ้นมาภายใต้หน้ากาก: "คุณซูฉลาดมาก ขอบคุณคุณซูที่ช่วยชีวิตเมื่อครู่ด้วย ไม่อย่างนั้นผมก็คงตายอยู่ในรถจริงๆ"

"ฉัน? ฉันไม่ได้ทำอะไรนะ" ซูชิงมึนงง

ลู่หรงเยียนพูดด้วยท่าทางเคร่งขรึม: "เมื่อกี้ผมเห็นคุณซูจากในรถ จึงตกตะลึงในความงาม ในวินาทีที่เผลอก็หลบการชนที่เอาชีวิตของรถคันนั้นได้พอดี ดังนั้นก็เลยพูดว่าคุณซูเป็นคนช่วยผมไว้"

ซูชิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นเหตุผลที่ฝืนมากเลยนะ

จากนั้น ประโยคต่อมาก็ทำให้ซูชิงต้องตะลึง

"บุญคุณในการช่วยชีวิตของคุณซู ผมไม่มีอะไรจะตอบแทน ทรัพย์สินมันธรรมดาเกินไป ส่วนเงินทองเพชรพลอยก็เป็นการเหยียดหยามคุณซู คิดไปคิดมา ผมก็มีแค่เอาร่างกายเข้าแลก ขอคุณซูแต่งงานซะ คุณคิดว่ายังไง?"

ซูชิงตกใจจนถลึงตากว้าง: "นี่ไม่ใช่การตอบแทนบุญคุณแต่เป็นการแก้แค้นมั้ง ฉันเป็นแค่คนธรรมดา หรือไม่คุณชายลู่ก็คืนเป็นทรัพย์สินเงินทองเพชรพลอยอะไรให้ฉันแทนเถอะ?"