ตอนที่ 36 ว่าที่นายหญิงของตระกูลลู่

"คุณชายลู่ไม่กลัวฉันเอาเรื่องที่คุณแกล้งพิการไปพูดเหรอ?"

ลู่หรงเยียนจ้องด้วยดวงตาที่แผดเผาก่อนจะถามกลับ "เธอจะทำงั้นสิ?"

ซูชิงสะดุ้งและส่ายหัว เรื่องไม่ดีแบบนี้เธอไม่ทำหรอก

ทำไมทั้งสองถึงได้เกือบเป็นสามีภรรยากัน เธอหนีงานแต่งก็ยังไม่ตามล่าเธอ แถมยังมาช่วยเธอจากเรื่องที่ต้องไปแต่งกับคนปัญญาอ่อนตระกูลฟู่อีก เธอไม่สามารถล้างแค้นต่อบุญคุณนี้ได้เลย

ลู่หรงเยียนยิ้มก่อนจะเหยียดขา เอนตัวพิงต้นไม้อย่างเกียจคร้าน "คุณมานั่งนี่ ให้ผมพิงหน่อย ผมเหนื่อย"

"โอ้!" ซูชิงไถลเข้าไปนั่ง แม้แต่ตัวเธอเองยังไม่รู้ตัวว่าจะเชื่อฟังขนาดนี้

ซูชิงนั่งข้างลู่หรงเยียน เขาวางศีรษะลงบนไหล่ของเธอเบาๆก่อนจะหลับตาพักผ่อน

เป็นคืนที่อันตรายจริง

ซูชิงกลัวว่าลู่หรงเยียนผล็อยหลับไปจริงๆ แล้วจะอันตรายมาก ยังไงบาดแผลก็มีเลือดไหลออกมา ไม่รู้ว่าตรงอื่นจะมีบาดแผลอะไรไหม ถ้าหลับไปแล้วไม่ตื่นอีกจะทำยังไง?

"คุณชายลู่ อย่าหลับนะ เรามาคุยกันเถอะ คนของคุณมาถึงแล้วค่อยนอนนอน"

"จะคุยอะไรล่ะ?" เสียงของลู่หรงเยียนทุ้มหนักในลำคอแถมยังเกียจคร้าน

"เรื่องอดีตภรรยาของคุณ พวกเธอตายได้ยังไง?" ซูชิงสงสัยมาก "หรือเป็นอย่าที่ข่าวลือบอก โดนคุณ...แบบนั้นจนตาย?"

ภายใต้หน้ากาก ลู่หรงเยียนก็ยกยิ้ม "แบบไหน?"

"ก็แบบนั้นไง" เมื่อเห็นลู่หรงเยียนไม่เข้าใจก็พูดอย่างตรงไปตรงมา "ข่าวลือที่ว่าโดนคุณทรมานจนตาย มันจริงไหม?"

ลู่หรงเยียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "คุณเห็นผมเหมือนเป็นคนโหดร้ายเลือดเย็น?"

ซูชิงแสกนมองลู่หรงเยียน "เหมือน"

ลู่หรงเยียนมองซูชิงอย่างหน่ายใจและไม่พูดอะไร

ซูชิงตอบโต้ "ที่คุณจะสื่อคือพวกเธอไม่ได้ตายเพราะคุณ? งั้นพวกเธอตายได้ยังไง?"

ลู่หรงเยียนพูดติดตลก "คุณก็ลองแต่งซะสิ?"

"ไม่ ไม่ล่ะ" ซูชิงสั่นหัวทั้งเสียงก็สั่น "ฉันยังอยากมีชีวิตยืนยาว"

รอเธอเป็นบ้าก่อนถึงจะไปรนหาที่ตาย

ตำแหน่งภรรยาผู้นำตระกูลลู่มีดีอะไรกัน?

ลู่หรงเยียนหลับตาลงก่อนทั้งคู่จะเงียบไป รอบด้านเป็นเสียงของใบไม้ที่ปลิวไปตามลม

ก่อนหน้านี้ซูชิงไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งเธอจะซ่อนตัวอยู่ในป่าเล็กๆและได้พูดคุยกับหัวหน้าตระกูลลู่

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน จนกระทั่งซูชิงคิดว่าลู่หรงเยียนคงไม่พูดอีก แต่จู่ๆกลับได้ยินสียงเขา "ปู่ผมมีลูกชายเก้าคน ลูกสาวห้าคน พ่อของฉันเป็นพี่ใหญ่ของบ้านตระกูลลู่ ผมโตมากับปู่ ฝึกการเป็นผู้สืบทอดกับเขา ทางฝั่งพ่อมีผมเป็นลูกชายเพียงคนเดียว หากผมตามก็ไม่มีผู้สืบทอด ถ้าอย่างนั้นตระกูลลู่ก็ทำได้แค่เลือกจากสายเลือดรอง"

ซูชิงไม่คิดว่าลู่หรงเยียนจะมาอธิบายเรื่องนี้กับเธอ

เรื่องนี้ถือได้ว่าเป็นความลับของตระกูลร่ำรวย

ซูชิงเข้าใจได้ทันที "เพราะอย่างนั้นพวกคุณลุงคุณป้าของคุณเลยไม่ยอมให้คุณมีลูกก็เลยมาทำร้ายภรรยาคุณสินะ"

ข่าวลือว่าลู่หรงเยียนจะอยู่ได้ไม่นาน ตราบใดที่ยังไม่มีผู้สืบทอดก่อนการตายของลู่หรงเยียน เป้าหมายของคนพวกนั้นก็สำเร็จ

ซูชิงกลืนน้ำลายก่อนจะพูดอย่างปิติ "โชคดีที่ฉันหนีงานแต่ง ไม่อย่างงั้นคงตายไปแล้ว"

เมื่อเทียบกับการต่อสู้แย่งชิงอำนาจของตระกูลลู่ เธอกับซูเซว่ที่กัดกันนั้นเทียบไม่ติดเลย

ลู่หรงเยียนยกริมฝีปากขึ้นยิ้ม "คุณไม่มีทางตายหรอก"

"ทำไมล่ะ?"

คนอื่นยังตายแล้วเธอจะไปสู้กับพวกคุณลุงตระกูลลู่ได้ไง?

ไม่ทันที่ลู่หรงเยียนจะได้เปิดปากก็มีเสียงเรียกมาจากที่ไกลๆ

"พี่ใหญ่ พี่ใหญ่"

เป็นเซี่ยตงและเซี่ยชิวที่มา

ซูชิงมองไปตามเสียงก็เห็นทั้งเซี่ยตงและเซี่ยชิว

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเจอกับเซี่ยชิว เธออึ้งไปสักพักเพราะรู้สึกคุ้นเคย

เซี่ยชิวค่อนข้างคล้ายกับซูเจี๋ย

"พี่ใหญ่" ทั้งเซี่ยตงและเซี่ยชิววิ่งเข้ามา

เห็นอาการบาดเจ็บที่แขนของลู่หรงเยียน เซี่ยตงก็รีบเข้ามา "พี่ใหญ่"

ซูชิงช่วยพยุงลู่หรงเยียน รู้สึกกินแรง "พวกคุณรีบเข้ามาช่วยเร็วสิ"

ทั้งเซี่ยตงและเซี่ยชิวกำลังจะเข้าไป แต่ได้เห็นท่าทางของลู่หรงเยียนที่ส่งถึงพวกเขาเป็นสัญญาณให้เขาออกไป