ตอนที่ 37 คืนนี้ช่างทรมาน

ซูชิงหันไปมองก็เห็นเป็นลู่หรงเยียนที่ได้เปลี่ยนเป็นชุดลำลองดูสูงส่ง ทันใดนั้นก็มีคำพูดผุดขึ้นมาในหัวเธอ: สมน้ำสมเนื้อดั่งกินทองใบหยก

หากไม่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าก็เป็นคนที่สมบูรณ์แบบที่สุดในโลก

คนรับใช้ "ค่ะ คุณชายลู่"

เซี่ยตง "ครับ พี่ใหญ่"

ลู่หรงเยียนเดินไปนั่งข้างซูชิง คนรับใช้ออกไปกันหมดแล้ว ห่องอาหารใหญ่ๆก็เหลือเพียงซูชิงและลู่หรงเยียนสองคน

ลู่หรงเยียนเหลือบมองซูชิง "อาหารไม่ถูกปากเหรอ ฉันจะให้ห้องครัวทำให้ใหม่"

"ไม่ต้องหรอกค่ะ อาหารพวกนี้อร่อยมาก" ซูชิงเรียกสติคืน "คุณชายลู่ อีกเดี๋ยวคุณให้คนไปส่งฉันได้ไหม? ไม่ก็ส่งตรงตีนเขาก็ได้"

เดิมทีในพื้นที่วิลล่านี้ไม่มีแท็กซี่ขับเข้ามาเลยเรียกรถไม่ได้

"ไม่ได้"

ลู่หรงเยียนปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

ซูชิงตกใจ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะปฏิเสธเร็วแบบนี้

ไม่ไว้หน้ากันเกินไปแล้ว

"ดึกขนาดนี้ถ้าฉันไม่กลับไป แฟนฉันจะเป็นห่วง คุณชายลู่ ฉันจะพูดยังไงดี เมื่อกี้ฉันเพิ่งจะช่วยคุณเองนะ"

ลู่หรงเยียนดื่มชาอย่างสบายๆ วันนี้เขาบาดเจ็บกลับไปห้องเช่าไม่ได้ ถ้าซูชิงกลับไป เขาก็คงต้องหาข้อแก้ตัวหลบออกมา

"คุณนอนอย่างสบายใจสักคืน พรุ่งนี้เช้าผมจะให้เซี่ยตงไปส่ง"

ซูชิงเบิกตากว้าง นอนอย่างสบายใจที่นี่หนึ่งคืนต่างหากที่เป็นเรื่องแปลก

แต่ก็กลับไปไม่ได้ ถ้ายังเรื่องมากคงทำให้เขาเคืองแน่

คุณชายลู่คนนี้เจ้าอารมณ์เหมือนข่าวลือจริงๆ

หลังอาหารเย็นก็มีคนรับใช้พาซูชิงไปที่ห้องนอน เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนก็เตรียมไว้ให้พร้อมแล้ว

ซูชิงยืนอยู่ในห้องนอนก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ คนรวยนี่ช่างดีจริงๆ

ห้องนอนมีขนาดหลายร้อยตารางเมตร ขนาดห้องน้ำยังใหญ่กว่าห้องเช่าของเธอเสียอีก

ซูชิงมีนิสัยสงบได้อย่างรวดเร็ว ไปไหนไม่ได้งั้นก็ใช้ชีวิตอย่างสบายใจ

ซูชิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความถึงลู่หรงเยียน: คืนนี้มีธุระคงกลับไม่ได้แล้ว

หลังจากส่งข้อความไป ซูชิงรู้สึกแปลกๆ ที่แท้คือการที่มีคนอยู่ในใจแล้วจะมีความกังวลแบบนี้

เธอเคยคบกับฉู่เทียนอี้ แม้ว่าพวกเขาจะแยกกันนาน เธอก็ไม่รู้สึกอะไร และไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่ต้องคอยรายงาน

หลังจากส่งข้อความ ซูชิงก็เข้าไปในห้องน้ำ

ห้องข้างๆ

ลู่หรงเยียนหยิบโทรศัพท์มือถืออีกเครื่องขึ้นมามอง เป็นข้อความที่ซูชิงส่งมา

ลู่หรงเยียนจ้องข้อความที่ซูชิงส่งมาด้วยสายตารักใคร่

นี่แฟนกำลังรายงานหรือนี่

ลู่หรงเยียนพิมพ์ตอบกลับไป: โอเค!

เซี่ยตงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเห็นลู่หรงเยียนอารมณ์ดีก็พูดขึ้น "พี่ใหญ่ ได้ข่าวจากทางว่านหยางแล้วว่าลู่จ่านหยวนบาดเจ็บสาหัสและเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาล คุณท่านลู่ก็เข้าไปดูแล้ว ความวุ่นวายที่ท่าเรือไปเข้าหูตำรวจ ทางตำรวจเลยเข้าแทรกแซงการสอบสวน"

ดวงตาของลู่หรงเยียนหรี่ลง "สองปีที่ผ่านมา ลุงสองของฉันชักจะเอาใหญ่แล้ว ยิ่งกล้าขึ้นเรื่อยๆ สมควรเก็บกวาดแล้ว ไม่อย่างนั้นตระกูลลู่คงโดนเขาทำลายแน่"

เซี่ยตงพูด "โชคดีที่ได้ข่าวก่อน ไม่อย่านั้นสินค้าเข้าสู่ตลาดไป ผลที่ตามมาคงมีแต่หายนะ"

ตระกูลที่มีมานาน ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะลุกขึ้นและยากที่จะดำเนินต่อไป แต่การถูกทำลายก็จะเกิดขึ้นได้เพียงชั่วข้ามคืน

ลู่หรงเยียนจุดบุหรี่และมองออกไปนอกหน้าต่าง "คุณปู่ก็ไม่ได้เลอะเลือน คราวนี้ลู่จ่านหยวนกับภรรยาของเขาทำพัง พรุ่งนี้เช้าเตรียมของขวัญไปเยี่ยมลุงสองแทนด้วย"

"ครับพี่ใหญ่"

ห้องด้านข้าง

ซูชิงแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำอย่างสบายใจ

หลังจากอาบน้ำออกมาก็ใส่ชุดนอนสบายๆ นอนลงบนเตียง อาการง่วงก็มาเยือนทันที

เดิมทีซูชิงคิดว่าเธอคงจะนอนแปลกที่ไม่ได้ ไม่คิดว่าจะสบายใจขนาดนี้

ช่วงสะลึมสะลือ เธอก็รู้สึกได้ว่าเตียงทรุดตัว แต่คิดว่าก่อนนอนได้ล็อคประตูแล้วก็เลยไม่สนใจก่อนจะพลิกตัวแล้วนอนต่อ

ลู่หรงเยียนที่นอนอยู่ข้างๆมองซูชิงที่กำลังหลับด้วยใบหน้าอ่อนโยน

"บ๊องจริงๆด้วย"