ตอนที่ 39 กล้าดียังไงมาเเตะฉัน

"อ๊ะ"

จู่ๆซูชิงก็ส่งเสียออกมา

"อะไรน่ะ?" ซูเซว่เองก็ตกใจ

ซูชิงจ้องไปที่ใบหน้าของซูเซว่ "ริ้วรอย...ยาวมากเลยนะเนี่ย ใต้ตาดำไหนจะถุงใต้ตาอีก ทำไมตรงจมูกถึงมีจุดๆด้วยล่ะ"

"หา ตรงไหน ตรงไหนน่ะ" ซูเซว่ที่ได้ยินก็ร้อนรนและรีบหยิบกระจกจากกระเป๋ามาดูก็ไม่เห็นรอยคล้ำและคราบสกปรกที่ซูชิงพูด

จนนึกได้ว่าโดนหลอก ซูเซว่ก็โกรธจัด "ซูชิง เธอหลอกฉัน"

"ใช่ ฉันหลอกเธอ" ซูชิงยิ้มอย่างเย็นชา "ถ้าไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นและไม่อยากถูกตบก็อยู่ให้ห่างจากฉัน หน้าจะได้ไม่บวมเหมือนหมูอีกไงล่ะ"

ซูเซว่โดนพูดเสียดแทงก็โมโห แต่เมื่อนึกถึงจุดประสงค์ที่เธอมาที่นี่ก็ระงับความโกรธและกล่าวว่า "พี่ ก่อนหน้านี้เป็นเรื่องเข้าใจผิดไป ไม่ว่ายังไงเราก็ยังเป็นลูกสาวบ้านตระกูลซู ระหว่างพี่น้องคงเกลียดกันไม่ลงหรอก"

"ฉันตัดพ่อลูกกับซูเต๋ออันไปแล้วและฉันไม่มีส่วนเกี่ยวกับบ้านตระกูลซูแล้วจะไปเกี่ยวอะไรกับเธอ?" ซูชิงแค้นเสียง "ส่วนเธอจะมีความสัมพันธ์อะไรยังไงกับตระกูลซูนั่นก็ไม่รู้ด้วย"

"ซูชิง เธอหมายความว่าไง?" ซูเซว่รู้สึกสับสน หรือซูชิงจะรู้ว่าเธอคือลูกนอกสมรสของโจวซงเฟย

ไม่ ไม่มีทางที่ซูชิงรู้

ซูเซว่สงบสติ ไม่กล้าสบตาซูชิงก่อนจะพูดขึ้น "จริงๆแล้ววันนี้พ่อให้ฉันมา บ้านตระกูลหลี่นั่นจะให้เธอเป็นลูกบุญธรรมจริงๆงั้นเหรอ?"

ที่แท้ก็มาถามเรื่องนี้

"ทำไม อินฉาหรือไง?"

ซูชิงพูดแทงใจดำซูเซว่

ซูเซว่อิจฉาจนแทบอาละวาดและหลับแทบไม่ได้ตลอดคืน

ทำไมเรื่องดีๆถึงไปตกอยู่ที่ซูชิงหมด?

"ทำไมตระกูลหลี่ถึงต้องให้เธอเป็นลูกบุญธรรมด้วย ในความคิดฉัน หลี่ขุยหวาก็คงแค่พูดปอย่างนั้น ฉันมาเพื่อแนะว่าอย่าไปจริงจังมากไม่อย่างนั้นจะยิ่งผิดหวัง ถึงตอนนั้นจะกลายเป็นที่น่าหัวเราะเยาะ"

"โอ้?" ซูชิงยิ้ม "คงทำให้บางคน...ผิดหวังแล้วล่ะ หลี่ขุยหวาจะให้ฉันเป็นลูกบุญธรรมจริงๆ จริงสิ ถึงวันงานเธอก็ต้องมาด้วยนะ ฉันจะส่งบัตรเชิญไปให้"

ซูเซว่กัดฟัน "หลี่ขุยหวานั่นโดนปั่นหัวหรือไงถึงเอาเธอไปเป็นลูกบุญธรรมได้"

"อิจฉาสินะ?" ซูชิงยิ้ม "อิจฉาไปก็ไม่มีประโยชน์ หลี่ขุยหวาให้ฉันเป็น ไม่ใช่เธอ"

ซูเซว่โกรธจนใบหน้าบิดเบี้ยว สองมือกำมือแน่นจนเล็บจิกลงไปในเนื้อ นัยน์ตาฉายแววริษยาจนแทบแผดเผาไปทั้งกาย

"ซูชิง อย่าดีใจนักเลย ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆหรอก หลี่ขุยหวาจะมีจุดประสงค์อื่นหรือไม่ก็ไม่แน่"

"ฉันเข้าใจดีว่าคนที่ไม่ได้ก็มักจะพูดแบบนี้" ซูชิงกระตุกยิ้มมุมปาก "แทนที่จะห่วงฉัน ห่วงตัวเองดีกว่า ตำแหน่งคุณนายฉู่ยังปลอดภัยดีอยู่ไหม?"

ไม่พูดเรื่องนี้ก็ยังดี พอได้พูด ซูเซว่ก็ยิ่งเคือง

เธอแต่งงานกับฉู่เทียนอี้มาตั้งนานแล้ว นอกจากคืนวันแต่งงานก็ไม่เคยนอนเตียงเดียวกันอีกเลย

"เธอยังคิดถึงเทียนอี้อยู่หรือเปล่า อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าเมื่อคืนเขาไปหาเธอ พวกเธอสองคนทำอะไรกัน?" ซูเซว่คว้าแขนซูชิง "เธอเป็นคนโยนเขาลงทะเล ทำไมถึงโหดเหี้ยมแบบนี้ เขาอยู่ในน้ำทั้งคืนจนแทบจะจมน้ำตาย"

อยู่ทั้งคืน?

ด้วยทักษะการว่ายน้ำของฉู่เทียนอี้คงไม่ถึงกับทั้งคืนหรอกมั้ง

"นั่นก็สมควรแล้ว ดูเหมือนว่าพระเจ้าจะทนดูไม่ไหว" ซูชิงไม่สบอารมณ์มากนัก "ฉันมีธุระ เธออยากจะหาเรื่องก็กลับไปหาฉู่เทียนอี้ของเธอ"

ช่วงพักกลางวันมีเพียงสองชั่วโมงเท่านั้น ดังนั้นเธอถึงไม่อยากมาเสียเวลากับซูเซว่

รถแท็กซี่ขับเข้ามา ซูชิงก็กวักมือเรียก เปิดประตูรถและเข้าไปนั่งด้านใน "ไปโรงพยาบาลเหรินหมินค่ะ"

"ซูชิง อย่าเพิ่งไปนะ เธออายใช่ไหมล่ะ ยัยผู้หญิงไร้ยางอาย อ่อนน้องเขยตัวเอง..."

เมื่อสตาร์ทรถ ซูชิงก็ถือว่าคำพูดของซูเซว่เหมือนเสียงสุนัขเห่า