ตอนที่ 40 คนมีประสบการณ์มากกว่าก็แก้ปัญหาได้ดีกว่า

ลู่หรงเยียนเหลือบมองคุณท่านลู่ "ไม่ได้สนใจครับ"

"เสี่ยวเยียน" คุณท่านลู่จงใจพูดด้วยใบหน้าที่สงบ "หลานไม่อยากให้ปู่อุ้มเหลนก่อนตายงั้นหรือ?"

"ปู่มีหลานตั้งหลายสิบคน แค่ปู่พูดก็คงมีเหลยผุดขึ้นเป็นร้อยคนภายในหนึ่งปี"

คุณท่านลู่ "..."

"เสี่ยวเยียน คราวที่แล้วที่ลูกสาวบ้านตระกูลซูหนีงานแต่ง ปู่ก็รู้สึกว่าผู้หญิงคนนั้นก็ไม่เลวเลยนะ อารมณ์รุนแรง เอาอย่างงี้ไหม..."

ลู่หรงเยียนพูดขัดจังหวะคุณท่านลู่ด้วยน้ำเสียงเรียบ "เซี่ยตง เซี่ยชิว ส่งคุณปู่กลับบ้าน"

เซี่ยตง "คุณท่านลู่ขึ้นรถเถอะครับ"

คุณท่านลู่มองไปที่ลู่หรงเยียน "หลานไม่กลับกับปู่เหรอ?"

"ยังมีธุระน่ะครับ"

ประโยคสั้นๆก็ทำให้คุณท่านลู่ต้องจากไป

คุณท่านลู่ขึ้นรถ เซี่ยตงประจำตำแหน่งคนขับเละเซี่ยชิวอยู่ด้านข้างคนขับ

เมื่อรถสตาร์ท คุณท่านลู่ก็เริ่มพูดพร้อมถอนหายใจ "เสี่ยวเยียนก็อายุอานาม 30 กว่าแล้ว ไม่มีผู้หญิงเลยแม้แต่คนเดียว พวกนายว่าหลานฉันชอบผู้หญิงหรือเปล่า หรือชอบผู้ชาย? ฉันต้องหาผู้ชายมาลองดูหน่อยไหม?"

คำพูดนั้นเป็นคำพูดที่ทำให้เซี่ยตงเกือบชนรถด้านหน้า

คุณท่านลู่กล่าวอีกครั้ง "ฉันเห็นพวกนายสองคนอยู่กับเสี่ยวเยียนมานาน เสี่ยวเยียนจะพอใจในตัวพวกนาย ไม่รู้ว่าเสี่ยวเยียนจะชอบผู้ชายแบบพวกนายหรือเปล่า คนแก่อย่างฉันเป็นคนใจกว้าง ถ้าหาก..."

เซี่ยตงตกใจจนต้องรีบพูดขัด "คุณท่านไม่ต้องห่วงนะครับ ยังไงพี่ใหญ่ก็ชอบผู้หญิง ไม่ได้ชอบพวกผมนะครับ"

เซี่ยชิวเองก็เต็มไปด้วยความกระหายในการเอาตัวรอด "จริงครับ พี่ใหญ่มีผู้หญิงที่ชอบครับด"

ทันที่ที่พูดออกไป เซี่ยชิวก็รู้สึกเสียใจขั้นมาทันที

หลุดปากพูดออกไปแล้ว

เซี่ยตงเบิกตาจ้องเซี่ยชิว

คนมีประสบการณ์มากกว่าก็จะแก้ปัญหาได้ดีกว่าสินะ

ไม่ทันไรก็หลุดพูดไปเสียแล้ว

คุณท่านลู่ยิ้ม "ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง แล้วเด็กผู้หญิงที่เสี่ยวเยียนชอบชื่ออะไร ลูกสาวตระกูลไหนกัน?"

ทั้งเซี่ยตงและเซี่ยชิวต่างก็มีใบหน้าขมขื่น

"คุณท่านครับ อย่าสิครับ ถ้าพี่ใหญ่รู้ว่าพวกเราหลุดปากพูดไปคงได้มาถลกหนังพวกเราแน่ครับ"

"ฉันจะเก็บเป็นความลับให้เอง" คุณท่านลู่ยิ้มตาหยีมองพวกเขาสองพี่น้อง "มีฉัยคอยหนุนหลังให้ เจ้าเด็กนั่นจะกล้าทำอะไรพวกนายกัน"

เซี่ยตงและเซี่ยชิวส่ายหัว ไม่ว่าจะยังไงก็ไม่พูด

คุณท่านลู่รู้ด้วยว่าพวกเขาพูดไม่ได้ก็ถอนหายใจ "ห้าปีก่อนที่เสี่ยวเยียนถูกผู้หญิงคนนั้นทิ้งก็เจ็บปวดมากแล้วก็ปฏิเสธที่จะหาแฟนมาตลอด ฉันจัดการงานแต่งให้เขาตั้งสี่ครั้งก็ไม่มีครั้งไหนที่ประสบความความสำเร็จ คนเป็นปู่อย่างฉันจะไม่กังวลได้ยังไง"

เซี่ยตงและเซี่ยชิวต่างชำเลืองมองหน้ากัน คุณท่านลู่แสดงละครอีกแล้ว พวกเขาต้องห้ามตกหลุมพรางเด็ดขาด

...

โรงพยาบาล

ซูชิงกำลังดูของต่างหน้าของแม่ กล่องไม้มะฮอกกานีถูกล็อคเอาไว้แล้วก็ไม่มีกุญแจด้วย ถ้าใช้กำลังเปิด กล่องอาจจะพังได้

ซูชิงไม่อยากให้ของของแม่เสียหาย เลยทำได้แค่จะไม่เปิดมันตอนนี้

ซูเจี๋ยนอนฟุบอยู่บนโต๊ะและมองไปที่กล่องไม้มะฮอกกานีก่อนจะถาม "พี่ พี่ว่าของข้างในเป็นมรดกที่แม่ทิ้งไว้ให้เราหรือเปล่า?"

"เดี๋ยวฉันจะลองกลับไปหากุญแจดู" ซชิงถาม "เสี่ยวเจี๋ย วันนี้เธอรู้สึกเป็นยังไงบ้าง?"

"ก็เหมือนเดิม" ซูเจี๋ยก็จับมือซูชิง "พี่ ให้ผมออกจากโรงพยาบาลดีไหม ผมอยากออกไป อยู่แต่โรงพยาบาลจนเบื่อแล้ว"

"ไม่ได้" ซูชิงปฏิเสธอย่างเด็ดขาด "เงื่อนไขอื่นยังพอได้ แต่เรื่องนี้ไม่ได้หรอก"

"พี่" ซูเจี๋ยใช้ไม้อ่อน "ครั้งวันก็ได้"

ซูชิงรู้ว่าซูเจี๋ยเบื่อที่จะอยู่ในโรงพยาบาล ถ้าเธอไม่ให้ออกไปก็ไม่แน่ที่เขาจะแอบเธอออกไป

"สุดสัปดาห์นี้ ฉันจะพาออกไปครึ่งวันนะ"

"จริงเหรอ?" ซูเจี๋ยพูดอย่างตื่นเต้น "รักพี่ที่สุดเลย"

เห็นซูเจี๋ยมีความสุข ซูชิงก็มีความสุข

เธอหวังเป็นอย่างยิ่งว่าอาการป่วยของซูเจี๋ยจะดีขึ้นและได้ใช้ชีวิตเหมือนคนปกติ

เวลาพักกลางวันใกล้หมดแล้ว ซูชิงเองที่อยู่นานไม่ได้ก็ได้เตือนไม่ให้ซูเจี๋ยไปไหนมาไหนและเชื่อฟังหมอ ก่อนจะออกจากโรงพยาบาลไป

ทันทีที่ออกจากโรงพยาบาล รถของลู่หรงเยียนก็ขับเข้ามาจอดข้างๆเธอ

ขณะนี้ลู่หรงเยียนได้ถอดหน้ากากออกแล้ว ทั้งยังเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าธรรมดาและขับรถแกร็บราคาเพียงแสนกว่า