ตอนที่ 43 ทายาทเศรษฐีที่เก็บซ่อนไว้

ภายใต้ยามค่ำคืน

ซูชิงนั่งบนเตียงเปิดดูนิตยสารอย่างเบื่อขี้เกียจมาก สายตาเหลือบไปทางห้องอาบน้ำเป็นครั้งคราวอย่างตื่นเต้นมาก

หล่อนก็ไม่รู้ว่าตัวเองเอาลู่หรงเยียนอยู่ต่อไว้ได้ยังไง

เรื่องบ้านตระกูลหลี่ต่างก็แก้ไขได้แล้ว ลู่หรงเยียนก็ไม่ต้องการอยู่ที่นี่แล้ว

"ลู่หรงเยียน คุณอาบน้ำเสร็จแล้วหรือยัง？"

เพิ่งพูดจบลู่หรงเยียนก็ใส่ชุดเสื้อคลุมอาบน้ำหลวมออกมาทั้งตัวยังมีไอร้อนระเหยอยู่ ไหล่กว้างเอวเล็กเส้นกล้ามเนื้อชัดเจนมากแสดงให้เห็นถึงความรู้สึกของพลัง หยดน้ำที่หน้าอกกลิ้งไหลตกลงมาร่างกายท่อนล่างทำให้ยั่วยวนถึงแก่ชีวิต

ซูชิงมองกลืนน้ำลายอย่างคิดได้ หน้าแดงแล้วเอาสายตาย้ายออกไปพูดว่า"ฉันเร่งด่วน"

พูดอยู่ซูชิงก็ผลิกตัวลุกขึ้นจากเตียงก็อยากที่จะเข้าไปในห้องน้ำกลับถูกลู่หรงเยียนดึงเข้ามาในอ้อมกอด

ข้างหูเป็นเสียงที่แหบแห้งกดต่ำว่า"ผมก็ร้อนรน"

เมื่อคืนลู่หรงเยียนอาบน้ำเย็นหลายครั้งถึงระบายความร้อนได้ วันนี้จะปล่อยซูชิงไปได้ยังไง

ซูชิงคิดได้ว่าลู่หรงเยียนต้องการทำอะไรจู่ ๆ ใจเต้นแรงขึ้นมา"เอ่อ เอ่อ……"

"ชิงชิง ผมอยากต้องการ"

ห้าคำทำให้ซูชิงยอมแพ้อย่างสิ้นเชิง

แต่ในเวลานี้ท่อนกายด้านล่างจู่ ๆ ร้อน

"แย่แล้ว ประจำเดือนมาแล้ว"ซูชิงหน้าแดงมุดออกมาจากร่างกายท่อนล่างของลู่หรงเยียนวิ่งเยาะ ๆ ไปที่ห้องน้ำ

อย่างที่คิดไว้ประจำเดือนมาเยี่ยมเยียนเป็นเวลาที่เหมาะสมพอดี

ซูชิงจัดเก็บเรียบร้อยออกมาก็เห็นลู่หรงเยียนนอนบนเตียงด้วยใบหน้าที่เสียใจ

ซูชิงกลืนไม่เข้าคายไม่ออกพูดว่า"นอน"

ลู่หรงเยียนถอนหายใจเอาซูชิงกอดเข้าในอ้อมกอดพูดว่า"กินเนื้อไม่ได้ก็ดื่มซุปสักหน่อย"

ซูชิง"……"

จมูกของซูชิงจู่ ๆ ได้กลิ่นคาวเลือด ซูชิงลืมตาขึ้นก็เห็นบนชุดคลุมอาบน้ำของลู่หรงเยียนมีสีแดงสดทั้งแถบ

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น？ฉันขอดูหน่อย"

ซูชิงนึกถึงเสื้อคลุมอาบน้ำที่ลู่หรงเยียนใส่อยู่เมื่อกี้ตลอดก็คือเพื่อปิดบังบาดแผลบนแขน？

"ไม่ระวังบาดโดน"ลู่หรงเยียนพูดอย่างสบาย ๆ ว่า"นอนเถอะ ไม่มีปัญหาอะไรมาก"

บาดแผลปิดผ้าพันแผลไว้เลือดซึมออกมาจากข้างในจะไม่เป็นอะไรได้ยังไง

ซูชิงมองลู่หรงเยียนด้วยความสงสัยแวบหนึ่ง บาดยังไงถึงสามารถเป็นบาดแผลที่ร้ายแรงอย่างนี้？

ซูชิงจู่ ๆ นึกถึงคุณชายลู่ผู้ที่คุมอำนาจตระกูลลู่ แขนของเขาก็ได้รับบาดเจ็บแล้วอีกทั้งก็เป็นแขนข้างขวาเหมือนกัน

บาดแผลจัดการเรียบร้อยแล้ว ซูชิงไม่มีวิธีที่จะไปตรวจดูว่าสรุปแล้วเป็นแผลจากการโดนบาดหรือแผลจากมีด

ลู่หรงเยียนยิ้ม ลูบหัวของซูชิงอย่างเอ็นดูพูดว่า"นอนเถอะ"

ซูชิงก็ไม่ได้ถามมากอีกในใจกลับเริ่มสงสัยแล้ว

แต่หล่อนก็ไม่กล้าเชื่ออีก

ลู่หรงเยียนจะเป็นคนขับรถแกร็บธรรมดาคนหนึ่ง ไม่สามารถเป็นผู้คุมอำนาจบ้านตระกูลลู่ที่มีพลังที่ยิ่งใหญ่ได้

คืนนี้ซูชิงนอนไม่ค่อยสบาย

ลู่หรงเยียนเหลือบมองบาดแผลของตัวเอง สีของดวงตายิ่งลึก

สำหรับระดับความฉลาดของซูชิงกลัวว่าจะปิดบังได้ไม่นาน