ตอนที่ 45 เด็กน้อยมาจากที่ไหน

พอถึงตอนเวลาเลิกงานพวกเพื่อนร่วมงานต่างก็ทยอยไปแล้ว

ซูชิงกำลังคิดที่จะไปอยู่ ไช่จิ้งเหมยเดินมาพูดว่า"ซูชิง ไปกินสุกี้หม้อไฟด้วยกันตอนเย็น"

"ได้สิ"ซูชิงก็ถือว่าเป็นคนที่ชอบกินอาหารอร่อยแต่ละชนิดบวกกับไช่จิ้งเหมยช่วยพูดแทนหล่อนหลายครั้งอีก ก็ควรที่จะแสดงท่าทีบ้างพูดว่า"ฉันเลี้ยง"

ไช่จิ้งเหมยก็ไม่เกรงใจพูดว่า"โอเคร！"

สองคนนั่งลิฟต์ลงตึกพร้อมกัน

ไช่จิ้งเหมยมีรถ"ซูชิง เธอรอแป๊บหนึ่งก่อนเดี๋ยวฉันไปขับรถ"

"ตกลง"

ซูชิงเพิ่งรอรถได้สักพัก รถที่คุ้นเคยคันหนึ่งจู่ ๆ ก็จอดลงที่ข้างทาง

และข้างในที่นั่งอยู่ก็คือซูเต๋ออาน

ซูชิงมีรางสังหรณ์ที่ไม่ดี

ซูเต๋ออานยิ้มคริ ๆ ลงจากรถพูดว่า"เสี่ยวชิง เพิ่งเลิกงานใช่ไหม ไป ขึ้นรถเดี๋ยวพ่อพาเธอไปกินข้าว"

น้ำเสียงของซูชิงพูดอย่างประชดประชันเย็นชาว่า"คุณซูคนสูงส่งมักจะขี้ลืมไปแล้ว พวกเราสองคนตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูกไปแล้ว"

ซูเต๋ออานสามารถมาหาซูชิงได้นั่นจะต้องเตรียมใจให้พร้อมที่จะต้องถูกพูดให้เสียหายแล้ว

"เสี่ยวชิงใบหน้าของซูเต๋ออานยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม"พ่อลูกจะมีความแค้นข้ามคืนที่ไหนจะยังไงเป็นลูกสาวของฉันบนตัวของเธอก็มีเลือดของฉันอยู่ ไปเถอะพ่อพาเธอไปกินข้าวแล้วซื้อเสื้อผ้าอีกสองสามชุดใส่ในงานเลี้ยงรับเป็นญาติ ลูกสาวของฉันซูเต๋ออานไม่สามารถใส่แบบขี้เหร่ได้ "

ทำเรื่องดีเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็อยากที่จะให้หล่อนซาบซึ้งเหรอ？

ซูชิงยิ้มอย่างเย็นชาพูดว่า"คุณซู ไม่ต้องให้คุณเสียเงินแล้ว บ้านตระกูลหลี่ต่างก็เตรียมเรียบร้อยอะไรหมดแล้ว"

ซูเต๋ออานเห็นซูชิงไม่ยอมรับก็ถอนหายใจเริ่มใช้ความสัมพันธ์ในครอบครัวพูดให้หวั่นไหวว่า"เสี่ยวชิง เธอก็อย่าตำหนิโทษพ่อเลย บริษัทเป็นเลือดเนื้อของแม่เธอตอนที่แม่เธอตายไปฉันก็รับปากหล่อนแล้วจะดูแลบริษัทให้ดี ๆ ฉันไม่สามารถให้บริษัทเกิดเรื่องได้หวังว่าเธอจะสามารถเข้าใจความตั้งใจของพ่อ"

"อ่อ ใช่แล้ว ฉันเกือบลืมไปบริษัทเป็นของแม่ ในของของแม่ทิ้งจดหมายลาตายไว้ฉบับหนึ่ง กำหนดไว้ว่าให้ฉันเป็นผู้รับสืบทอด"

บริษัทลำบากคุณซูเป็นตัวแทนดูแลแล้ว คุณซูในเมื่อต่างก็พูดอย่างนี้แล้วงั้นฉันก็เอาบริษัทรับมาดูแลก็ไม่ต้องให้คุณซูเป็นห่วงแล้ว

เรื่องจดหมายลาตายเป็นซูชิงที่พูดมั่วสั่วอย่างสิ้นเชิง หล่อนก็คืออยากให้ซูเต๋ออานรู้ความลำบากแล้วถอยหนี

หล่อนเข้าใจซูเต๋ออานมากแล้ว

อย่างที่คิดไว้จริง ๆ พอได้ยินเอาบริษัทมอบออกมา สีหน้าของซูเต๋ออานก็เปลี่ยนไปอย่างน่าเกลียด"นี่ได้ยังไง เสี่ยวชิงเธอไม่เคยดูแลบริษัทมาก่อนพ่อลำบากหน่อยก็ไม่เป็นอะไร"

"เฮอะ！"ซูชิงยิ้มประชดเสียงหนึ่ง เห็นรถของไช่จิ้งเหมยมาแล้วก็ทิ้งประโยคหนึ่งว่า"ฉันคนนี้เป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น คุณซูยังไงก็ปรากฏตัวต่อหน้าฉันให้น้อยหน่อยจะดีกว่า ไม่งั้นกระตุ้นความน้อยใจในสองสามปีนี้ของฉันขึ้นมาแล้วทำเรื่องอะไรที่กระทบมากไปหน่อยออกมาต่างก็จะทำให้ลำบากใจซึ้งกันและกัน"

พูดจบซูชิงก็ดึงประตูรถของไช่จิ้งเหมยนั่งเข้าไป

ไช่จิ้งเหมยถามว่า"นั่นคือใคร？"

"คนถามทาง"ซูชิงพูดว่า"ไปเถอะ"

ซูเต๋ออานก็ไม่กล้าโมโหซูชิงมากเกินไป ทำได้เพียงมองซูชิงออกไปเฉย ๆ อย่างทำอะไรไม่ได้

รถขับห่างออกไปได้ช่วงหนึ่งแล้ว ซูชิงส่งข้อความให้ลู่หรงเยียนว่ากินข้างกับเพื่อนร่วมงานกลับช้าหน่อยนะไม่ต้องมารับ

ไช่จิ้งเหมยเหลือบมองแวบหนึ่งพูดอย่างสนใจว่า"โอ๊ะ นี่ยังรายงานด้วย"

"จะได้ไม่ต้องให้เขาเป็นห่วง"ซูชิงยิ้มเก็บมือขึ้นมาแล้วถามประโยคหนึ่งว่า"เสี่ยวเหมย ถามเธอเรื่องหนึ่งนะก็คือฉันมีเพื่อนคนหนึ่งเมื่อก่อนหล่อนเคยมีลูก ตอนนี้ก็คบแฟนอีกคนตอนนี้แฟนไม่รู้เรื่องที่หล่อนเคยมีลูก ตอนนี้หล่อนกำลังตกลงอยู่ในความสับสนว่าจะสารภาพดีไหม ให้ฉันออกความคิดเห็นฉันก็ไม่มีความคิดเห็นอะไร เธอคิดว่าควรจะสารภาพดีไหม？"

"นั่นไม่สามารถพูดได้อย่างแน่นอน"ไช่จิ้งเหมยพูดว่า"ผู้ชายอ่ะ ถือสามากที่สุดก็คือผู้หญิงของตัวเองเคยทำแท้งหรือไม่ก็เคยเกิดลูกถึงแม้ปากจะพูดว่าไม่ถือสาแต่ในใจก็มีความรู้สึกที่มีอุปสรรค ผู้ชายฉลาดอยู่นะผู้หญิงชนิดนี้พวกเขาเพียงแค่เล่นด้วยเท่านั้นจะไม่แต่งกลับไป"

ทั้งใจของซูชิงจมลงลึก ฝ่ามือซึมเหงื่อเย็นออกมา

ไช่จิ้งเหมยก็ไม่ได้คิดมากถามอีกว่า"ซูชิง？เพื่อนอะไรของเธอ？ฉันแนะนำนะยังไงอย่าพูดเลย ถ้าหากความรู้สึกไม่ลึกซึ้งยังไงก็ตัดขาดให้เร็วจะดีจะได้ไม่รับความเสียใจ"

"ก็เพื่อนธรรมดาคนหนึ่ง"บนหน้าของซูชิงยิ้มไม่มีท่าทีอะไร"โอเคร ฉันกลับไปจะพูดกับหล่อน"

……

วิลล่าหนานซาน

ลู่หรงเยียนกำลังฝึกร่างกายในห้องฟิตเนสได้ยินเสียงเตือนข้อความก็หยิบมือถือขึ้นมาดูแวบหนึ่ง

ว่านหยางที่อยู่ด้านข้างมองเห็นหลังลู่หรงเยียนมองเห็นข้อความก็ยิ้มแล้วอย่างไม่รู้ตัว พูดด้วยน้ำเสียงอิจฉาว่า"เป็นข้อความที่คุณหนูซูส่งมาใช่ไหม เฮ้อ พี่ใหญ่ ดูคุณสิอย่าแทงหัวใจของพี่น้องอย่างนี้ได้ไหม คิดถึงความรู้สึกของพวกเราที่ยังโสดเหล่านี้บ้าง"