ตอนที่ 47 ซูเซว่จงใจถ่วงเวลา

"พี่ วันนี้วันเสาร์ เราไปช้อปปิ้งกันเถอะ" ใบหน้าซูเซว่ไร้ซึ่งความขุ่นเคืองหรือโกรธแค้น แต่มีท่าทางเหมือนพี่น้องที่รักใคร่ "พี่ ฉันอยากจะคืนดีด้วยจริงๆ ให้โอกาสฉันเถอะนะ"

ซูชิงไม่รู้ว่าซูเซว่จะมาไม้ไหนอีก ก่อนจะแค่นเสียง "กลับมาคืนดี? สมองเธอได้รับการกระทบกระเทือนหรือไง?"

ในใจซูเซว่เอาแต่คิดหาวิธีเลวร้ายมาจัดการเธอ คืนดีเนี่ยนะ? เธอไม่แม้แต่จะคิดเชื่อเลยสักนิด

"พี่" ซูเซว่ยังคงยิ้มพูด "ฉันผิดไปแล้วจริงๆ เป็นเพราะว่าก่อนหน้านี้ฉันรักเทียนอี้มากไปถึงได้โกรธเคืองพี่ พี่อย่าโกรธฉันเลยได้ไหม? จริงสิ คืนพรุ่งนี้เป็นงานเลี้ยงรับเป็นญาติแล้ว พี่คงจะพาฉันไปด้วยใช่ไหม?"

ซูเซว่ยื่นมือออกจะจับซูชิงแต่ซูชิงกลับหลบเลี่ยง

คงจะไม่ง่ายที่เรื่องดีๆจะมาถึงตรงหน้าแบบนี้แน่

ที่แท้ก็มาเพราะเรื่องงานเลี้ยงรับเป็นญาติ

หลี่ขุยหวาคงไม่ได้ส่งบัตรเชิญให้บ้านตระกูลหลี่และทางบ้านตระกูลฉู่ก็คงไม่คิดพาซูเซว่ไปด้วย

ซูชิงเดาไม่ผิดว่าบ้านตระกูลฉู่คงไม่พาซูเซว่ไปด้วยแน่ๆ ก่อนหน้านี้ซูเซว่ก็ไปทำคุณหญิงฟู่เคือง คุณหญิงฟู่คงไปพูดใส่แม่ฉู่เทียนอี้ ตอนนี้ซูเซ่วคงใช้ชีวิตอย่างลำบาก

แม่สามีเธอคงไม่พอใจ ทำอะไรก็ยาก และมีวี่แววจะให้ฉู่เทียนอี้หย่ากับเธอ

ซูเซว่ร้อนรนและยิ่งเกลียดซูชิงมากขึ้น

ถ้าเธอไม่ได้ไปงานเลี้ยงรับบุตรบุญธรรมนี่ พวกภรรยาในแวดวงก็ต้องรู้ว่าสถานะของเธอไม่มั่นคงและจะหัวเราะเยาะเธอ ทั้งยังใช้โอกาสนี้เหยียบย่ำเธอด้วย

ซูเซว่ถึงได้มาหาซูชิง เธอจะต้องไปงานเลี้ยงรับเป็นญาติให้ได้

"ในเมื่อรู้ว่าผิดก็ต้องให้ความจริงใจหน่อยใช่ไหมล่ะ?" ซูชิงรู้สึกเหนื่อยหน่าย ในเมื่อซูเซว่ชอบหาเรื่องแล้ว ก็สนองให้แล้วกัน

เมื่อซูเซว่ได้ยินซูชิงพูดออกมา ใบหน้าก็ฉายแววดีใจ "พี่ จริงเหรอ? พี่ยอมยกโทษให้ฉันแล้วใช่ไหม?"

"ก็ดูท่าทีของเธอไปก่อนแล้วกัน" ซูชิงพูด "ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย มีปลาอยู่ในครัว เลยอยากกินปลากะพงนึ่งลำบากเธอแล้วล่ะ"

ซูเซว่ที่อยู่บ้านไม่เคยทำอะไรแล้วจะไปทำกับข้าวเป็นที่ไหนกัน

ซูเซว่กัดฟันและพูดด้วยรอยยิ้ม "ไม่มีปัญหา!"

ตราบใดที่เธอสามารถไปงานเลี้ยงรับเป็นญาติได้และเห็นซูชิงโชคร้ายและอับอายภายใต้สายตาของสาธารณชน เธอก็สามารถทนเรื่องพวกนี้ได้

"ครัวอยู่ทางนั้น" ซูชิงชี้ด้วยใบหน้าเยาะเย้ย

ทนได้ดีจริงนะ

ซูเซว่กำลังคิดที่จะหาสูตรในเน็ตและทำตามสูตร คงจะไม่ยาก แต่เมื่อเธอเข้าไปในครัวและมองปลาที่ยังมีชีวิตในอ่างน้ำก็รู้สึกถึงความพังยับเยิน

"ปลายังไม่ตายนี่?"

ซูชิงพูดเบาๆ "อืม ทำไมล่ะ ทำไม่เป็นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นออกไป อย่ามารบกวนเวลาฉันนอน"

เธอคาดว่าซูเซว่ต้องไม่ไปแน่

เธอรู้จักซูเซว่ดี เธอสามารถทำทุกอย่างเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย

ไม่ใช่คนยอมแพ้อะไรง่ายๆ

ซูเซว่รีบพูด "ทำเป็น ไม่นานก็เสร็จแล้วล่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นฉันจะรอปลานึ่งของเธอ" ซูชิงยกยิ้มมุมปากก่อนจะเดินออกจากครัวไป

หลังจากนั้นไม่นาน ซูชิงก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของซูเซว่มาจากห้องครัว

ปลาดีดดิ้นอยู่ในน้ำจนน้ำกระเด็นไปทั้งตัวของซูเซว่ ทั้งผมทั้งใบหน้าล้วนมีแต่กลิ่นปลา

นี่คือผมที่เพิ่งทำใหม่และเสื้อผ้าก็เป็นรุ่นใหม่ล่าสุดของปีนี้ที่เธอชอบมากที่สุดด้วย

ปลายังคงดิ้นจนซูเซว่จับมันไม่ได้ จนทำให้ตัวเองรู้สึกอับอายแทน

ปลาอ้าปากและดิ้นรน เมื่อมองดูปากใหญ่ๆของปลานั้น เธอก็กรีดร้องด้วยความตกใจ

เสียงกรีดร้องของซูเซว่ที่ดังมาจากครัวเหมือนหมูโดนเชือด เป็นน้ำเสียงที่แฝงด้วยความหวาดกลัวจนในตอนท้ายเสียงก็แหบแห้งไป

ซูเซว่ออกจากห้องครัวด้วยความอับอาย เสื้อผ้าของเธอเปียกเพราะน้ำกระเซ็นและผมของเธอที่เปียกโชกลู่ไปกับใบหน้าเธอ

ซูชิงมีกระจกในห้องนั่งเล่น ซูเซว่ที่เห็นตัวเองในกระจกก็กรีดร้องขึ้มาอีกครั้ง

"กรี้ด กรี้ดๆ!"

เธอเป็นลูกสาวของบ้านตระกูลซู ทั้งยังเป็นคุณผู้หญิงของบ้านตระกูลฉู่ มีสภาพน่าอับอายขนาดนี้ได้ยังไง?

ในทางกลับกัน ซูชิงที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาและดื่มชาก็ยิ่งสะใจอย่างไม่ต้องพูดถึง