ตอนที่ 49 ตระกูลร่ำรวยจัดงานเลี้ยงรับเป็นญาติ

ซูชิงและหลิวเซว่ฉินกำลังดูแลผิวพรรณในร้านเสริมสวย จากนั้นก็ไปที่ร้านดีไซเนอร์เพื่อซื้อชุดแต่งกายของซูชิง

กระโปรงหางยาวแขนกุดลายระยิบระยับ

ซูชิงลองสวมก่อนจะออกมา หลิวเซว่ฉินที่เห็นซูชิงตรงหน้าก็ตะลึง "พระเจ้า สวยมากจริงๆ"

ซูชิงเองก็ไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองในกระจกจะสวยขนาดนี้

เดรสตัวนี้ช่างสวยจริงๆ ใบหน้าของซูชิงราวกับดอกท้อจนยิ่งดูดีขึ้นไปอีก

แม้แต่พนักงานก็ยังชื่นชม

"คุณซูใส่เดรสตัวนี้สวยมากอย่างกับนางฟ้าเลยค่ะ"

"นั่นน่ะสิคะ ทั้งผิดทั้งหุ่น เยี่ยมมากเลยค่ะ แม้แต่ฉันที่เป็นผู้หญิงยังอิจฉาเลยนะคะ"

หลิวเซว่ฉินที่ได้ยินคนอื่นพูดชมก็รู้สึกภาคภูมิใจ "ลูกบุญธรรมฉันก็ต้องสวนที่สุดในโลกอยู่แล้ว เอาผลงานชิ้นเอกของร้านพวกเธอออกมาให้ลูกบุญธรรมฉันลองอีกซิ"

"ได้ค่ะ คุณหญิงลี่" พนักงานเดินไปหยิบมา

ซูชิงเปลี่ยนชุด ขณะรอพนักงานหยิบผลงานชิ้นเอกมา จู่ๆกลับเห็นใบหน้าคุ้นเคยผ่านกระจกหน้าต่าง

ฝั่งตรงข้ามของถนนคือว่านหยางและเซี่ยเทียน

ในมือว่านหยางถือกระเป๋าใบใหญ่ ท่าทางมองซ้านมองขวาราวกับเป็นผู้ติดตามของเซี่ยเทียน

ทุกวันนี้เลี้ยงเด็กชักยากขึ้นเรื่อยๆ ไม่เล่นในสวนสนุกและวิดีโอเกม สนามแข่งม้าก็ไม่ไปแต่กลับอยู่ในห้องสมุดเกือบทั้งวัน

ไม่มีความเด็กเลยแม้แต่น้อย แต่ดูเหมือนเขาจะไร้เดียงสามากกว่าเด็กอายุสี่ถึงห้าขวบเสียอีก

ในมือถือแต่หนังสือที่ซื้อมา ไม่ใช่หนังสือการ์ตูน แต่เป็นหนังสือทางการแพทย์ที่แม้แต่ผู้ใหญ่ก็ไม่เข้าใจ

เกาะเหมยฮวาไม่มีหนังสืออะไรบ้าง?

เซี่ยเทียนยืนกรานที่จะซื้อหนังสือพวกนี้ เขาก็ได้แต่ต้องถือมัน

"เจ้าเด็กดื้อหิวหรือยัง? ไปหาอะไรกินหน่อยไหม?" ว่านหยางยั่วยวนด้วยรอยยิ้ม

เซี่ยเทียนเหลือบมองว่านหยาง "คุณหิวเหรอ?"

"นี่ก็เที่ยงแล้วนะ" ว่านหยางยิ้มอย่างฝืนๆ เขาหิวมาตั้งนานแล้วต่างหาก

"งั้นก็ได้" เซี่ยเทียนตามน้ำก่อนจะจ้องไปที่ร้าน KFC ข้างหน้าแล้วพูดว่า "ผมอยากกิน KFC"

ว่านหยางยิ้ม "ไม่มีปัญหา"

ในที่สุดก็เหมือนเด็กน้อยขึ้นมานิดนึง

ใต้แสงแดดสาดส่อง ใบหน้าขาวนวลนุ่มของเซี่ยเทียนขึ้นทำให้คนอยากจะเข้าไปกัด เดินไปทางไหนก็ทำให้เกิดความโกลาหลได้ทุกที่ ทั้งคุณป้าและเหล่าผู้หญิงที่น่ารักหลายคนก็อยากเข้าใกล้

ว่างหยางผิดหวัง เกิดอะไรกับโลกใบนี้ เขาที่รูปหล่อนั่งอยู่ข้างๆกลับไปหาเจ้าเด็กดื้อนั่น

ซูชิงที่อยู่ห่างออกมาเลยไม่ได้เห็นรูปร่างหน้าตาของเซี่ยเทียนชัดเจนนัก เพียงแค่มองไปที่เด็กชายวันสี่ถึงห้าขวบอย่างคลุมเครือ

ทำไมว่านหยางถึงได้อยู่กับเด็ก?

ซูชิงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ราวกับว่าเธอถูกสิง ดวงตาจับจ้องไปที่เซี่ยเทียนที่ร้าน KFC ฝั่งตรงข้าม และเท้าของเธอก็ก้าวออกไปข้างนอกโดยไม่รู้ตัว

"เสี่ยวชิง จะไปไหนน่ะ เสื้อได้แล้วนะ รีบมาลองเร็ว ฉันจะได้ดูว่าเข้ากันไหม" หลิวเซว่ฉินดึงซูชิงเข้าห้องเปลี่ยนเสื้อพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

"โอ้ ได้ค่ะ" ซูชิงเรียกสติก่อนจะเข้าห้องเปลี่ยนเสื้อ

เมื่อเธอออกมาอีกครั้ง ว่านหยางและเด็กคนนั้นก็ไม่อยู่แล้ว

ซูชิงและหลิวเซว่ฉินเดินช้อปปิ้งทั้นวัน กลับมาถึงบ้านก็เป็นเวลาสามทุ่มแล้ว

เธอเหนื่อยจนแข้งขาอ่อน หัวถึงเตียงนุ่มๆถึงนึกได้ว่าลู่หรงเยียนไม่ติดต่อมาทั้งวัน

งานเลี้ยงรับเป็นญาติจะมีขึ้นในวันพรุ่งนี้ และซูชิงหวังว่าลู่หรงเยียนจะไปกับเธอได้

ซูชิงหาเบอร์ของลู่หรงเยียนก่อนจะกดโทร แต่ตั้งนานก็ไม่มีคนรับสาย

ซูชิงขมวดคิ้วและส่งข้อความถึงลู่หรงเยียน: งานเลี้ยงรับเป็นญาตินวันพรุ่งนี้จะมาหรือเปล่า?

ส่งข้อความไปตั้งนาน แต่ก็ไม่มีคำตอบกลับมา

ขณะนั้นเองที่ซูชิงตระหนักได้ว่าความหวานระหว่างเธอกับลู่หรงเยียนอยู่เพียงแต่ในห้องนี้เท่านั้น ออกจากห้องไป นอกจากเบอร์โทรศัพท์แล้ว ที่อยู่เขาอยู่ตรงไหนเธอก็ไม่รู้ และยิ่งไม่รู้เลยว่าต้องไปตามหาจากไหน

ซูชิงนั่งคิดอยู่บนเตียงเป็นเวลานาน และสุดท้ายความง่างก็เล่นงานจนผล็อยหลับไป

ลู่หรงเยีนยโทรหาซูชิงเมื่อตอนเที่ยงของวันรุ่งขึ้น "วิ่งรถมาไกลเลยไม่เห็นสายเรียกเข้า งานเลี้ยงรับเป็นญาติคงจะไปไม่ได้แล้วล่ะ"