ตอนที่ 2  เจ้าชายกะผีน่ะสิ

เมื่อเขาเข้าไปในห้องแล้ว เธอก็รีบเดินกลับมาและรีบวิ่งเข้าห้องของตัวเองทันที

“เป็นเขาหรอกเหรอ”

เธอต้องจำเขาได้แน่นอน เพราะรุ่นพี่คณะวิศวะคนนี้ ค่อนข้างจะเสน่ห์แรง และดังในหมู่สาว ๆ แต่เธอจำไม่ได้เลยว่าเขาเป็นคนแบบนี้

“ไหนบอกว่าเขาเป็นเด็กเนิร์ด ๆ เงียบและรักสงบไม่ใช่เหรอ”

“ตะวัน” หนุ่มคณะวิศวะ ที่แต่งกายถูกระเบียบทุกกระเบียดนิ้ว เขาเป็นคนเงียบ ๆ แม้ว่าจะมีกลุ่มเพื่อนสนิทที่คบหากันอยู่ไม่กี่คน แต่พวกเขาก็โดดเด่น จนที่มหาลัยเรียกพวกเขาว่า “จตุรเทพคณะวิศวะ” เพราะนอกจากความหล่อแล้ว พวกเขายังเรียนเก่งอีกด้วย

“แกว่ายังไงนะ จะ…จตุรเทพวิศวะงั้นเหรอ คนไหนละ”

“คนที่ชื่อตะวัน”

“พี่ตะวัน หล่อนุ่มเหมือนคอร์กเทลมาร์ตินี่น่ะเหรอ”

“นุ่มเหรอ เนตรนี่แกเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า”

เธอนั่งคุยกับกลุ่มเพื่อน ๆ ที่ม้าหินอ่อน หน้าคณะของตัวเอง หลังเลิกเรียนแล้วรุ่นน้องก็เริ่มทยอยกลับ วันนี้พวกเธอเลยแวะนั่งคุยกันก่อนกลับ

“ไม่ผิดนะ พี่ตะวันคนที่หล่อ ๆ เนี้ยบ ๆ หน่อยเป็นลูกชายเจ้าของธุรกิจขายรถยนต์หรู เงียบ นิ่งเหมือนเจ้าชาย”

“เหอะ เจ้าชายกะผีน่ะสิ”

สองคืนก่อน

“อ๊าาส์ ตะวันคะเบาหน่อย รูจะแหกอยู่แล้ว อ๊าาส์…”

เสียงร้องขอชีวิตของอีกฝ่าย เหมือนจะไม่ได้ทำให้คนที่กระแทกอยู่สนใจเลย เพราะคืนนั้นมะปรางแทบจะไม่ได้นอน เสียงของคนที่อยู่ข้างห้องทำให้เธอใจสั่นทั้งคืน ไม่ใช่ว่าอยากรู้ แต่เพราะเธอก็เคยมีแฟนมาก่อน พอได้ยินเสียงแบบนี้ ก็ทำให้รู้สึกเปลี่ยวขึ้นมา จนนอนไม่หลับเท่านั้นเอง

“แม่งเอ๊ย! จะย้ายห้องก็เสียดายค่าประกัน!”

เสียงครางของผู้หญิง และเสียงขู่ของผู้ชายที่ดังเป็นระยะ ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะแอบฟัง และนี่เป็นเหตุผล ที่เธอไม่อยากให้เพื่อนมานอนค้างที่ห้อง

“อิจฉาแกจังเลย ที่มีเพื่อนข้างห้องหล่อ ๆ แบบนั้น เอาไว้ฉันแวะไปนอนค้างกับแกดีกว่า”

“อย่าเลย ฉัน…”

“ไอ้ทรายแกก็รู้ว่า มะปรางมันโลกส่วนตัวสูง ไม่ชอบอยู่กับใคร แค่ครั้งก่อนมันมีแฟนอย่างไอ้… ว่าแล้วก็มาเชียวนะ”

“จักรกฤษ” อดีตแฟนเก่าของมะปราง เดินมาพร้อมกับสาวคนใหม่ พวกเธอหันไปมองทั้งคู่ที่เดินผ่านไป แต่ตอนนี้มะปรางไม่รู้สึกอะไรแล้ว เพราะเธอทนมานานเกินพอแล้ว กับนิสัยไม่รู้จักพอของเขา

“รู้สึกโชคดีจังแฮะ ที่ไม่ได้อยู่ในจุดที่ต้องทนแล้ว”

“ดีใจกับแกด้วยจริง ๆ”