ตอนที่  6 ถือว่าไม่ขาดทุน

มะปรางดึงตะวันเข้ามาจูบ ต่อหน้าคนที่ได้ชื่อว่า “แฟนเก่า” อย่างจักรกฤษ เมื่อเห็นภาพบาดตาตรงหน้า ก็ทำให้จักรรู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที เขาไม่คิดว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้ ส่วนตะวันนั้นตกใจจนตัวแข็งทื่อไปแล้ว

“ทีนี้เชื่อหรือยังคะ มีอะไรจะพูดอีกไหม”

“ปราง ทำไมทำแบบนี้”

สีหน้าที่เจ็บปวดของจักร ไม่ได้ทำให้มะปรางรู้สึกเห็นใจเขา และตอนนี้ก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก

“กลับกันเถอะค่ะ”

ตะวันหันมาโอบเอวเธอ และเดินกลับไปที่รถทันที ตอนนี้หน้าคณะเริ่มมืดแล้ว คนที่เหลืออยู่ส่วนใหญ่ เป็นเด็กรุ่นน้องที่พึ่งออกมาจากชมรมเชียร์ ตะวันเปิดประตูให้มะปรางขึ้นรถไป และรีบขับออกไปทันที

คอนโด

“หิวหรือเปล่า ไปกินข้าวก่อนไหม”

“ไม่ค่ะ กุญแจล่ะคะ”

"ลงไปก่อนค่อยคุยกันเถอะ พี่หิวแล้ว"

เธอไม่ทันสังเกตว่า เขาขับมาจอดที่ร้านอาหารในคอนโด แทนที่จะเป็นตึกที่พวกเขาอยู่ ร้านนี้เปิดใต้ตึก และเป็นร้านที่ค่อนข้างมีชื่อเสียง เมื่อทั้งคู่เดินเข้าไป ก็เลือกนั่งโต๊ะในสุด ตะวันสั่งอาหารเสร็จแล้วจึงหันมาถามเธอ

“เอาอะไรเพิ่มอีกไหม”

“ไม่ค่ะ”

“งั้นแค่นี้ก่อนครับ”

พนักงานเดินออกไปแล้ว เขาจึงนั่งมองเธอนิ่ง ๆ สักพัก มะปรางหันมามองหน้าเขาอีกครั้ง

“กุญแจล่ะคะ”

“นึกว่าจะลืมแล้วเสียอีก ไม่เอาน่าเมื่อกี้นี้ยังเล่นบทแฟนให้อยู่เลย น่าจะต้องเลี้ยงขอบคุณสักมื้อถึงจะถูกสิ”

“ถึงพี่ไม่โผล่ไป ปรางก็จัดการได้ ไม่ต้องพึ่งพี่หรอกค่ะ”

“จุ๊ ๆ ๆ ไม่ขอบคุณยังไม่ว่า นี่ยังมาโทษว่าพี่…”

“ค่ะ สาระแนค่ะ”

“หึ เอาเถอะแต่ถึงยังไง งานนี้ก็ไม่ขาดทุนละนะ”

มะปรางเหมือนจะพึ่งนึกออกว่า เมื่อกี้นี้เธอดึงเขามาจูบต่อหน้าจักร ถึงจะไม่มีคนเห็น แต่พอมานึกได้ตอนนี้ก็เริ่มอาย

“เรื่องนั้นมันก็แค่”

“แค่อะไรเหรอ อย่าบอกนะว่าแค่จูบตุ๊กตาหมีน่ะ มุกนี้เก่าแล้วไม่ซื้อ”

อาหารเริ่มทยอยมาวาง พอมะปรางเห็นก็เลยเริ่มรู้สึกหิวทันที

“ไม่ใช่ตุ๊กตา แต่เป็นลูกหมาต่างหาก”

ตะวันถลึงตามองเธอ เมื่ออาหารวางหมดแล้ว มะปรางก็หันมาสนใจโต๊ะอาหารทันที

“หึ ปากดีกว่าที่คิด”

“กินข้าวเถอะค่ะ พี่หิวไม่ใช่เหรอ”

หิวสิ แต่หิวอย่างอื่นนะ ตอนนี้เชิญปากดีไปก่อนเถอะแม่สาวน้อย

เขาแค่คิดในใจ และลงมือกินข้าวทันที คืนนี้คงต้องออมแรงเอาไว้เยอะหน่อย เพื่อกำราบแม่สาวปากดีตรงหน้า คนที่เขาหมายตาเอาไว้ ไม่มีทางพลาดเป้าหมายแม้แต่คนเดียว

“กินเก่งกว่าที่คิดนะเนี่ย”

“วัยกำลังโต คนที่แก่แล้วคงไม่เข้าใจหรอกค่ะ”

"งั้นเหรอ อยากกินของหวานหน่อยไหม"

มะปรางชะงักไปทันที เมื่อเขาถามแปลก ๆ ด้วยน้ำเสียงกระซิบ ทำให้เธอคิดไปไกล

“อะไรนะคะ”

“ของหวานไง ลูกตาลลอยแก้วร้านนี้อร่อย ไม่อยากลองสักหน่อยเหรอ จะได้สดชื่นขึ้น”