บทที่ 2

หลังจากวิชาช่วงเช้าจบ ปลายฝนก็ชวนเพื่อนสองคนไปกินข้าวหน้ามหาลัย ร้านอาหารตามสั่งเจ้าประจำ

"คนแน่นฉิบ!!!"

คาเทียร์บ่นพึมพำเมื่อมาถึงร้าน นอกจากคนจะแน่นแล้ว ดูเหมือนจะไม่มีโต๊ะว่างเลย

"นู่นไง มีโต๊ะว่างตรงมุมเสาอ่ะ"

สามสาวกำลังจะเดินไปยังโต๊ะนั้น แต่ก็ถูกปาดหน้าด้วยผู้ชายสองคนที่พวกเธอคุ้นเคยเสียก่อน

"อ้าว...พวกนายมากินที่นี่ด้วยเหรอ"

"พวกเธอมีที่นั่งไหม ถ้าไม่มีมานั่งด้วยกันสิ"ปอร์เช่เอ่ยอย่างใจดี

"ที่จริงเราเห็นโต๊ะนี้ก่อนนะ แต่เดินช้ากว่าพวกนาย"ปลายฝนทำหน้างองุ้มไม่พอใจ จนธามหัวเราะออกมาเบา ๆ ในอาการของเธอ

"แต่ฉันจองโต๊ะไว้ก่อน เธอได้จองหรือเปล่า"

"หืม…นายเนี๊ยะนะจองโต๊ะ”

"เอาน่า...ไหน ๆ ก็มาแล้วนั่งด้วยกันนี่แหละ"

มิลลิที่กลัวจะเกิดสงครามกลางร้านตามสั่งต้องรีบสงบศึกเสียก่อน เธอเลยต้องรีบตัดบทออกไป ทำให้ปลายฝนต้องเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นด้วยความไม่พอใจ หันมองคู่กรณีที่ยักคิ้วให้เธออย่างกวน ๆ เหมือนว่าตัวเองสะใจ

“มึงเอาอะไรฝน”

“คะน้าหมูกรอบ”

“งั้นกูเอาเหมือนมึงดีกว่า จะได้เร็ว ๆ”

คาเทียร์รับหน้าที่จดอาหารที่สั่ง เมื่อพวกเธอสามคนสั่งเสร็จก็ยื่นให้กับเด็กเสิร์ฟทันที ส่วนผู้ชายร่วมโต๊ะสองคนได้โทรสั่งล่วงหน้าก่อนแล้ว

“เมื่อกี้กูไม่ได้เลคเชอร์สักตัว คืนนี้กูจองสมุดอีฝนนะ”

ปลายฝนชะงักกับคำพูดของเพื่อนไปเล็กน้อย ปกติเธอเลคเชอร์ไม่เคยขาด จนเพื่อนสองคนไว้ใจขอลอกเป็นประจำ แต่ทว่าวิชาเมื่อกี้ ในหน้าสมุดเธอว่างเปล่า เธอไม่ได้เลคเชอร์มาสักตัว

“ทำไมมึงทำหน้าแบบนั้น” อาการผิดปกติของปลายฝนอยู่ในสายตาของมิลลิ เธอเห็นเพื่อนเอาแต่เหลือบมองธาม ที่ก็เอาแต่นั่งแต่นั่งยิ้มมุมปากมองมาที่เพื่อนเธอเหมือนกัน

“เมื่อกี้กูหลับ ไม่ได้จดสักตัว”

“เวรล่ะ!!! ถ้ามึงพึ่งไม่ได้แล้วใครจะพึ่งได้ว่ะ"

"มึงไม่สบายหรือเปล่า ทำไมเหงื่อมึงออกเต็มเลย"มิลลิเอามือไปจับมือของปลายฝนไว้ เธอคิดว่าเพื่อนมีความผิดปกติแน่นอน ปกติไม่ว่าจะนอนดึกแค่ไหน ปลายฝนไม่เคยหลับในห้องเรียนถึงขนาดไม่ได้จดเลคเชอร์ของอาจารย์แบบนี้

"ไม่เป็นไร กูไปเข้าห้องน้ำหน่อยนะ"

ทั้งมิลลิและคาเทียร์มองตามเพื่อนสนิทไปแบบงง ๆ"มันดูแปลก ๆ นะ ตามไปดูมันหน่อยไหมเผื่อเป็นลมในห้องน้ำ"

มิลลิพยักหน้า ก่อนจะลุกขึ้นออกไปห้องน้ำพร้อมกัน ทิ้งให้สองหนุ่มนั่งเฝ้าโต๊ะ

"กูเห็นมึงนั่งยิ้มตั้งนานแล้ว เมื่อเช้าเจอไรดีเหรอว่ะ"ปอร์เช่หันมาหรี่ตาจับผิดเพื่อนสนิทคนเดียวของเขา ที่ยังคงนั่งยิ้มเหมือนพอใจอะไรบางอย่าง

"เหมือนเดิม เดี๋ยวนี้กูรู้สึกเบื่อ ๆ"

"เบื่อของมึง คือแบบไหนว่ะ กูเห็นยังเอาหญิงไม่เลือก"

"ลองไปเรื่อย ๆ ยังไม่พบคนถูกใจว่ะ"

"ระวังเป็นเอดส์ตาย กินไม่เลือกแบบมึง"

"กูยืดอกพกถุงตลอด มึงไม่ต้องห่วงสุขภาพกูหรอก"ถึงเขาจะกินไม่เลือก แต่ก็ไม่เคยสดกับใคร และยังไม่เคยมีความคิดอยากลองแบบนั้นกับผู้หญิงคนไหนด้วย นอกจากกลัวโรคแล้ว ธามยังกลัวเรื่องผิดพลาดอีกด้วย เขายังไม่พร้อมรับผิดชอบชีวิตใครตอนนี้

"มึงก็หาแฟนสักคนสิ มัวแต่ห่วงกูอยู่ได้"

ธามจ้องหน้าเพื่อนสนิทที่คบกันมาตั้งแต่มัธยม เรียกได้ว่ารู้ใจกันหมดทุกอย่าง แต่เขาไม่เคยเห็นเพื่อนสนใจผู้หญิงคนไหนนอกจากมิลลิ แต่ทว่าตอนนี้มิลลิมีแฟนไปแล้ว

"กูยังอยากโสดอยู่"

บทสนทนาจบลงเมื่อสามสาวเดินกลับมาจากห้องน้ำ แววตาคมมองไปยังคนตัวเล็กสุดในกลุ่ม ที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเซียว