บทที่ 11

วิลเลียมมีเสน่ห์มากเมื่อเขายิ้ม แต่จู่ๆ เขาก็หมดอารมณ์ ราวกับว่าเขาเปลี่ยนไปเป็นคนอื่น

วาเลเรียรู้สึกกลัวเล็กน้อยและถามต่อไปอย่างประหม่า "คุณได้รับค่าจ้างให้ทำแบบนี้ใช่ไหม?"

"ไม่มีทาง!" วิลเลียมรู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก

ผู้หญิงโง่คนนี้ คิดว่าเขามีส่วนร่วมกับผู้หญิงที่จัดฉากเพื่อทำร้ายเธอเหรอ?

วาเลเรียหงุดหงิดเมื่อเขาปฏิเสธอย่างมั่นใจและถามว่า "แล้วทำไมคุณถึงมาอยู่บนเตียงของฉัน คุณแน่ใจหรือว่าคุณไม่ได้รับเงินของแอชลีย์? คนที่มีอาชีพแบบคุณไม่ได้รับค่าจ้างให้ทำแบบนั้นหรอกหรือ?"

"คนแบบนั้นเหรอ คนแบบไหนเหรอ?" วิลเลียมเริ่มไม่พอใจเล็กน้อย

เขาตระหนักว่าเกิดอะไรขึ้นทันทีหลังจากที่ได้ยินสิ่งที่วาเลเรียพูด ตอนนี้เธอคิดว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับการสมรู้ร่วมคิดและมองว่าเขาเป็นแมงดา

วิลเลียมพูดไม่ออก จะมีผู้ชายที่เกาะผู้หญิงที่หล่อเหลาและรวยอย่างเขาในโลกนี้ได้อย่างไร?

เขารู้สึกขบขันกับวาเลเรียผู้ไร้เดียงสา

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเขา วาเลเรียก็ยิ่งหงุดหงิดและพูดว่า "คุณหัวเราะอะไร? ไม่ละอายใจตัวเองบ้างหรือไง?"

ตอนนี้วิลเลียมหัวเราะไม่ออกแล้ว เขาตอบอย่างจริงจังว่า "ผมไม่รู้จักผู้หญิงที่คุณพูดถึง ความจริงก็คือผมช่วยคุณให้พ้นจากอันตราย!"

แต่วาเลเรียคิดว่าเขาพูดเรื่องไร้สาระ "แล้วทำไมคุณไม่พาฉันไปโรงพยาบาลล่ะ?"

"ผมทำได้ แต่ตอนนั้นคุณกอดผมแน่นมาก และผมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้อง..."

วิลเลียมรู้สึกผิดเล็กน้อย เมื่อได้กล่าวเช่นนั้น เขาไม่ได้ตั้งใจจะใช้ประโยชน์จากเธอในตอนแรก

เมื่อเขาเห็นว่าชายชั่วจะพาวาเลเรียไปที่ห้อง เขาได้สั่งให้บอดี้การ์ดไล่ชายชั่วคนนั้นออกมา และเตรียมส่งเธอไปโรงพยาบาล