บทที่ 8

แอชลีย์ต้องการอวดเพื่อทำให้วาเลเรียโกรธ แต่สุดท้ายเธอก็ถูกไล่ออก ตอนนี้เธอรู้สึกหัวเสียอย่างมาก

แต่เพราะเธอและแม่ของเธอได้ผ่านความอับอายมานับครั้งไม่ถ้วน ดังนั้นเธอจึงไม่รู้สึกละอายใจมากนักในครั้งนี้

อย่างไรก็ตาม โรนัลด์กับเมสันก็เป็นคนละเรื่องกัน

พวกเขาเป็นคนดังในบี ซิตี้ และไม่เคยถูกคนอื่นทำให้ขายหน้ามาก่อน แอชลีย์เดาว่าตอนนี้พวกเขาต้องไม่พอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

แอชลีย์คิดว่าเธอต้องฉวยโอกาสนี้ เพื่อสร้างความบาดหมางระหว่างเมสันกับวาเลเรียอีกครั้ง

"วาเลเรียรู้จักหัวหน้าของกลุ่มบริษัท วูล์ฟได้อย่างไร เธอต้องทำอะไรซักอย่าง ฉันคิดว่าเธอกับคนอื่นรวมหัวคิดแผนการนี้ขึ้นมา?"

"รวมหัวกับคนอื่น? แล้วใครล่ะ?" เมสันถาม

"อาจจะเป็นเพื่อนของเธอ แอบบี้ คลาร์กหรือเปล่า? ฉันได้ยินมาว่า ริชชี่ พี่ชายของ แอบบี้ มีความสัมพันธ์ที่ดีกับ มาร์คัส ฟิลด์ ที่เป็นซีอีโอ ของกลุ่มบริษัท วูล์ฟ ดังนั้นบางที…"

ด้วยคำพูดของแอชลีย์ ทำให้โรนัลด์โกรธจัด "เธอกล้าดียังไง! เธอต้องได้รับบทเรียนบ้าง ฉันจะระงับบัตรเครติดของเธอ!"

ในเวลาเดียวกัน เมสันรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่งเมื่อได้ยินสิ่งที่แอชลีย์พูด เขารู้จักริชาร์ด ลูกชายคนโตของตระกูลคลาร์ก เขามีความโดดเด่น และเป็นเหมือนเจ้าชายทรงเสน่ห์ในบี ซิตี้

"วาเลเรียคบกับเขาจริง ๆ เหรอ?" เขาคิด

"ไม่น่าแปลกใจที่วาเลเรียไม่รู้สึกโกรธ เมื่อเธอรู้ว่าเขามีชู้กับแอชลีย์" เมสันคิด "มันคงเป็นเรื่องดีสำหรับวาเลเรียที่ฉันเป็นคนขอเลิกกับเธอ"

ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้ว เขาจะเป็นตัวตลกไหม?

ที่โรงแรม ผู้จัดการนำวาลาเรียเข้าไปในห้องส่วนตัวมูนไลท์ เมื่อมองเห็นอาหารหน้าตาสุดหรูน่ากินจัดเตรียมไว้บนโต๊ะ ก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนอยู่ในภวังค์