บทที่ 148ผู้หญิงของแกสวยมาก

บทที่ 148ผู้หญิงของแกสวยมาก

เป้ยฉ่ายเวยดูเหมือนจะสงบ แต่ฝ่ามือกลับชื้นไปด้วยเหงื่อ รู้สึกกระสับกระส่าย

ทันใดนั้นเหมือนกับมีเซ้นท์อะไรบางอย่างบอกให้เงยหน้าขึ้นมอง ร่างสูงตระหง่านราวกับภูเขาที่สูงตรงแด่วของฉูเจ๋อหยาง นัยน์ตาดำคู่มองเลยไปยังตำแหน่งที่อยู่ข้างหลังเธอ

ไม่ว่าอย่างไร เมื่อเจอเขา ทำให้ใจเธอที่รู้สึกเป็นกังวลผ่อนคลายลงอย่างบอกไม่ถูก

สายตาสัตว์ป่าที่ส่อแววโหดร้ายใต้คิ้วที่ขมวดมุ่นของลิ่วเอ่อร์มองตรงไปยังฉูเจ๋อหยาง ทั้งสองปะทะสายตากันข้ามหัวเป้ยฉ่ายเวย ราวกับสู้กันไปแล้วโดยปริยายหลายยก

ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าลึกๆในแววตาของฝ่ายตรงข้ามมีความหมายว่าจะไม่หยุดจนกว่าอีกฝ่ายจะตายกันไปข้าง

ลิ่วเอ่อร์ละสายตาออกก่อน มองไปยังเป้ยฉ่ายเวยอย่างกวนโมโห ดึงมุมปากขึ้น อ้าปากออกกว้างโชว์ฟันสีดำ

พูดกับเขาแบบไม่ออกเสียงว่า

ผู้ หญิง ของ แก สวย มาก

นัยน์ตาคมเข้มของฉูเจ๋อหยางหรี่ลง ไอเย็นในดวงตาราวกับใบมีดแหลมๆมองตรงไปยังลิ่วเอ่อร์

ลิ่วเอ่อร์ยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน เปิดเผยความป่าเถื่อนจากข้างในออกมา เป็นรอยยิ้มที่ดูสุภาพแต่ดูก็รู้ว่ามันขัดแย้งกันสุดๆ ยื่นนิ้วโป้งออกไปทางฉูเจ๋อหยาง อย่างกับอยากให้เขาได้เห็นชัดๆ

จากนั้นก็ค่อยๆวางลงบนคอของตน จากนั้นการทำท่าทางปาดคอช้าๆ

ถึงแม้จะรู้ว่าลิ่วเอ่อร์จงใจใช้เป้ยฉ่ายเวยมาล่อเขา แต่ฉูเจ๋อหยางกลับอดไม่ได้ที่จะระงับสีหน้าไม่อยู่ เขาจะให้ลิ่วเอ่อร์มีโอกาสเข้าใกล้เป้ยฉ่ายเวยไม่ได้เด็ดขาด

เป้ยฉ่ายเวยไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเขาทั้งสองคนเลย แล้วก็พบว่าลมหายใจที่ราบเรียบของฉูเจ๋อหยางเปลี่ยนไปเป็นถี่กระชั้นขึ้นอย่างรุนแรง

ฝีเท้าของเธอหยุดชนักอย่างช่วยไม่ได้ “ฉูเจ๋อหยาง คุณเป็นอะไรไป”

ฉูเจ๋อหยางเก็บความรู้สึกเยือกเย็นในกายเอาไว้ ยกแขนขึ้นนิดหน่อย เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นอีกครั้ง “คราวหน้าอย่าวิ่งไปทั่ว”

เมื่อเป้ยฉ่ายเวยเห็นการกระทำของฉูเจ๋อหยาง แก้มก็แดงขึ้นจางๆในทันที ก้มหน้าลงแล้วพยักหน้า ยื่นมือออกไปควงแขนแกร่งของเขา พูดขึ้นเสียงเบาว่า “รู้แล้ว เมื่อกี้ฉันตกใจแทบแย่”

ฉูเจ๋อหยางซ่อนความโกรธในแววตา พาเธอเดินกลับเข้าไปในงานเลี้ยง เหลือไว้เพียงเสียงเย็นๆที่ยังล่องลอยอยู่ที่เดิม “กลัว ก็บอกมาตรงๆเถอะ”

“เออน่า พวกเรารีบไปกันเถอะ คุณไม่รู้สึกหรือไงว่าเขาคนนั้นจ้องพวกเราอยู่ตลอดน่ะ?” เป้ยฉ่ายเวยเร่งรัด ลิ่วเอ่อร์ดูแล้วคงไม่ใช่ผู้ชายที่ซับซ้อนอะไร

แค่คนทั่วไปในสังคม ที่ไม่ใช้เหตุผล แต่ชอบใช้กำลัง

รอยยิ้มบนหน้าของลิ่วเอ่อร์ค่อยๆเปลี่ยนเป็นดูน่าเกลียดขึ้นเมื่อฉูเจ๋อหยางจากไป ความดุร้ายในแววตาปรากฏออกมาอย่างปิดไม่มิดเลยซักนิด ถ้าในตอนนี้เป้ยฉ่ายเวยหันกลับไปมองล่ะก็ ต้องรู้สึกว่าตัวเองคงเหมือนเด็กไม่รู้จักโตแน่ๆ

“เฮียลิ่ว คุณเสิ่นเชิญพบครับ” ผู้ชายใส่สูทสีดำพูดขึ้นเบาๆ

“รู้แล้ว” จุดประสงค์ที่เขามาวันนี้ อย่างแรกคือมาบอกฉูเจ๋อหยางว่าเขาออกมาแล้ว อย่างที่สองคือมาพบคุณเสิ่น เพื่อที่จะตั้งหลักปักฐานในเมืองจิ่นอันได้เร็วขึ้น

เมื่อมาเยือนถิ่นผู้อื่น ปกติแล้วก็ต้องเคารพเจ้าถิ่นด้วย

ลิ่วเอ่อร์เดินตามชายสูทดำไปตามทางเดินที่ทอดยาว

รอดจากคุกคามของลิ่วเอ่อร์มา เมื่อเป้ยฉ่ายเวยกลับเข้ามาในงานเลี้ยงก็ไม่มีอารมณ์จะอยู่ต่อแล้ว ไม่รู้ว่าคิดมากไปเองหรือเปล่า รู้สึกว่าเหมือนฉูเจ๋อหยางจะทั้งตั้งใจห้ามเธอดื่มแต่ก็ไม่ซะทีเดียว