บทที่ 202 เส้นทรางการบริหารของหนานเทียนหยาง

บทที่ 202 เส้นทรางการบริหารของหนานเทียนหยาง

ดูที่ทำงั้นหรอ แบบนั้นก็คงเป็นการกระทำที่ดีอยู่แล้ว

“พรุ่งนี้แกต้องไปขอโทษเป้ยฉ่ายเวย ไปทำให้เรื่องเงียบลงซะ ถ้าเป้ยฉ่ายเวยไม่พอใจก็พาจางเจิ้งกวางไปด้วย จะให้เรื่องนี้เอี่ยวมาถึงตระกูลหนานไม่ได้”

หนานเทียนหยางตัดสินใจให้ทันที

หนานฉิงที่แสร้งร้องห่มร้องไห้ซบอยู่ในอ้อมกอดของเหาเสว่ฉิน รีบเด้งตัวขึ้นมาพูดในทันที “พ่อคะ ทำไมต้องให้หนูไปขอโทษผู้หญิงชั้นต่ำคนนั้นด้วย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับหนูไม่ใช่หรือไง ถ้าจะไปก็ให้จางเจิ้งกวางไปคนเดียวสิ”

เธอโมโหจะตายแล้ว เอาอะไรคิดให้เธอไปขอโทษเป้ยฉ่ายเวย แค่คิดเธอก็รู้สึกราวกับกลืนแมลงวันเป็นร้อยลงไปในท้องจนอยากจะอวกออกมาแล้ว

ให้เธอไปขอโทษงั้นหรอ ฝันไปเถอะ

“แก——“ หนานเทียนหยางเห็นว่าหนานฉิงยังกล้าที่จะขัดคำสั่งเขา ก็ยกฝ่ามือขึ้นสูงอย่างทนไม่ไหว ไม่ว่าใครก็ตามที่ขัดขวางเส้นทางการเป็นผู้บริหารของเขา ต่อให้จะเป็นลูกสาวของตัวเอง เขาก็จะไม่ไว้หน้า

เมื่อเหาเสว่ฉินเห็นท่าไม่ดี จึงรีบดึงหนานฉิงกลับมา ส่ายหน้าให้ลูกเชิงบอกให้เธออย่าเพิ่งไปยั่วโมโหเขาในเวลาแบบนี้ จากนั้นก็หันกลับมาพูดกับหนานเทียนหยาง “เรื่องนี้ฉันจะจัดการเอง คุณไปพักข้างบนก่อนเถอะ”

ถึงยังไงเธอก็เป็นลูกของตัวเอง หนานเทียนหยางกำลังโกรธ จึงไม่ได้พูดอะไรมาก หันหลังเดินจากไปอย่างโกรธขึง

เมื่อหนานเทียนหยางจากไป น้ำตาของหนานฉิงก็ไหลผ่าออกมายกใหญ่ สะอื้นพูดขึ้นว่า “แม่คะ แม่เห็นหรือยัง เมื่อกี้พ่อจะตบหนู”

“พ่อแกคงใจร้อนไปหน่อย แกก็ฟังพ่อแกบ้างเถอะ” เหาเสว่ฉินพูดขึ้นพร้อมเช็ดน้ำตาให้ลูกสาวอย่างสงสาร

“ทำไมล่ะคะ ไม่ใช่ความผิดของหนูสักหน่อย” เธอรู้สึกไม่ดีมากๆ วันนี้วันเกิดเธอนะ เธอต้องมีความสุขสิถึงจะถูก แล้วนี่มันวันอะไรเนี่ย เป้ยฉ่ายเวยก็รอดไปแล้ว แถมเธอยังทำให้อาเจ๋อไม่พอใจด้วย ไหนจะโดนพ่อตบอีก

ตอนนี้เธอเสียใจจะตายอยู่แล้ว

“เสี่ยวฉิง เรื่องเล็กแค่นี้อดทนไม่ได้มันอาจจะเสียงานใหญ่เอาได้นะ แค่ปล่อยให้เรื่องนี้ซาไปก่อน เรื่องที่แกอยากจะจัดการกับผู้หญิงคนนั้น แม่จะไม่พูดอะไรอีก ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่ควร” เธอรู้ว่าลูกสาวเสียใจ แต่เธอก็รู้ดีเหมือนกันว่าสามีของเธอลุ่มหลงกับตำแหน่งหน้าที่ของตัวเองถึงเพียงใด

“แม่หนูต้องไปขอโทษคนชั้นต่ำแบบนั้นจริงหรอคะ ยัยนั้นไม่ได้โดนทำอะไรสักหน่อย” หนานฉิงยังคงไม่ยอมรับ แค่คิดขึ้นมาว่าต้องไปขอโทษก็รู้สึกหงุดหงิดแล้ว

เหาเสว่ฉินลูบผมเธออย่างรักใคร่พูดขึ้นว่า “เรื่องนี้ลูกต้องไปนะ ต้องทำให้ทุกคนเห็นภาพลักษณ์ที่ดีของตระกูลเรา อีกอย่างห้ามทำให้เป็นเรื่องใหญ่เด็ดขาด”

“ไม่ทันแล้วค่ะแม่ ไอ้พี่จางเจิ้งกวางโง่เง่านั่นไปกระตุกหนวดอาเจ๋อเข้าแล้ว ตอนนี้อาเจ๋อคงกำลังช่วยนังนั้นฟ้องร้องจางเจิ้งกวางแน่ๆ แม่คิดว่าจะกระทบถึงเราหรือเปล่าล่ะคะ”

เหาเสว่ฉินตกใจ “ฉูเจ๋อหยางจะทำจริงหรอ”

“ค่ะ” หนานฉิงพยักหน้า เธอก็กำลังเครียดอยู่กับเรื่องนี้เหมือนกัน

“เสี่ยฉิงแกห้ามให้พ่อของแกรู้เรื่องนี้เข้าเด็ดขาดเลยนะ ในตอนนนี้เขาชอบฉูเจ๋อหยางมาก ถ้ารู้เข้าว่าฉูเจ๋อหยางเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้ พ่อแกคงต้องโกรธมากแน่ๆ แกน่าจะรู้ว่าควรทำยังไง” เหาเสว่ฉินพูดเปรยๆออกมา

เมื่อหนานฉิงลองคิดถึงผลที่จะตามมาก็รู้สึกวิตกกังวลขึ้นมาทันที มันไม่ง่ายเลยที่จะรอโอกาสนั้นมาถึงแต่กลับไม่สามารถทำอะไรเป้ยฉ่ายเวยได้ “แม่ หนูรู้แล้วว่าจะทำยังไง”

แม้ว่าจะเกลียดแค่ไหน พรุ่งนี้เธอก็ต้องไปหาเป้ยฉ่ายเวย

“อืม แม่รู้ว่าแกเสียใจ ทนอีกนิดนะ” เหาเสว่ฉินตบมือลูกเบาๆเพื่อปลอบโยน