บทที่ 241 ทำไมล่ะ ก็หิวนี่

บทที่ 241 ทำไมล่ะ ก็หิวนี่

ฉูเจ๋อหยางชะงักฝีเท้าไปเพียงนิด แววตาลึกล้ำสุดจะหยั่ง แต่ก็ค่อยๆก้าวเดินต่อไปอย่างใจเย็น ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

มือเล็กนุ่มๆคู่นั้น โอบล้อมรอบคอของเขาไว้อย่างระมัดระวัง เขารู้สึกได้ถึงความประหม่าของเด็กน้อยในเวลานี้ มันราวกับว่าสำหรับตัวเด็กคนนี้แล้ว การที่ต้องใกล้ชิดกันกับเขาแบบนี้มันเป็นเรื่องที่ไม่คุ้นชินสียเท่าไหร่

สำหรับฉูเจ๋อหยางแล้ว มันก็ถือเป็นอะไรที่น่าอัศจรรย์ดีเหมือนกัน หัวใจของเขาพลอยอ่อนลงไปด้วย เขาไม่ได้ไม่ชอบความรู้สึกนี้ แต่กลับค่อนข้างที่จะพอใจเสียมากกว่า

กระทั่งอวี๋ซือซือเห็นฉูเจ๋อหยางอุ้มรุ่ยรุ่ยที่ยอมอยู่นิ่งๆให้เขาอุ้มออกมา เธอที่พิงรถอยู่ก็แทบจะเซล้ม พระเจ้า นี่ยังไม่ถึงสามชั่วโมงเลย ทำไมสองคนนี้ดูเข้ากันได้เร็วแบบนี้ ถ้าปล่อยให้สองพ่อลูกอยู่ด้วยกันอีกสักวัน มันจะยิ่งกว่านี้ไหม

อีกอย่างผู้ชายเย็นชาอย่างฉูเจ๋อหยางมีสายตาอบอุ่นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ความแตกต่างที่เกิดขึ้นนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่คุ้นชินเลยจริงๆ

ใจดวงน้อยๆของเธอค่อนข้างที่จะรับมือกับอะไรแบบนี้ไม่ได้

อวี๋ซือซือรีบเดินเข้าไปหา เธอไม่เหลือบมองฉูเจ๋อหยางแม้แต่นิด ยื่นมือออกไปหาหลานพูดว่า “รุ่ยรุ่ย ทำไมวิ่งออกมาคนเดียวอย่างนี้ล่ะ กลับกับป้ามา”

รุ่ยรุ่ยออกจากอ้อมแขนของฉูเจ๋อหยางอย่างไม่อยากจะผละออกมาสักเท่าไหร่ กัดริมฝีปากเบาๆ เสียงเล็กๆนุ่มๆพูดว่า “คุณลุงฉู บ้ายบายนะ”

“อืม” ฉูเจ๋อหยางนิ่งไปเพียงนิด สุดท้ายก็ยื่นมือออกไปลูบหัวของเด็กน้อยเบาๆ

รุ่ยรุ่ยหน้าแดง ไม่กล้ามองฉูเจ๋อหยางเพราะเขินอาย ยื่นมือไปหาอวี๋ซือซือ “คุณป้า พวกเราไปกันเถอะ”

“อ่าๆ” อวี๋ซือซือสติกลับมาหลังจากช็อกอยู่นาน ทำไมถึงได้มีความรู้สึกเหมือนทั้งสองรู้แล้วว่าเป็นพ่อลูกกันนะ ดูไม่ค่อยอยากจะจากกันซะขนาดนั้น

เมื่อฉูเจ๋อหยางเห็นว่าอวี๋ซือซืออุ้มรุ่ยรุ่ยเตรียมจะหันหลังเดินจากไป เขาก็เอ่ยปากเรียกเธอไว้โดยทันที “อวี๋ซือซือ รอก่อน”

“อะไรเล่าฉูเจ๋อหยาง มีอะไรอีก” อวี๋ซือซือหันกลับมามองเขาอย่างไม่พอใจ แต่ก่อนก็คิดว่าฉูเจ๋อหยางดูไม่ค่อยอะไรมาก แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าเขามันก็แค่ตัวน่ารำคาญเดินได้

ฉูเจ๋อหยางขมวดคิ้วนิดๆ ความไม่เป็นมิตรในแววตาของอวี๋ซือซือฉายออกมาชัดมาก เขาไม่อยากรู้ก็ได้ ถ้าเรื่องที่เขาอยากพูดในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องนี้ “เธอรู้ว่าพ่อแม่ของเด็กคนนี้แยกทางกันใช่ไหม”

“ใช่ แล้วจะทำไมนายยุ่งอะไรด้วย?” อวี๋ซือซือตอบกลับในทันที จะแยกทางหรือไม่แยกทางแล้วมันต่างกันยังไง ในเมื่อเขาก็รักอยู่กับผู้หญิงคนอื่นอยู่แล้ว

“เธอมีช่องทางการติดต่อ หรือว่าพอจะบอกชื่อผู้ชายคนนั้นได้ไหม” นานๆครั้งกว่าฉูเจ๋อหยางจะเป็นฝ่ายเข้าไปยุ่งเรื่องของคนอื่นเองแบบนี้ เขาบอกตัวเองอยู่ตลอดว่าที่เขาทำแบบนี้ก็เพราะไม่อยากให้ชีวิตในภายภาคหน้าของเจ้าตัวน้อยนี้ต้องเศร้าใจไปมากกว่านี้

อวี๋ซือซือพูดประโยคที่แอบแฝงความนัยไว้ว่า “ฉันคิดว่าคงไม่ต้องลำบากทนายฉูหรอก ตอนนี้ไอ้สวะนั่นน่ะไม่ได้มีอะไรข้องเกี่ยวกับแม่ของเด็กคนนี้แล้วแม้แต่นิด ทางที่ดีฉันว่าทุกคนต่างคนต่างอยู่ดีกว่า”

สายตาอาฆาตของอวี๋ซือซือทำให้ฉูเจ๋อหยางรู้สึกเหมือนว่าผู้ชายที่เธอกำลังกล่าวถึงหมายถึงเขา เมื่อคิดได้ว่าเธออาจกำลังเรียกร้องความยุติธรรรมให้เป้ยฉ่ายเวย สีหน้าของเขาก็ฉายแววเย็นยะเยือกขึ้น “อวี๋ซือซือระวังคำพูดเธอด้วย”

“คำพูดฉันก็แบบนี้แหละ ถ้าทนายฉูไม่ชอบก็ไม่ต้องฟังสิ ไปล่ะ” ไม่ใช่ว่าอวี๋ซือซือไม่เกรงกลัวฉูเจ๋อหยาง แต่จะแสดงให้เขาเห็นว่าเธอกลัวเขาไม่ได้ หลังจากเชิดคอพูดจบ ก็รีบอุ้มรุ่ยรุ่ยกลับไปที่รถตัวเอง

ฉูเจ๋อหยางมองรถที่จอดอยู่ตรงหน้าขับหายออกไปจากสายตาอย่างรวดเร็วด้วยแววตาเรียบนิ่ง

ภายในรถ อวี๋ซือซือยังรู้สึกไม่พอใจเท่าไหร่ ไม่ลืมที่จะสั่งสอนหลานไปด้วย “หลานรัก หนูกำลังทำให้ป้าตกใจแทบตายเลยนะ ถ้าหนูไม่กลับมา ป้าก็ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาอธิบายกับแม่หนูแล้ว”