บทที่ 260 ความบ้าคลั่งที่หยุดไม่ได้

บทที่ 260 ความบ้าคลั่งที่หยุดไม่ได้

ทั้งร่างเป้ยฉ่ายเวยใกล้แตกสลายเพราะฉูเจ๋อหยางเข้าเต็มที ร่างกายร้อนผ่าวทั้งยังทรมาน เธอต้องการมันจนจะตายแล้ว

เธอแกล้งทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว หอบหายใจแรงๆกัดฟันถามออกมาเสียงต่ำ “ไอ้บ้า จะเอาไม่เอา ถ้าไม่เอาจะเรียกคนอื่น”

เธอทนความทรมานแสนโหดร้ายนี้ไม่ไหวแล้ว ถึงจะโง่แต่เธอก็รู้ว่าตอนนี้เธอแย่แล้ว ต้องเป็นเพราะเหล้าแก้วนั้นแน่ๆ ผู้ชายที่ชื่ออาเหมานั่นประสงค์ร้ายจริงๆด้วย แต่แค่คิดไม่ถึงว่าเขาจะลงมือลับหลังแบบนี้

“ผมจะเอาไม่เอา ไม่ใช่ว่าคุณรู้อยู่แล้วหรอ ผมบอกแล้วว่าคุณจะเสียใจที่พูดแบบนั้นออกมา"

“ฉูเจ๋อหยาง ไสหัวไปให้พ้น” เป้ยฉ่ายเวยโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ตอนนี้เธอยอมระเบิดตัวเองทิ้ง ยังจะดีกว่าทำให้ชายหนุ่มได้ดั่งใจ

หน้าไม่อาย กล้าเอาเรื่องอะไรแบบนี้มาบังคับให้เธอยอมจำนนได้ยังไง

ฉูเจ๋อหยางจะปล่อยเป้ยฉ่ายเวยไปง่ายๆได้ยังไง ยิ่งในเวลาสำคัญๆแบบนี้ด้วย เขามีวิธีของเขาที่จะทำให้เธอเปิดปาก

“จะพูดไม่พูด” เห็นได้ชัดว่าฉูเจ๋อหยางใกล้ถึงขีดจำกัด แต่ก็ยังบังคับให้เป้ยฉ่ายเวยพูดออกมา จินตนาการถึงผู้ชายที่อดทนเก่งแต่พอหมดความอดทนก็ดูน่ากลัวมากๆออกไหม

ตอนนี้เขากำลังลีลาอยู่ตรงทางเข้า ไม่ยอมเข้าไปสักที

ถ้าเป้ยฉ่ายเวยมีแรงเธอจะกระโดดขึ้นมาแล้วตะโกนด่าโคตรเหง้าบรรพบุรุษของฉูเจ๋อหยางให้ได้เลย แต่เสียดายที่เธอไม่มีแรง อีกอย่างฤทธิ์ยาก็เริ่มคร่าสติของเธอไปทีละนิดแล้ว เธอร้องไห้ออกมาราวกับคนบ้า “ยัง เขายังไม่ได้ทำอะไรฉัน พอใจหรือยัง คนบ้า.....”

“คนดี ผ่อนคลายนะ”