บทที่ 284 จะ “หลอกลวง” ต่อไปได้อย่างไร

บทที่ 284 จะ “หลอกลวง” ต่อไปได้อย่างไร

ท่ามกลางฝูงชนใครก็ไม่รู้ตะโกนขึ้นมาว่า “อย่าตีผม อย่าตีผม ผมไม่กล้าอีกแล้ว”

ทุกคนพากันนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนที่สายตาทุกคู่จะหันไปมองที่ฉูเจ๋อหยาง เมื่อเห็นฉูเจ๋อหยางกำลังเข้าใกล้พวกเขาก็พากันคิดตัดสินกันไปต่างๆนาๆ

ชายตรงหน้าต้องเป็นคนที่ใช้ความรุนแรงในครอบครัวแน่ ไม่ควรจะเป็นเช่นนั้นนะ

คนเราไม่อาจตัดสินกันด้วยหน้าตา ใครจะรู้ว่าหน้าตาดีขนาดนี้แต่กลับใจร้ายเหมือนหมาป่า

คนอื่นอาจจะฟังไม่ออก แต่ว่าเป้ยฉ่ายเวยได้ยินแวบเดียวก็รู้ เสียงที่พูดออกมานั้นก็คือรุ่ยรุ่ยที่อยู่ข้างเธอนั่นเอง เพียงแต่ว่าเสียงนั้นออกจะเพี้ยนๆไป เธอตอบสนองอย่างรวดเร็ว เธอเข้าใจความหมายของรุ่ยรุ่ยในทันที

แม้ว่าตอนนั้นจะเป็นช่วงเวลาตึงเครียด แต่เป้ยฉ่ายเวยก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มแต่เธอพยายามกลั้นเอาไว้ เธอแกล้งทำเป็นได้รับความเจ็บปวดและหวาดกลัว เธอพยายามก้าวถอยไปเรื่อยๆ “ช่วยฉันด้วย ฉันไม่อยากกลับไปกับเขา เขาจะต้องซ้อมฉันแน่ อย่าทำฉัน อย่าทำฉัน”

“ฉันผิดไปแล้ว ฉันไม่กล้าอีกแล้ว อ้า ที่รัก…”

คนอื่นพอได้ยินเรื่องทำร้ายกันในครอบครัว สายตาที่มองฉูเจ๋อหยางก็เปลี่ยนไป หลายคนกระตือรือร้นพยายามเข้ามาบังอยู่ข้างหน้าเป้ยฉ่ายเวย เพื่อไม่ให้ฉูเจ๋อหยางได้เข้าใกล้

ต่างคนต่างแย่งกันพูด “คุณรังแกผู้หญิงอย่างนี้ได้อย่างไรกัน”

“คุณกำลังทำให้ผู้ชายอย่างเราต้องขายหน้านะ ทำร้ายภรรยาของตัวเองได้ยังไง”

“เฮ่อ พระเจ้าช่วย น่ากลัวซะเหลือเกิน หวังว่าคุณจะค่อยๆคุยกับภรรยาคุณดีๆนะ”

ฉูเจ๋อหยางแค่รู้สึกร้อนและต้องการหาที่พักผ่อน ไม่คิดว่าเดินเตร็ดเตร่ยังไม่ได้ไปถึงไหน ไม่ต้องใช้ความพยายามใดๆก็ได้พบกับผู้หญิงทรยศคนนี้

เขายังไม่ทันได้เดินเข้าใกล้ ผู้หญิงคนนั้นก็ดันพูดเรื่องเขาเป็นคนชอบใช้ความรุนแรงขึ้นมา นัยน์ตาฉูเจ๋อหยางหรี่ลง ได้ กล้าบ้าบิ่นขึ้นเรื่อยๆแล้วนะ

เป้ยฉ่ายเวยได้รับคำเตือนจากสายตาผู้ชายคนนั้น ทีแรกเธอก็มองเขาอย่างสะใจ พร้อมกันนั้นก็พูดอย่างไร้ทางสู้แลดูน่าสงสาร “พวกคุณช่วยฉันด้วย ช่วยฉันด้วยนะคะ ถ้าหากว่าฉันถูกเขาเอาตัวกลับไป ฉันต้องตายแน่ๆ”

ผู้คนรอบๆเห็นหญิงสาวผู้อ่อนแอร้องขอความช่วยเหลือ พวกเขาก็รู้สึกสะเทือนใจ ยิ่งพากันปิดกั้นฉูเจ๋อหยาง

เป้ยฉ่ายเวยใช้ฝูงชนมากั้นฉูเจ๋อหยางไว้ เธอรีบอุ้มรุ่ยรุ่ยและก้มตัววิ่งหนีไปทางประตูหลัง

วิ่งไปพลางก็แตะจมูกน้อยของเขาไปพลางและพูดอย่างชื่นชม “รุ่ยรุ่ย ลูกช่างมีไหวพริบ”

รุ่ยรุ่ยยิ้มกว้างให้เป้ยฉ่ายเวยราวกับเป็นชัยชนะอันยิ่งใหญ่

ฉูเจ๋อหยางขมวดคิ้วและมองไปรอบๆ เขาเห็นว่าผู้หญิงที่แสร้งทำเป็นน่าสงสารนั้นหายไปแล้ว ริมฝีปากเยือกเย็นนั้นก็เผยอออก เขาพุ่งตรงเข้าไปยังเหล่าบรรดา “ผู้กระตือรือร้น”ทั้งหลาย “หลีกไป หล่อนหนีไปแล้ว”

คนอื่นๆพากันหายใจไม่ออกด้วยเสียงลมหายใจที่ดังจากชาวเอเชียคนนี้ ในทางกลับกัน ผู้หญิงตัวน้อยที่พวกเขาช่วยกันปกป้องก็ได้หลบหนีไปได้แล้ว

พวกเขาไม่ได้โมโห แต่กลับรู้สึกว่าพวกเขาได้ทำเรื่องดีๆ “ดีจัง หวังว่าหล่อนจะหาที่หลบซ่อนได้”

“ถ้าหากว่าผู้หญิงคนนั้นต้องการทนาย ผมสามารถช่วยจัดการหาให้ได้” ชายสูงใหญ่คนหนึ่งพูดยั่วโทสะฉูเจ๋อหยาง ที่จริงแล้วแม่ตุ๊กตาตัวน้อยชาวเอเชียนั่นก็ดูสวยอยู่ไม่เบา ชายตรงหน้าไม่คู่ควรกับผู้หญิงดีๆเช่นนี้

หาทนายเรอะ อ้อ ฉูเจ๋อหยางมองผู้ชายคนนั้นอย่างเย็นชา จนกระทั่งชายคนนั้นต้องหลบสายตาไปเอง เขาเปิดปากพูดชัดถ้อยชัดคำ “ถ้าหากจะหาทนาย ก็ยินดีทุกเมื่อ ขอให้เอาชนะผมได้ก็แล้วกัน”