บทที่ 501 คนคุ้นเคย

บทที่ 501 คนคุ้นเคย

ท่านฉูมองเป้ยฉายเวย อย่างมีความหมายลึกซึ้งและพูด: “เติบโตมากับคุณแม่สนิทสนมแค่กับคุณแม่เท่านั้นเหรอ”

ฉูเจ๋อหยางสีหน้าเปลี่ยน คนอื่นๆตากะพริบ ด้วยความเหลือเชื่อเล็กน้อย

ฉูเจ๋อหยางฉีกริมฝีปาก: “คุณปู่กังวลเกินไป รุ่ยรุ่ยก็สนิทกับผมมากเหมือนกัน”

ไม่ได้พูดอะไร ก็อุ้มรุ่ยรุ่ยขึ้นมา แล้วพาเป้ยฉายเวยเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา

สีหน้าของท่านฉูดูไม่ดี อยู่ด้านหลังหรี่ตามอง จ้องไปที่แผ่นหลังของครอบครัวสามพ่อแม่ลูก ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

เขาเดินมาถึงประตู เมื่อแน่ใจว่าคนข้างหลังมองไม่เห็นแล้ว ฉูเจ๋อหยางถึงจะวางรุ่ยรุ่ยลงมา

หันไป ก็เหล่ไปเห็นสีหน้าของเป้ยฉายเวยเงียบสงบ และเงียบอย่างเย็นชาเล็กน้อย ทำให้คนรู้สึกเย็นวาบ

ฉูเจ๋อหยางขมวดคิ้ว แล้วถาม: “เป็นอะไรไป?”

“ฉูเจ๋อหยาง ฉันคิดว่า เราจำเป็นต้องคุยกัน” เป้ยฉายเวยยิ้มบางๆ

เขารู้สึกเหมือนมีลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดีนัก

ในวิลล่าของฉูเจ๋อเหยี่ยน รุ่ยรุ่ยนอนหลับไปแล้ว และฉูเจ๋อเหยี่ยนออกไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนแล้ว

เป้ยฉายเวยเทน้ำร้อนหนึ่งแก้ววางไว้ตรงหน้าของฉูเจ๋อหยาง

“มีเรื่องอะไรอยากคุยกับฉัน?” ฉูเจ๋อหยางเหล่ไปมองไอร้อนจากแก้วน้ำ แล้วพิงไปข้างหลัง

จากการวิจัยพบว่า ท่าทางที่เปิดกว้างแบบนี้ เป็นการแสดงออกถึงความมั่นใจของคนประสบความสำเร็จ ดังนั้น ฉูเจ๋อหยางจึงเป็นคนที่มีความมั่นใจอย่างมาก

เป้ยฉายเวยสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ และพูดคุยกับทนายความ ซึ่งมักทำให้มีความกดดันเป็นอย่างมาก

“ฉูเจ๋อหยาง คุณมีความคิดยังไงบอกให้ฉันหน่อยได้ไหม?” เป้ยฉายเวยยกคิ้วถาม

ฉูเจ๋อหยางงุงงง: “คิดอะไร?”

“คุณคิดยังไงกับอนาคต และ คุณวางแผนว่าจะให้ฉันอยู่ในฐานะอะไร?” เป้ยฉายเวยสูดจมูกครู่หนึ่ง แล้วมองไปที่เขาอย่างมุ่งมั่น

ฉูเจ๋อหยางขมวดคิ้วขึ้นกันยุ่งเหยิง: “ยังไม่เข้าใจในสิ่งที่ฉันทำเหรอ? แน่นอนว่าฉันให้เธอเป็นภรรยาของฉัน เป้ยฉายเวย ในหัวสมองของเธอทั้งวันกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่กันแน่?”

น้ำเสียงของเขาใจร้อนอย่างหมดความอดทนเล็กน้อย

เขาคิดว่าเธอตามเขามาที่นี่อย่างเชื่อฟังคือการยอมรับข้อเท็จจริงแล้วว่าทั้งสองคนได้แต่งงานกันแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่า ยังคงมีหนามซ่อนอยู่ในใจของเธอ

เป้ยฉายเวยกัดริมฝีปาก พร้อมกับรอยยิ้มที่ขมขื่น: “ฉูเจ๋อหยาง การแต่งงานเป็นเรื่องศักดิ์สิทธิ์ คุณสามารถรับประกันว่าจะแต่งงานและซื่อสัตย์กับฉันไปตลอดชีวิตไหม?”

“เธอต้องการพูดอะไร?” เขาจ้องมองเธออย่างแรง

เป้ยฉายเวยเกิดแรงผลักดันที่จะพูดออกทุกอย่างออกมาจากในหัวสมองที่อัดอั้นไว้ เอ่ยปากพูดไปว่า: “หนานฉิง”

“อะไรนะ?” เขาสงสัยว่าตัวเองฟังผิดไปรึเปล่า

เป้ยฉายเวยสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ: “ฉันรู้ว่าความรู้สึกของคุณที่มีต่อหนานฉิงของหลายปีมานี้ และก็สามารถเข้าใจได้มันเป็นไปไม่ได้ที่จะยอมแพ้เพียงช่วงสั้นๆ แต่ถ้าหากคุณต้องการหาคุณหญิงฉูสักคนที่เชื่อฟัง ฉันคิดว่าคุณหาผิดคนแล้ว!”

“ฉันไม่อนุญาตให้การแต่งงานของฉันเป็นเพียงแค่หมากรุกในมือของใคร ฉูเจ๋อหยาง คุณก็เห็นได้ชัดเจน คุณท่านไม่ได้ชอบฉัน และจะไม่ยอมแพ้ต่อปัญหาหลักจริยธรรมเพียงเพราะรุ่ยรุ่ย ใช่หรือไม่ คุณสามารถเลือกอีกคนได้?” เป้ยฉายเวยเม้มริมฝีปาก