บทที่ 505 ขอแสดงความยินดี

บทที่ 505 ขอแสดงความยินดี

เป้ยฉายเวยนิ่งชะงักไปกับคำพูดของเขา

ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย ขณะนั้น ก็พูดอย่างน่าเบื่อเล็กน้อย: “คุณต้องการให้ฉันทำอะไร?”

เสิ่นลั่งมุมปากยิ้มขึ้นมาแปลกๆ: “ง่ายมาก ตราบใดที่...”

เสิ่นลั่งจากไปแล้ว ไม่รู้ว่าไปเมื่อไหร่

เป้ยฉายเวยเอนกายลงเก้าอี้ นวดหน้าผาก สีหน้าซีดขาวเล็กน้อย

ค่ำคืนที่เงียบสงบเหมือนจะเพิ่มความสวยงามที่ไม่ชัดเจน แต่กลับไม่สามารถทำให้หมอกในใจของเธอหายไปได้

เดินออกจากร้านอาหาร เสียงเรียกเขาของมือถือดังขึ้นมา

เป้ยฉายเวยมองไปครู่หนึ่ง

เป็นฉูเจ๋อหยาง

รับหรือไม่รับดี?

สุดท้าย

เธอก็กดปุ่มรับสาย

ปลายสาย มีเสียงของฉูเจ๋อหยางที่เป็นกังวลและไม่พอใจเข้ามาทันที

“ตอนนี้เธออยู่ไหน?”

เป้ยฉายเวยมองไปรอบๆ ค่อนข้างสับสน

เธอมาเมืองจิงครั้งแรก ก็ไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน

แล้ว พูดเพียงแค่ว่าตอนนี้อยู่แถวร้านกาแฟ

ฉูเจ๋อหยางเงียบไปครู่หนึ่ง

เหมือนว่าเป้ยฉายเวยสามารถเห็นภาพท่าทางที่กำลังขมวดคิ้วของฉูเจ๋อหยาง

“ทำไมเธอถึงไปถึงที่นั่นได้?” ทันใดนั้น ก็ไม่รอให้เป้ยฉายเวยตอบ ก็พูดด้วยเสียงลึกว่า: “รอฉันอยู่ที่นั่น เดี๋ยวก็ถึง”

เมื่อได้ยินอย่างนี้ เป้ยฉายเวยก็หุบปาก

ฉูเจ๋อหยางมาถึงอย่างรวดเร็ว ข้างกายยังพารุ่ยรุ่ยมาด้วย

สิ่งนี้ทำให้เป้ยฉายเวยที่ต้องการพูดอะไร สิ่งที่ต้องถามทั้งหมดถูกกลืนลงไป

แต่ว่า—

“รุ่ยรุ่ยมาได้ยังไง?” เขาเป็นตัวหลักของงานวันนี้ ก่อนหน้าได้ถูกคุณท่านและคุณพ่อฉูคุณนายฉูคอยดูแลไว้ข้างกาย

ฉูเจ๋อหยางจ้องมองเป้ยฉายเวยอย่างเงียบๆ: “คนเป็นแม่ไม่อยู่ เธอให้รุ่ยรุ่ยที่อายุยังน้อยอยู่ที่นั่นทำอะไร?”

เป้ยฉายเวยสะอึก ก้มหน้าลงอย่างเงียบๆ

รุ่ยรุ่ยมองขึ้นมองลง จับมือของเธอ อย่างสงสัย: “คุณแม่ ทำไมออกมาแล้วล่ะ?”

เป้ยฉายเวยก้มหน้าลง มองสายตาที่เป็นห่วงของเจ้าตัวเล็ก มุมปากโค้งขึ้น: “ออกมาสูดอากาศ หลงทาง ขอโทษนะรุ่ยรุ่ย เมื่อกี้ไม่ได้อยู่ด้วย”

รุ่ยรุ่ยเบ้ปากในใจ บอกแล้ว ว่าเขาไม่ใช่เด็กอายุสามขวบแล้ว

คำพูดแบบนี้ใครจะเชื่อ!

ฉูเจ๋อหยางยื่นแขน มาจับไว้ ไม่ได้สังเกตใบหน้าที่แข็งทื่อเพียงชั่วครู่ของเธอ

“ไป กลับบ้านกันก่อน”

เป้ยฉายเวยเม้มปาก ในอ้อมแขนของเขา เหมือนว่าจะได้กลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงอีกคน

รถแล่นตรงไปที่วิลล่าที่ก่อนหน้านี้เคยพัก เมื่อใกล้ถึงบ้าน เป้ยฉายเวยก็ตกใจ

“กลับมาตอนนี้ คุณปู่ฉูจะไม่พอใจรึเปล่า?” หลังจากนี่เป็นงานเลี้ยงที่จัดขึ้นสำหรับรุ่ยรุ่ยโดยเฉพาะ

ฉูเจ๋อหยางมองเฉียงไปยังเธอ: “ตอนนี้รู้จักกลัวแล้ว?”

ก้มหน้าลง เป้ยฉายเวยไม่ได้ตอบ

ฉูเจ๋อหยางพูดเย็นชา

แล้วตรงกลับไป

หลังจากกล่อมรุ่ยรุ่ยนอนหลับ ฉูเจ๋อหยางกลับไปที่ห้องนอน คาดว่าฉูเจ๋อเหยี่ยนยังอยู่ที่งานเลี้ยง ตอนนี้ยังไม่กลับมา

“พูดมาสิ ทำไมวันนี้ออกไปกะทันหัน?” ฉูเจ๋อหยางมองไปอย่างสงสัย

เป้ยฉายเวยกัดริมฝีปาก เลี่ยงสายตาของเขา และพูดว่า: “ไม่มีอะไร รู้สึกไม่ค่อยสบาย”