บทที่ 507 หามาถึงที่

บทที่ 507 หาประตูเจอ

คุณท่านฉูหงุดหงิด มีทีมแพทย์จำนวนมากในบ้าน ทุกสองสามวันจะมีคนมาตรวจถึงที่โดยเฉพาะ เป้ยฉายเวยและรุ่ยรุ่ยได้ความโชคดีจากคุณท่าน ก็ได้เข้าร่วมการตรวจสอบเป็นอันดับต้นๆ

แต่ตั้งแต่ที่รู้สึกว่าในทีมแพทย์มืออาชีพชื่อเรียกนี้อาจมีคนไม่ประสงค์ดีแอบแฝงอยู่ในนั้น เลยถอยออกบ้าง

อย่างไรก็ตาม ยังไม่รอให้เธอได้กระชากคนไม่ดีที่แอบแฝง ท้าไม้ตายของเสิ่นลั่งก็มา

ในวันนี้ คุณนายฉูเห็นเป้ยฉายเวยหดหู่อยู่ตัวคนเดียว หรือไม่ก็ถูกคำที่เยือกเย็นของคุณท่านทำให้ตกใจกกลัว ดังนั้นจึงย้ายเข้ามาพักที่บ้านเก่า

ตอนเที่ยงของวัน มันไม่ง่ายที่ทุกคนจะมารวมกันที่หน้าลานเพื่อทานอาหารเย็น

“เวยเวย ลองชิมอันนี้ ดีต่อสุขภาพ” คุณนายฉูใช้ตะเกียบคีบอาหาร อย่างขยัน

เป้ยฉายเวยยิ้มพร้อมขอบคุณ

ฉูเจ๋อหยางก็ดูแลรุ่ยรุ่ยอยู่ข้างกาย ผ้าเช็ดจานเป็นครั้งคราว ท่าทางของครอบครัวกตัญญู ใบหน้าที่ดูเย็นชาของคุณท่านกลับดูน่าสงสาร

คุณท่านไม่มีความสุข ตาก็จ้องมองอยู่อย่างนั้น อาหาก็ทานได้น้อยมา

ทันใดนั้น ลุงเห้อมีสีหน้ายุ่งเหยิงก็เดินเข้ามา

ลุงเห้อติดตามคุณท่านมาเกือบทั้งชีวิต ไม่ว่าเรื่องอะไรไม่เคยเห็น ว่าจะสามารถทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปได้ มันน้อยมากจริงๆ

ตอนนี้คุณท่านฉูขมวดคิ้ว

ลุงเห้อเหลือบมองไปที่ฉูเจ๋อหยางครู่หนึ่ง ยังไม่รอให้ฉูเจ๋อหยางได้เข้าใจถึงความหมายนั้น ลุงเห้อก็เดินไปกระซิบกับเธอ

สีหน้าของคุณท่านฉูไม่แน่นอน ดวงตาของเหยี่ยวจ้องมองไปที่ฉูเจ๋อหยาง ด้วยความเยือกเย็นเล็กน้อย

ฉูเจ๋อหยางสีหน้าไม่ดีขึ้นมา มีความสับสนเล็กน้อย

“อาเจ๋อ ออกมากับฉัน!” นาน กว่าคุณท่านจะพูด

เป้ยฉายเวยมองไปเวยความกังวล

คุณนายฉูตบมือของเธอ เพื่อบอกว่าไม่มีอะไรหรอก

ฉูเจ๋อหยางโน้มตัว แล้วหอมแก้มเธอ: “ไม่ต้องกังวล”

สีหน้าของคุณท่านฉูมองฉูเจ๋อหยางลึกเข้าไปอย่างอธิบายไม่ได้ และสะบัดเดินออกไป

ฉูเจ๋อหยางเดินตามไปอย่างไม่เข้าใจ

เมื่อทั้งสองเดินออกไป เป้ยฉายเวยก็ทานข้าวไม่ลง

มักรู้สึกเหมือนว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น

คุณนายฉูตบมือของเธอ: “ไม่ต้องเป็นห่วง ผู้ชายเขาชอบทำเป็นลับๆล่อๆ เรื่องระดับชาติที่ไม่สามารถให้คนนอกรับรู้ ความลับเยอะแยะไป ก็อาจไม่ใช่เรื่องไม่ดี ไม่ต้องเป็นห่วง”

เป้ยฉายเวยยกมุมปาก: “ค่ะ ฉันรู้แล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นก็ทานข้าวกันต่อ เธอกินไปแค่ไม่กี่คำเอง กินเยอะหน่อย” คุณนายฉูเห็นในจานของเธอกับข้าวกองเป็นภูเขาเล็กๆ

เป้ยฉายเวยก็ทนทานข้าวไป ตอนนั้น ฉูเจ๋อหยางและคุณท่านก็เดินมาถึงหน้าห้องโถง

กำลังมองผู้หญิงที่สวมเสื้อโค้ทสีอูฐที่เมื่อก่อนเคยใส่แต่เสื้อผ้าสดใสแต่งตัวเรียบร้อย ฉูเจ๋อหยางห็ขมวดคิ้วอย่างสับสน

คุณท่านเห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยนไป และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้น!”

สายตาของหนานฉิงมีแสงประกาย มองไปที่คุณท่านฉูและฉูเจ๋อหยาง อย่างอ่อนโยนและมีความหมายเล็กน้อย: “อาเจ๋อ...”

สองคำนี้รู้สึกมีสามความหมาย ทำให้ขนลุกถึงพื้น

ฉูเจ๋อหยางมองนิ่ง: “เธอมาทำอะไร?”

เหมือนว่าหนานฉิงจะตกใจกับท่าทางของเขา เบียดไหล่เข้าหากัน ก่อนที่จะพูด: “อาเจ๋อ ฉันท้อง”

สายตาของฉูเจ่อหยางตกตะลึงอยู่ชั่วขณะ ก็แค่เพียงชั่วขณะ และพูดนิ่งๆว่า: “งั้นก็ยินดีด้วย”