ตอนที่ 338
บทที่ 508 เชื่อฉันไหม
October 22, 2026
บทที่ 508 เชื่อฉันไหม
“จะเป็นจริงได้ยังไง! พี่ใหญ่แกเป็นคนแบบนั้นเหรอ?” คุณนายฉูจ้อง คราวนี้ก็ตบไปที่หลังของเขาอย่างหนักโดยไม่มีความเมตตา
ฉูเจ๋อเหยี่ยนเอ่ยปากพูด: “ใช่ใช่ใช่ คุณน้าพูดถูก พี่ใหญ่จะเป็นคนแบบนั้นได้ยังไง ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้ว ผมจะไปพาผู้หญิงคนนั้นออกไป”
สีหน้าของคุณนายฉู หันหน้าไปช้าๆมองเป้ยฉายเวย: “เวยเวย เด็กคนนี้ทำอะไรไม่มีความน่าเชื่อถือ คิดว่าอาจจะเข้าใจผิด อย่าเก็บไปคิดมาก!”
“อาเจ๋อ! ยังไม่รีบอธิบายให้เวยเวย!” คุณนายฉูถลึงตาใส่ฉูเจ๋อหยาง
ฉูเจ๋อหยางเลิกคิ้ว มุมปากกระตุก อยากอธิบาย แต่ก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรให้ต้องอธิบาย ทำการตรวจสอบ เร็วสุด ก็ใช้เวลาแค่วันเดียว ต้องนั้นก็จะคืนความบริสุทธิ์ให้เขาเอง
ดังนั้น เขาจึงพูดแค่ว่า: “เธอเชื่อฉันไหม?”
เป้ยฉายเวยยิ้มกะทันหัน ไม่ได้มองเขา และหันไปมองทางด้านของฉูเจ๋อเหยี่ยน
“ผู้หญิงคนนั้นชื่ออะไร?”
ฉูเจ๋อหยางสีหน้านิ่งลง
เหมือนว่าฉูเจ๋อเหยี่ยนจะสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ สีหน้าค่อนข้างจริงจังมากขึ้น: “พี่สะใภ้ เธออย่าเข้าใจผิด คิดว่าคุณหนานเธอเป็นคนหลอกลวง ผมก็แค่ต้องการมาร่วมสนุกด้วย พี่ใหญ่รักเธอขนาดนี้ ไม่ทำผิดแน่นอน เธอวางใจ ผู้หญิงคนนั้น...”
“ผู้หญิงคนนั้นแซ่หนาน?” เป้ยฉายเวยตัดบทสนทนาของเขา
ฉูเจ๋อเหยี่ยนมองสีหน้าที่จริงจังของเธอ ดวงตาหรี่เล็กน้อยแล้วเหลือบมองฉูเจ๋อหยางครู่หนึ่ง แล้วหันหน้ามาพูด: “ครับ...อ้อ...เหมือนว่าจะแซ่หนานนะ...อะไรหนานฉิงสักอย่าง”
ฉูเจ๋อหยางปวดหัว: “เป้ยฉายเวย อย่าคิดไปเรื่อยเปื่อย ฉันจะให้คำอธิบายกับเธอเร็วๆนี้!”
“หึ!” เป้ยฉายเวยเอ่ยปากเสียงเบา
ความเงียบภายในบ้าน ความหมายที่ไม่ชัดเจนแบบนี้ เหมือนว่าจะวนเวียนไปมาในหัวสมองของหลายคนอย่างไม่จำกัด
ฉูเจ๋อหยางจึงหมดความอดทน
“เป้ยฉายเวย เธอไม่เชื่อฉัน!” ฉูเจ๋อหยางหรี่ดวงตา
เป้ยฉายเวยลดสายตา น้ำเสียงเหมือนเมฆลอยก็ไม่ปาน: “คุณรู้สึกว่าฉันควรเชื่อคุณไหม?”
หลังจากขอเธอแต่งงานแล้วกอดกันไปมาที่ประตูเป็นเขา ที่สวนของโรงแรมกอดกันก็เป็นเขา ช่วงความเป็นความตายคนแรกที่ทิ้งเธอไปก็เป็นเขา
จะให้เธอเชื่อได้อย่างไร?
“เวยเวย นี่...”
“แม่คะ ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย กลับไปพักผ่อนก่อนนะคะ พวกคุณทานช้าๆ” เป้ยฉายเวยเม้มมุมปาก และลุกขึ้น
รุ่ยรุ่ยก็กระโดดลงมาจากเก้าอี้ ดึงเสื้อของเป้ยฉายเวย: “แม่ครับ ผมไปด้วย”
เป้ยฉายเวยหันหน้า ดวงตาที่บริสุทธิ์ของเด็กน้อยฉายแววความเป็นห่วง หัวใจของเป้ยฉายเวยกระเพื่อม
สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ในใจเธอหัวเราะเยาะตัวเอง
เธออายุมากขนาดนี้ ยังต้องมาให้ลูกชายอายุน้อยขนาดนี้มาเป็นห่วง ใช้ชีวิตได้ล้มเหลวจริงๆ!
ความไม่เด็ดขาด นำมาสู่หายนะ!
เธอควรตัดสินใจแล้ว!
“ไปกันเถอะ”
ฉูเจ๋อหยางเม้มริมฝีปาก มองดูเป้ยฉายเวยกับรุ่ยรุ่ยเดินจากไป และไม่ได้คิดจะไล่ตามไป
คุณนายฉูรอให้คนไปแล้ว สีหน้าบึ้งตึงอย่างหนัก: “ฉูเจ๋อหยาง ตกลงเรื่องเป็นยังไงกันแน่? หนานฉิงคนนั้นอยู่เมืองหลวงได้อย่างไร?”
ฉูเจ๋อหยางนวดคิ้ว: “ผมจัดการได้ คุณแม่ไม่ต้องกังวล!”
“แก...แกก็เป็นเสียอย่างนี้ ก็ควรเป็นโสดไปตลอดชีวิต!” คุณนายฉูโกรธมาก และไม่อยากสนใจเขาแล้ว รีบหันเดินตามเป้ยฉายเวยไป
ฉูเจ๋อเหยี่ยนจับจมูก อย่างระมัดระวัง: “พี่ใหญ่ผมขอโทษ ผมแค่อยากพาเธอมาร่วมสนุก ให้คุณท่านรังเกียจ ไม่คิดจริงๆว่ากับเธอจะ...”
“งั้นเหรอ?” สายตาสีดำเข้มจ้องมองเขา ปกคลุมด้วยชั้นหมอก ให้คนเห็นสีหน้าท่าทางได้ยาก
หัวใจของฉูเจ๋อเหยี่ยนลดลงเล็กน้อย