บทที่ 509 ทางเลือกที่ยาก

บทที่ 509 ทางเลือกที่ยาก

เป้ยฉายเวยไม่พูดอะไร คุณท่านฉูพูดอีกครั้ง: “หรืออาจเพราะว่าชายชราอย่างฉันอายุมากแล้ว ก็อยากจะมีความสุขเล่นกับหลานอย่างเพลิดเพลิน รุ่ยรุ่ยเด็กคนนี้ถูกสั่งสอนมาดี แต่ก็แค่นั้น”

เป้ยฉายเวยพยักหน้า สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง

คุณท่านหรี่ตา กลับสงสัยเล็กน้อย

ในเวลานี้ไม่ร้องไห้ไม่มีปัญหาไม่เรียกร้อง นั่นทำให้เขาแปลกใจเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าในใจเธอจะคิดอย่างไร เขาก็ไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่

“สายเลือดของตระกูลฉู ไม่ถูกอนุญาตให้ขับไล่ แต่ว่า เธอมีรุ่ยรุ่ยแล้ว สามารถขับไล่ได้” คุณท่านมีความหมายแอบแฝง

เป้ยฉายเวยหัวเราะเบาๆ: ความหมายของคุณท่านฉูคือ หากฉันเต็มใจ ก็สามารถพาลูกในท้องออกไปได้ แต่รุ่ยรุ่ยต้องอยู่กับตระกูลฉู แบบนี้ใช่ไหม?”

คุณท่านฉูหยุดนิ่งไปชั่วครู่ ตามองขึ้นมาเล็กน้อย: “แน่นอน เธออายุยังน้อย ชีวิตยังอีกยาวไกล ถ้าหากพิจารณาไม่สะดวกที่จะพาเด็กไปไหน ฉันยิ่งหวังว่าเธอจะปล่อยให้เขาอยู่กับตระกูลฉู”

“ไม่ว่าจะเพราะลูก หรือเพราะความอดทนที่เธอมีต่ออาเจ๋อมาหลายปี ตระกูลฉูจะไม่ปฏิบัติไม่ดีกับเธอ” คุณท่านฉูโน้มตัวกลับไปเล็กน้อย แม้ว่าสีหน้าจะสงบ แต่ความเย่อเหยิ่งและการดูถูกที่ซ่อนอยู่ในดวงตา นั้นไม่สามารถปกปิดได้

เป้ยฉายเวยยกมุมปากขึ้น พร้อมรอยยิ้มที่แอบแฝง จ้องมองไปและมองอย่างเสียดสี

รอยยิ้มนี้ ทำให้สีหน้าของคุณท่านฉูไม่มีความสุขเล็กน้อย

“ตอนนี้หากอาเจ๋อมีศีลธรรมมากพอ หากวันนี้พวกเธอล้วนกำลังตั้งครรภ์ กลัวจะคิดว่าหลีกเลี่ยงมองไม่เห็นวิธีการดังกล่าว เธอลังเลมากขึ้นหนึ่งวัน แค่ทำให้รู้สึกไม่ดีเพิ่มอีกหนึ่งวัน และหากตัดสินใจดีแล้ว ก็ให้คนมาบอกกับฉัน” สายตาของคุณท่านฉูมีความเมตตาเล็กน้อย และหากไม่สังเกต ก็จะมองไม่เห็น

เป้ยฉายเวยกัดริมฝีปาก และพยักหน้า: “ฉันรู้แล้ว”

ลุกขึ้นมาช้าๆ ไม่รู้ว่าเพราะนั่งเป็นเวลานาน รู้สึกขาอ่อนแรง ร่างเอนเอียง เอียงไปทางชั้นวางหนังสือ เอกสารตกลงพื้น เกือบทรงตัวไม่อยู่

คุณท่านขมวดคิ้ว เป้ยฉายเวยลุกขึ้นยืน หันหลัง: “ขอโทษนะคะ คุณปู่ฉู”

“อืม” คุณท่านฉูหยักหน้า ท่าทางจริงจังไม่พูดอะไร

เป้ยฉายเวยเพิ่งออกจากห้อง ก็เห็นฉูเจ๋อหยางขึ้นมาชั้นสองอย่างรีบร้อน

เมื่อเผชิญหน้ากัน ดูเหมือนยังพอเห็นเหงื่อบนใบหน้าของฉูเจ๋อหยาง ก็ไม่รู้เมื่อครู่ทำอะไรลงไปบ้าง

สายตาของฉูเจ๋อหยางมีความกังวลเล็กน้อย เมื่อเห็นเธอเดินออกมา เหมือนโล่งอกไปทีหนึ่ง

เอื้อมมือไปกุมมือเธอไว้: “ไม่สบายตรงไหนไหม?”

“ไม่มี ทำไมคุณมาที่นี่” เป้ยฉายเวยเม้มริมฝีปาก เดินลงไปด้วย พูดไปด้วย

ฉูเจ๋อหยางหรี่สายตา ไม่ได้พูดถึงว่าเขากระวนกระวายแค่ไหนตอนที่เขารู้ว่าตอนที่คุณท่านเรียกเธอ ก็ไม่ได้พูดถึงว่าเขาวิ่งตลอดทางจากหลังบ้านด้วยความตื่นตระหนกแค่ไหน และยิ่งไม่ได้ถามเธอว่าคุณท่านคุยกับอะไรกับเธอ

พยุงมือของเธอ และพูดว่า: “อาเหยี่ยนไปหนงเจียเล่อกับคนอื่นๆแล้ว นำผลผลิตการเกษตรมามากมาย ฉันเอาแตงโมมาสองลูกให้เธอและรุ่ยรุ่ยลองชิม”

เป้ยฉายเวยหรี่สายตา และพยักหน้า: “ไปกันเถอะ”

ฉูเจ๋อหยางอึ้ง

เขาคิดว่าเธอจะโกรธนาน และเตรียมพร้อมกับสงครามที่ยาวนาน ไม่คิดว่าเธอจะเพิกเฉยต่อเขากะทันหัน

ความรู้สึกแบบนี้ทำให้ประหลาดใจเล็กน้อย

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ในใจของเขาไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่

เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก ฉูเจ๋อหยางไม่รู้เพราะอะไร หัวใจบีบรัด ค่อนข้างอยู่ไม่เป็นสุข

ฉูเจ๋อเหยี่ยนมาที่นี่เพื่อไถ่โทษ นำของกินของดื่มมามากมาย ล้วนเป็นผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรจากชนบท ปราศจากสารพิษและสารเติมแต่ง อาหารสีเขียวบริสุทธิ์ มาให้เป้ยฉายเวยและรุ่ยรุ่ยโดยเฉพาะ

เป้ยฉายเวยเหมือนราชินี ที่ถูกฉูเจ๋อหยางบริการให้นั่งลงบนเก้าอี้ และวางหมอนอิงไว้ด้านหลัง

“พี่สะใภ้ แตงโมหวานมาก เธอรีบชิมดู เมื่อกี้รุ่ยรุ่ยเพิ่งกินไปถึงกับยกนิ้วเยี่ยมให้เลย” ฉูเจ๋อเหยี่ยนยื่นมาให้ ยิ้มแห้งๆ

ดวงตาของเป้ยฉายเวยสั่นไหว ยิ้มพร้อมรับมันมา: “ขอบคุณ”