บทที่ 512 สารภาพ

บทที่ 512 สารภาพ

เป้ยฉายเวยไม่ได้พูดอะไร ฉูเจ๋อหยางก็เริ่มใจอ่อน ในใจนั้นถอนหายใจ: “ฉันไม่ขออะไรมาก แม้ว่าเธอจะไม่ต่อสู้อย่างหนัก แต่อย่างน้อยเธอต้องเชื่อฟัง เธอต้องเชื่อใจฉัน ในใจไม่พอใจอะไร ก็ต้องรีบพูดออกมา แม้ว่าฉันจะปลอบอะไรเธอได้ไม่มาก แต่หลังจากนี้ไปเธออยากโกรธ อยากสร้างปัญหา ฉันล้วนมีความอดทนที่จะเอาใจเธอ ได้ไหม?”

เป้ยฉายเวยหันหน้าไป มองฉูเจ๋อหยางนิ่งๆ

เขาไม่เคยพูดคำพูดที่อ่อนโยนกับเธอเช่นนี้

ตอนที่อยู่เมืองจิ่นอัน เขาเป็นผู้ชายที่เงียบขรึมและแข็งแกร่ง มักยืนอยู่ในที่สูงให้เธอเงยขึ้นมอง มีอำนาจอยู่ในมือแน่นหนา กระดิกแค่เล็กน้อย เธอก็ไม่สามารถต่อสู้ได้

และดูเหมือนว่าตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาก้าวมาในเมืองจิ่นอัน เขาเก็บอารมณ์ได้มากขึ้น และอดทนกับเธอมากขึ้น

ตอนนี้พูดคำพูดแบบนี้ออกมา เธอยิ่งไม่เคยคาดคิด

“ฉูเจ๋อหยาง เพราะอะไร...” ริมฝีปากของเธอสั่นเล็กน้อย

ภายในดวงตาที่ดำมืดของฉูเจ๋อหยางในเวลานี้มีแต่เงาและเสียงของเธอคนเดียว นิ้วถูที่ริมฝีปากของเธอ เสียงแหบห้าวของเขา: “อีคิวของเธอต่ำมากจนทำให้คนเป็นห่วง เป้ยฉายเวย ตั้งแต่หลายปีก่อนฉันอนุญาตให้เธออยู่กับฉัน เธอได้เป็นคุณนายฉูในอนาคตแล้ว”

หัวใจของเธอวุ่นวาย หัวสมองวิงเวียน ราวกับมีบางอย่างทำให้ช็อก ดวงตาคู่หนึ่งมองไปที่ฉูเจ๋อหยาง กับเสียงที่หายไป

ฉูเจ๋อหยางยิ้ม มองเธอด้วยความพึงพอใจ ขยับเข้าไปใกล้เล็กน้อย แล้วแตะริมฝีปากที่ซีดเผือด เสียงแหบ: “ดังนั้น จะเป็นเธอตลอดไป และก็เป็นเพียงเธอเท่านั้น ทุกสิ่งที่เธอใส่ใจ ล้วนเป็นของปลอม เข้าใจรึยัง?”

“แล้วเมื่อก่อนคุณกับหนานฉิง...” เธอลำคอแห้งเล็กน้อย

ฉูเจ๋อหยางหัวเราะเบาๆ: “เมื่อรู้ว่าเธอกลับมา ก็เป็นเธอที่รีบย้ายออกไปไม่ใช่เหรอ? เป้ยฉายเวย เธอไม่เห็นค่าตัวเอง ตำหนิแต่ฉัน แบบนี้ไม่ยุติธรรม ฉันไม่เคยคิดจะส่นต่อความสัมพันธ์กับเธอ ทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นจากสมองของเธอเอง เธอยังตัดการติดต่อของฉันไปทั้งหมด เพื่อร่วมมือกับเธอ เพื่อจะได้เห็นเธอ เพื่อโกรธเคืองเธอ ดังนั้นฉันได้เข้าร่วมกิจกรรมทั้งหมดของหนานฉิงกับเธอ น่าเสียดาย เธอตาบอดจริงๆ”

เป้ยฉายเวยตามองลง คิดย้อนกลับไปเกี่ยวกับสิ่งต่างๆก่อนหน้า

ในความเป็นจริงสุดท้าย แม้ว่าฉูเจ๋อหยางเคยทำให้เธอเสียใจมากแค่ไหน

สิ่งที่เธอใส่ใจ ไม่มีอะไรไปมากกว่าหนานฉิง

หากสิ่งเหล่านั้นล้วนไม่เป็นจริง อย่างนั้นสิ่งที่เธอใส่ใจ ความคับข้องใจของเธอ ล้วนกลายเป็นหาเรื่องใส่ตัวเอง

รู้ทั้งรู้ว่าควรมีความสุข ควรโล่งใจ แต่ว่าไม่รู้เพราะอะไร หัวใจที่มีความคับข้องใจ ก็ดีขึ้นกว่าก่อนหน้า

น้ำตาไหลลงมาโดยไม่ได้เตือน

ฉูเจ๋อหยางพูด: “ทำไมร้องไห้แล้วล่ะ?”

ภายใต้ดวงตาของเขามีความกังวลอยู่

เป้ยฉายเวยเพิกเฉย และร้องไห้ออกมาอย่างเงียบๆ ดูแล้วไม่ยุติธรรม

เขาคิดอยู่พักหนึ่ง ดวงตาสั่นไหว ก้าวไปข้างหน้า เพื่อกินน้ำตาของเธอทีละหยด

เสียงสะอึกสะอื้นค่อยๆเล็กลง

ฉูเจ๋อหยางสัมผัสหน้าผากของเธอ: “ยังมีอะไรไม่ยุติธรรมอีกไหม? วันนี้ต้องพูดออกมา ครั้งต่อไป ฉันจะพาเธอไปเจอญาติทั้งหมดของตระกูลฉู จากนั้น ไม่สนว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันจะอนุญาตให้เธอร้องไห้”

ร่างของเป้ยฉายเวย หัวสมองก็นึกอะไรบางอย่างได้ขึ้นมา

จับมือของฉูเจ๋อหยางสั่นคลอน: “ฉูเจ๋อหยาง ฉันมีเรื่องอยากบอกกับคุณ”

เขาอดทนมองเธอ และฟัง

ริมฝีปากบนล่างของเป้ยฉายเวยแตะกัน เสียงเบา: “ฉันเห็นเสิ่นลั่ง”

“อะไรนะ?”

เขาหดตัวรุนแรง ท่าทางเปลี่ยนไป

เป้ยฉายเวยเม้มริมฝีปาก ไม่รู้ว่าความเปลี่ยนแปลงของเขานี้มาจากไหน เพียงแต่ช่วงบ่ายหลังจากได้เจอหนานฉิง ตกใจกับคำพูดสุดท้ายของหนานฉิง เป้ยฉายเวยไม่ค่อยสบายใจ