บทที่ 513 ร้อยปากก็พูดไม่ชัดเจน

บทที่ 513 ร้อยปากก็พูดไม่ชัดเจน

สายตาของคุณท่านกวาดมองไปทีละคน สุดท้ายมองลุงเห้อแล้วพยักหน้า ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ทั้งสองคนเข้ากันมาหลายปีทำให้รู้ใจกัน ก็เข้าใจถึงความต้องการของเขาทันที

โบกมือให้คนที่ลุกขึ้นมาไม่กี่คน: “พวกเธอมากับฉัน”

หลายคนสั่นคลอนจิตใจ แต่ก็เดินตามลุงเห้อไปที่ห้องลับ

คุณท่านฉูคลายความโกรธลงบ้างแล้ว เดินไปที่ห้องหนังสือ

เหมือนคิดอะไรบางอย่างได้ขึ้นมา สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

แต่เมื่อคิดดูแล้วก็รู้สึกว่าไม่น่าเป็นไปได้

รออย่างอดทนสักพัก ลุงเห้อก็เดินออกมา

สายตาเป็นประกายของคุณท่านเหลือบมองไป

ลุงเห้อส่ายหน้าอย่างเงียบๆ “น่าจะไม่ใช่พวกเขาครับ”

คนเหล่านี้เป็นคนเก่าคนแก่ของที่บ้าน ผ่านมาหลายปี เขาไม่สงสัยคนเหล่านี้แน่นอน

แต่เรื่องนี้ทำให้เกิดเรื่องใหญ่

คุณท่านฉูเห็นลุงเห้อส่ายหัว ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

แต่ในไม่ช้าอารมณ์ก็เพิ่มขึ้นมาอีกครั้ง

เขาไม่สงสัยคนสูงวัยในบ้านเหล่านี้ และยิ่งไม่สงสัยคนในครอบครัว

แต่ว่า...

“ให้คนคอยสังเกตคฤหาสน์ชิงซงทางนั้น ดูว่าวันนี้ทำอะไรกันบ้าง” คุณท่านใบหน้าบูดบึ้ง

กลิ่นอายของสายลมฝน

ลุงเห้ออึ้ง คุณท่านสงสัยเป้ยฉายเวย?

แต่ว่าวันนี้นอกจากแม่บ้านทำความสะอาด ก็มีเพียงเป้ยฉายเวยที่เข้ามาห้องหนังสือจริงๆ

ทันใดนั้น เขาก็นึกขึ้นได้อีกครั้งว่าช่วงบ่ายเธอได้มาหน้าห้องโถงสองครั้ง ตอนนั้นมองนั่นมองนี่ ตอนนั้นเขาคิดว่ามันเป็นทางผ่านที่เธอเพิ่งกลับจากห้องนอนทางนั้น แต่ถ้าเธอออกมาจากการทำอะไรสักอย่างที่หน้าห้องโถงล่ะ?

“คุณท่านสงสัยคุณเป้ย?”เขาถามด้วยความมั่นใจ

สีหน้าของคุณท่านมืดขึ้นมา คล้ายกับสายตาของฉูเจ๋อหยาง ที่มีความเย็นชาเล็กน้อย

“ทุกคนเป็นที่น่าสงสัยทั้งหมด”

ลุงเห้อพูด: “วันนี้คุณเป้ยไม่ได้ออกไปไหนทั้งวัน เพียงแค่ไปหาคุณหนานที่ห้องนอนด้านหน้า หากคุณเป้ยเป็นคนทำจริงๆ ของน่าจะยังเก็บอยู่ที่นี่ ผมให้คนไปดู”

ความหมายของลุงเห้อ คือค้นห้อง

แต่คุณเป้ยเป็นคนที่คุณท่านเชิญให้กลับมาอาศัยอยู่ที่บ้านด้วยตัวเอง การค้นห้องของเธอ ไม่เพียงแต่ไม่ให้เกียรติฉูเจ๋อหยาง แต่ยังเป็นการตบหน้าคุณท่านอีกด้วย

คุณท่านลังเลครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าเล็กน้อย

เมื่อวานเธอเพิ่งเจอหนานฉิงมาก่อกวน วันนี้ก็ถูกคุณท่านข่มขู่ทางคำพูด ทำเรื่องอะไรที่ไม่ดี ก็สมเหตุสมผล

ลุงเห้อหวาดกลัวในความคิด สีหน้าที่รีบร้อนเคร่งเครียดจัดหาคนไม่กี่คนไปคฤหาสน์ชิงซง

กลางคืนรุ่ยรุ่ยกอดหมอนใบเล็กมานอนที่ห้องของเป้ยฉายเวย หลังจากที่ฉูเจ๋อหยางรู้ว่าเสิ่นลั่งมาเมืองหลวง ก็ออกไปสืบสวนอย่างลับๆ

ดังนั้น เป้ยฉายเวยชอบให้รุ่ยรุ่ยตามเธอแล้ว

“คุณแม่ นานแล้วที่คุณแม่ไม่ได้อ่านหนังสือให้หนูฟัง” แขนของรุ่ยรุ่ยโอบกอดเป้ยฉายเวยไว้ ใบหน้าไม่พอใจเล็กน้อย

เป้ยฉายเวยหยุดนิ่งไป มันคือความจริง

หลังจากรู้ว่าเธอตั้งครรภ์ ก็ระมัดระวังเรื่องการพักผ่อนมาตลอด และเนื่องจากความซบเซาในจิตใจ มีปัญหากับฉูเจ๋อหยาง จึงไม่ค่อยได้อยู่กับรุ่ยรุ่ย

เอื้อมมือไปเปิดหนังสือนิทานในมือ ยังคงเป็นภาษาอังกฤษและภาษาจีนสองภาษา ชุดหนังสือของตระกูลฉูก็น่าประทับใจเช่นกัน

“นิทานเรื่องนี้ พูดเกี่ยวกับ...”

“คุณเป้ย พ่อบ้านเห้อมา” ด้านนอกมาคนเคาะประตู ตัดบทสนทนาของเป้ยฉายเวย

เป้ยฉายเวยอึ้ง

ลุงเห้อเวลานี้มาทำอะไรกัน?