บทที่ 515 ท่านอยากปกป้องใคร

บทที่ 515 ท่านอยากปกป้องใคร

ฉูเจ๋อหยางเม้มริมฝีปาก รับแฟ้มเอกสารมา แล้วเปิดออกอย่างสงสัย

เป้ยฉายเวยตั้งแต่เขาเดินเข้าประตูมา ดวงตาคู่ก็จ้องมองเขาแน่น ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า ตอนที่ได้ยินเขาบอกว่าเชื่อใจเธอ ในใจของเธอนั้นดีใจมาก

แต่เมื่อเห็นคุณท่านโยนของลงไป ในใจก็ตื่นตระหนกขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

ของสิ่งนี้ มันจะเป็นสิ่งสำคัญที่จะทำลายความไว้วางใจระหว่างพวกเขาได้ในครั้งเดียวหรือไม่?

เป้ยฉายเวยกัดริมฝีปาก ในมือชุ่มไปด้วยเหงื่อ

เมื่อฉูเจ๋อหยางมองดูเนื้อหาในเอกสาร สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน แต่ก็นิ่งลงอย่างรวดเร็ว และปิดแฟ้มเอกสารตามปกติอีกครั้ง

“คุณปู่ ผมเชื่อมั่นเวยเวย เรื่องนี้ผมต้องตรวจสอบให้ชัดเจน” เขาชี้ขาด

เสียงขว้างลงพื้นไม่ได้ทำให้ในใจที่ตื่นตระหนกของเป้ยฉายเวยลดลงเลย

เธอได้ยินถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ด้วยน้ำเสียงของเขา

เอกสารนี้สำคัญมากจริงๆ

“ฉูเจ๋อกยาง! ฉันว่าแกเป็นบ้าไปแล้ว!” คุณท่านฉูโกรธอย่างรุนแรงจนตบโต๊ะ

ฉูเจ๋อหยางกวาดมองดูกลุ่มคน

ความโกรธแค้นของคุณท่าน พ่อที่ดูเคร่งขรึม คิ้วที่ขมวดและรำคาญเล็กน้อยของน้องชาย รวมทั้งพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเองและไม่สามารถซ่อนความกระวนกระวายใจของภรรยาได้จริงๆ

ฉูเจ๋อหยางเดินช้าๆไปที่ข้างกายของเป้ยฉายเวย จับมือของเธอไว้: “ไม่เป็นไรนะ? ขอโทษ ฉันกลับมาช้าไป”

“ฉูเจ๋อหยาง!” คุณท่านตะโกน

ฉูเจ๋อหยางลดสายตาลง: “คุณปู่ ตระกูลฉูไม่ได้ยืนหยัดด้วยสิ่งของที่มองไม่เห็นแต่เป็นลูกหลานที่ยอดเยี่ยม”

“ของสิ่งนี้มีผลกระทบทั้งเล็กทั้งใหญ่ ผมจะจัดการ ว่าใครอยู่เบื้องหลังของเรื่องนี้ ผมจะตรวจสอบให้ชัดเจนเอาคืนคนนั้นอย่างสาสม!” วินาทีนี้ร่างของฉูเจ๋อหยางสูงใหญ่เป็นพิเศษ

สายตาที่เข้มงวดของคุณท่านฉูเย็นชาเล็กน้อย

ริมฝีปากพับเป็นเส้น ขาวซีดเล็กน้อย

ฉูเจ๋อหยางไม่สนใจท่าทางของเขา ลุกขึ้นแล้วพาเป้ยฉายเวยเดินจากไป

สีหน้าของคุณท่านฉูอึมครึม

ฉูเจ๋อเหยี่ยนยืนขึ้น ยืดเส้นยืดสาย: “คุณปู่ พี่ใหญ่พูดถูก ท่านอายุมากแล้ว ควรรีบไปทำอะไรก็รีบไปทำอะไร แม้ว่าพี่ใหญ่ไม่ได้อยู่เมืองหลวง แต่ความรับผิดชอบต่อตระกูลฉู ไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอน ฟ้ามืดแล้ว อาบน้ำแล้วนอนเถอะ!”

คุณท่านฉูสีหน้ายิ่งแย่กว่าเดิม หันหน้าแมองฉูเจ๋อเหยี่ยน ดวงตาเท่ห์คู่นั้นเหมือนว่าดูคนตายก็ไม่ปาน ทำให้ฉูเจ๋อเหยี่ยนประหลาดใจเล็กน้อย

แต่เขาชินกับมันแล้ว สีหน้าไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ลุกขึ้นเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

“ตาเห้อ คฤหาสน์ชิงซงทางนั้นตรวจสอบให้ละเอียด ตั้งแต่วันนี้ ไม่อนุญาตให้ใครเยี่ยมชม” คุณท่านพูดเสียงดัง

“คุณพ่อ นี่ท่านจะ...”คุณท่านฉูเบิกตา

คุณท่านฉูสิงมือไขว้หลัง: “เขาบอกว่าจะชำระล้างทำความสะอาดผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เหรอ ก่อนที่เขาจะค้นพบความจริง เป้ยฉายเวยจำเป็นต้องอยู่ในความดูแลอย่างเข้มงวด ฉันจะดูว่าไอ้เด็กคนนี้มีความอดทนมากแค่ไหน”

คุณท่านฉูคิดอยู่พักหนึ่ง ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นมาได้ ก็ยอมรับการปฏิบัติของคุณท่านอย่างเงียบๆ

แต่เป้ยฉายเวยขณะนี้ ถูกฉูเจ๋อหยางพามาถึงคฤหาสน์ชิงซง

“ฉูเจ๋อหยาง...” เป้ยฉายเวยรู้สึกเหงื่อเย็นทั่วตัว ตอนนี้แค่ลมพัด เย็นไปทั้งตัว

ฉูเจ๋อหยางส่ายหน้า และกอดเธอแน่น: “เวลาดึกมากแล้ว ข้างนอกอากาศเย็น เธอควรกลับไปพักผ่อนได้แล้ว”

“ฉูเจ๋อหยาง ฉันรู้ว่าคุณเชื่อฉัน แต่ว่าตอนนี้ฉันก็อยากช่วยคุณ เรื่องนี้แปลกๆ เมื่อครู่ฉันนึกขึ้นได้บางอย่าง จำเป็นต้องบอกคุณ” เป้ยฉายเวยคว้าแขนของฉูเจ๋อหยางอย่างกระวนกระวาย

ฉูเจ๋อหยางทองเธออย่างสงสัย

หลังจากนั้นก็ได้ยินเธอพูด: “วันนี้คนที่ไปห้องหนังสือของคุณท่านนอกจากฉันแล้ว ยังมีอีกคนหนึ่ง”

ฉูเจ๋อหยางหรี่ตา สายตาเย็นชา

“คือ...คือฉูเจ๋อเหยี่ยน! และอีกอย่างเขายังเคยมาคฤหาสน์ชิงซง” เป้ยฉายเวยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และพูดเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นที่หน้าบ้านของบ่ายวันนี้