บทที่ 517 เสียงโซ่

บทที่ 517 เสียงโซ่

เรื่องที่คุณป้าฉูถูกวางยา สรุปแล้วฉูเจ๋อหยางไม่ได้ยุ่ง แต่ว่าวันแรกที่กลับมา ได้ยินเป้ยฉายเวยพูด หนานฉิงถูกส่งตัวกลับแล้ว

ก่อนหนึ่งชั่วโมงที่ส่งตัวไป เธอคิดวางแผนหนี เด็กก็ไม่ได้รับการช่วยเหลือ เลือดสดสีแดงนองเต็มเก้าอี้

แน่นอน ว่ารายงานนั้นก็ออกมา เด็กไม่มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลฉู

เป้ยฉายเวยพูดไม่ถูก โดยเฉพาะเมื่อเธอยังมีข้อสงสัยอยู่บนหัวของเธอ

ช่วงนี้บ้านเก่าตระกูลฉูมีคนเข้าออกมากมาย ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครสนใจเธอ

แม้แต่รุ่ยรุ่ยก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่แปลกประหลาดของที่นั่น

เป้ยฉายเวยรู้สึกประหม่าตลอดเวลา เกือบจะทำให้เธอเลือดตกยางออก

ฉูเจ๋อหยางตกใจมาก กี่วันมานี้เขายุ่งมาก ไม่มีเวลากลับบ้านมานอนเลย

เมื่อได้ยินคุณหมอบอกว่าเธอมีอาการแท้งเล็กน้อย เธอก็กลัวกลับมา

“ไม่เป็นไร ฉันรู้ว่าคุณยุ่ง คุณยุ่งของคุณก็พอแล้ว ฉันก็แค่ช่วงนี้หลับได้ไม่ค่อยดี สองวันนี้จะปรับสมดุลร่างกาย” เธอพูดปลอบเบาๆ

ฉูเจ๋อกยางพยักหน้า

ตอนนี้เขาไม่มีเวลาดูแลจริงๆ

และก็รู้ว่าปมในใจของเธอคืออะไร

คุณท่านเพิกเฉย หากวันนี้ไม่ออกไป สำหรับการชดเชยอื่นๆ

คนอื่นๆที่ดำรงตำแหน่งสำคัญของตระกูลฉู ก็ไม่กล้าเคลื่อนไหวตามอำเภอใจ เพื่อไม่ให้ถูกคนจับได้ ทุกคนต้องติดต่อกันทางโทรศัพท์ เขายืนอยู่ตัวคนเดียว และยังต้องรีบหาวิธีทำให้ฝ่ายตรงข้ามลงมือ เหนื่อยแทบตาย

และวันนี้ การเตรียมตัวทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว รอเพียงแค่ล่องูออกจากถ้ำ

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ กว่าจะได้พักผ่อนที่บ้าน ฉูเจ๋อหยางคิดว่าอยากจะพักผ่อนช่วงเที่ยงกับเธอ

เป้ยฉายเวยดีใจมาก รีบให้คนมาเปลี่ยนผ้าปูทันที

“อยู่กับฉัน หืม?” เขากอดเอวของเธอ ถามเบาๆ

เป้ยฉายเวยหยักหน้า แล้วนอนลงอย่างเชื่อฟัง

แตะคางของเขา ไม่ได้โกนหนวด

ฉูเจ๋อหยางเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์เป็นอย่างมาก ทำให้เขาไม่ค่อยสนใจอะไรมาก สามารถจินตนาการได้เลยว่าเวลาของเขาแน่นแค่ไหน

“ฉูเจ๋อหยาง เป็นเพราะเอกสารฉบับนั้นใช่ไหม?” ดังนั้นเขาจึงเหนื่อยขนาดนี้ ดังนั้นช่วงนี้ตระกูลฉูถึงแปลกไปมาก?

ฉูเจ๋อหยางหันหน้า เอื้อมมือไปปิดตาของเธอ: “อย่าคิดไปเรื่อยเปื่อย ลูกสาวของฉันอยากนอนแล้ว เธอไม่ได้ยินเหรอ?”

มืออีกข้างหนึ่งแตะที่ท้องของเธออย่างไม่รู้ตัว

เป้ยฉายเวยอ้าปาก ทำอึ้ง

หลังจากตื่นนอน ก็บ่ายสามโมงแล้ว

ลุกขึ้นมาแล้วออกไปข้างนอก มีผู้ชายไม่กี่คนในชุดเครื่องแบบลุกขึ้นยืน: “ทีมฉู ตื่นแล้วเหรอ?”

สายตาของฉูเจ๋อหยางกวาดมองไปที่กี่คนนี้ หลังจากแน่ชัดแล้วว่าชุดในเครื่องแบบนั้นเป็นแผนกไหน สีหน้ายังคงไม่เปลี่ยน

“อืม” เขาตอบนิ่งๆ

คนเหล่านั้นมองหน้ากัน มีเพียงแค่ไม่กี่คนที่เห็นพวกเขาแล้วไม่กลัว

ต้องรู้ว่า หลังจากได้ตรวจสอบวินัยแล้วมียังไม่กี่คนที่สามารถออกมาได้ดีๆและไม่เป็นอะไร

“สหายฉู เราคือผู้ตรวจสอบทางวินัย ช่วงนี้ได้รับการแจ้งความเกี่ยวกับคุณ รบกวนไปกับเราด้วย”ชายคนนั้นแสดงใบรับรองการทำงานของเขา ด้วยน้ำเสียงที่มีพลัง