บทที่100 มาเยือน

บทที่100 มาเยือน

“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ไม่คิดเลยว่าคุณจะโทรมาหาผม”

ถังฉีตงไม่คาดคิดว่าผู้หญิงที่กลัวจนต้องหนีเขาจะเป็นคนโทรมาหาเขา น้ำเสียงของเธอฟังดูไม่ค่อยมีความสุขเท่าไร

“อย่าพูดจาไร้สาระกับฉัน ไอ้บ้าฉูเจ๋อหยางนั่นอยู่ที่ไหน” เหตุผลที่ซือซือโทรหาถังฉีตงก็เพราะว่าเธอต้องการตามหาฉูเจ๋อหยาง

เธอคิดว่าถ้าหากว่าถังฉีตงและฉูเจ๋อหยางเป็นกลุ่มแก๊งค์เดียวกัน เขาจะต้องรู้จักที่อยู่ของฉูเจ๋อหยางอย่างแน่นอน

ที่จริงถังฉีตงก็รู้ และยัง…

เขามองไปที่ผู้ชายเย็นชาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม เขายิ้มอย่างมีเลศนัยและถามผู้หญิงที่กำลังโมโหอยู่ที่ปลายสาย “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ผมขอถามอะไรคุณสักคำได้ไหม เขาทำผิดอะไรกับคุณรึ”

“ไม่ได้” ซือซือปฏิเสธและหยุดนิ่งไปชั่วครู่ น้ำเสียงเธอยิ่งดูอันตรายกว่าเดิม “ตอนนี้ฉูเจ๋อหยางอยู่กับคุณ”

“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ของผมฉลาดที่สุด” ถังฉีตงไม่ต้องรู้สึกผิดจากการทรยศพี่น้อง หนำซ้ำเขายังรู้สึกสนุกอีกต่างหาก

จะว่าไปแล้วพี่น้องที่ดีก็เหมือนแขนขา ผู้หญิงก็เหมือนเสื้อผ้า ใครมาใส่เสื้อผ้าของผมจะต้องถูกตัดแขนตัดขา ดังนั้นผู้หญิงของตัวเองจึงสำคัญยิ่งกว่า

ผมคิดว่าอาเจ๋อก็คิดเช่นนี้เหมือนกันล่ะ

“บอกฉันมาเร็วว่าตอนนี้พวกคุณอยู่ที่ไหน” ซือซืออดกลั้นความโกรธเอาไว้ไม่ได้

ถังฉีตงยักไหล่อย่างไม่แคร์และบอกพิกัดของตัวเองไป

ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ตัดไป ดูเหมือนว่าเธอจะรีบร้อนเอาเสียจริง

สายตาถังฉีตงเต็มไปด้วยความพอใจ ฉูเจ๋อหยางก็สังเกตเห็นได้แต่เขาก็ไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจ เขาก้มลงดูเอกสารในมือต่อไป และพูดขึ้นลอยๆว่า “พูดจบแล้ว เสร็จแล้วก็มาคุยธุระต่อ”

ถังฉีตงกางแขนทั้งสองข้างขึ้นวางบนขอบโซฟาอย่างเกียจคร้าน ท่าทางนี้แสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้รีบร้อนที่จะคุยธุระ เขายังถามขึ้นอย่างเป็นนัย “อาเจ๋อ คุณไม่สงสัยหรือว่าผมคุยอะไรกับเธอ”

“ไม่สนใจ” ฉูเจ๋อหยางตอบโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง

“น่าเสียดายนะ ดูเหมือนว่าครั้งนี้เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์จะไม่ได้มาหาผม แต่เธอจะมาหาคุณ” ถังฉีตงรู้สึกว่าเพื่อนควรที่จะมี “เจตนาดี” โดยการเตือนให้เขารู้ล่วงหน้าจะได้รับมือได้ทัน

“ฟังจากน้ำเสียงเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ของผมแล้ว ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้มาดีนักนะ คุณไปทำเรื่องอะไรไว้ให้เธอสาปแช่ง”

ฉูเจ๋อหยางพลิกเอกสารในมือดูอย่างสบายใจ น้ำเสียงเขาไม่สะทกสะท้าน “วางใจเถอะ รสนิยมของผมกับคุณไม่เหมือนกัน”

“อาเจ๋อ คุณหมายความว่ายังไง พูดให้ชัดเจนหน่อยได้ไหม คุณจะบอกว่าผู้หญิงของผมกับผู้หญิงของคนเป็นคนละประเภทกัน พวกเธอไม่ได้เติบโตมาด้วยกันอย่างนั้นเรอะ”

ใบหน้าของถังฉีตงเหมือนจมอยู่กับความทรงจำ “ผมรู้จักผู้หญิงคนนั้นมานานสิบกว่าปี ผมไม่รู้ว่าเมื่อก่อนเวยเวยเป็นอย่างไร”

ในที่สุดฉูเจ๋อหยางก็มีการตอบสนอง เขาค่อยๆเก็บไฟล์เอกสาร ดวงตาเขาจ้องมองลึกไปที่ถังฉีตง บอกเป็นนัยว่าให้เขาพูดต่อไปได้

เขายังบอกว่าไม่สนใจ เขาคุยธุระขึ้นมาแล้วก็ไม่พูดอะไรอีกแล้ว สายตาถังฉีตงเห็นชัดในคราหนึ่ง “ช่างเหมือนตุ๊กตาลายครามอันสงบนิ่ง ในตอนนั้นผมกับเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ยังคิดว่าเวยเวยช่างโง่นัก ไม่คิดเลยว่าพอโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ ยิ่งดูก็ยิ่งสวยนะ”

ถังฉีตงส่งเสียงฟุตฟิตและแผดเสียงในจมูก