บทที่105 เห็ดหูหนูที่พูดถึงไม่ได้

บทที่105 เห็ดหูหนูที่พูดถึงไม่ได้

“ออกมาจนได้” เสียงทื่อๆของผู้ชายคนนั้นดังมาจากทางเหนือศีรษะ

เป้ยฉ่ายเวยกำผ้าปูที่นอนแน่น เธอพยักหน้าเหมือนกระเทียม คิดแล้วก็ออกแรงส่ายหัว หากไม่ใช่เพราะใบหน้าอันบวมเป่งที่บิดเบาความเร่าร้อนบนใบหน้าของเธอไว้ เธอคงไม่มีหน้าจะมองใครอีกแล้ว

เธอกลายเป็นส่วนสำคัญของผู้ชายในภายใต้ผ้าห่ม เขายืดตัวออก ผ้าห่มถูกกางออกกว้างขวาง

เมื่อหวนคิดถึงรูปร่างอันสูงใหญ่ เป้ยฉ่ายเวยอยู่ไม่เป็นสุขแล้ว

เห็ดหูหนูรึ น่ากลัวมาก

“อ้า---ฉูเจ๋อหยาง คุณทำอะไรน่ะ”

“คุณว่าไงล่ะ” ฉูเจ๋อหยางช้อนคนขึ้นมา จุดไฟนิดเดียวก็วิ่งเสียแล้ว บนโลกนี้มีเรื่องดีเช่นนี้ที่ไหน

“ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปไม่ได้หรือยังไง คุณเห็นรึเปล่าว่าขาฉันยังเจ็บอยู่ หน้าก็ยังบวมน่าเกลียด” เพื่อที่เป้ยฉ่ายเวยจะหนีความรับผิดชอบ เธอเริ่มลดใบหน้าลงอย่างรู้สึกผิด

แต่ฉูเจ๋อหยางกลับไม่มีความสุข ดวงตาของเขากลับมัวหมอง มือใหญ่จับเธอไว้ในอ้อมแขน ริมฝีปากบางอันเย็นเฉียบประกบลงบนริมฝีปากน้อยซึ่งพูดพล่ามไม่หยุด

เสียงทั้งหมดดับลงไป

เหลือเพียงแต่ไอความร้อนอันไม่มีที่สิ้นสุด

เป้ยฉ่ายเวยรู้สึกว่าทั้งตัวเธออ่อนปวกเปียกไปหมด มือน้อยๆเผลอไปลูบไล้ที่ไหล่ของเขา

เมื่อฉูเจ๋อหยางสิ้นสุดจูบอันเอ้อระเหยนี้ เป้ยฉ่ายเวยยังคงจมอยู่กับมัน

“ว่าไง อยากต่อไหม” ผู้ชายเสียงแหบห้าวทำหน้าดีใจเป็นพิเศษ

เป้ยฉ่ายเวยกำกำปั้นขึ้นมา เธอทุบไปที่ชายตรงหน้าหลายต่อหลายครั้ง นั่นทำให้เขาระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เป้ยฉ่ายเวยยิ่งรู้สึกอาย เธอหลับตาและแกล้งตาย

ฉูเจ๋อหยางรู้ว่าเธอหน้าบาง มุมปากของเขายกขึ้นแต่เขาก็ไม่ได้พูดหยอกล้อเธออีก

วันนี้เป้ยฉ่ายเวยเจอมาหลายเรื่อง เธอหลับตาลง และหลับไปพร้อมกับเงยหน้าขึ้น

ภาพที่กลมกลืนนี้ถูกขัดจังหวะขึ้นด้วยเสียงเรียกเข้า

ฉูเจ๋อหยางหยิงโทรศัพท์ขึ้นมามอง เขาลุกขึ้นจากเตียงอย่างเบามือเบาเท้า และเดินออกจากห้องนอนไป เขาเปิดประตูอย่างนุ่มนวล และเดินตรงไปที่ระเบียง

“ว่าไง”

คนที่ปลายสายไม่ได้คาดหวังว่าจะได้ยินเสียงแหบแห้งของเขาเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเพียงไม่กี่วินาทีก็ทำให้คนคนนั้นจินตนาการไปอย่างมีสีสัน และถามด้วยคำถามเลอะเทอะ “ไอ้หยา นี่เพิ่งไม่กี่โมงก็เริ่มเผด็จศึกแล้วหรอ”

ฉูเจ๋อหยางรีบโต้กลับ “ทำไม คุณจะบอกตอนนี้ตัวเองไม่มีน้ำยาแล้วหรอ”

ท่าทางฝนจะตกหนักจริงๆ ภูเขาน้ำแข็งหมื่นปีล้อเล่นเป็นกับเขาด้วย ท่าทางคนคนนั้นจะต้องไม่ใช่คนธรรมดา “ชายชราหูลี คำพูดคุณทำฉันเสียความรู้สึกมาก แต่ว่าความอดทนของคุณก็ไม่เท่าไหร่นะ”

เขาจำได้ว่าเพิ่งจะส่งข้อความทางวีแชทไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเอง

“ถ้าไม่มีเรื่องอะไรก็จะวางแล้วนะ” ฉูเจ๋อหยางล้อเล่นด้วยครั้งหนึ่งก็จริง แต่จะให้เขาคุยเล่นต่อไปดูจะไม่มีทาง

เมื่อชายคนนั้นได้ยินฉูเจ๋อหยางพูดเช่นนี้ เขาก็รีบพูดขึ้น “ผมไม่ได้ถามคุณถึงตาเครึ คนของลิ่วเอ่อเข้ามาในเมืองจิ่นอันแล้ว พวกคุณระวังตัวเอาไว้หน่อย”

ดวงตาอันของฉูเจ๋อหยางส่งประกายโศกเศร้า และตอบเสียงเนิบๆ “ทราบแล้ว”

“ใช่แล้ว บอกข่าวดีกับคุณเรื่องหนึ่ง สัปดาห์หน้าผมจะไปหาพวกคุณ ดีใจไหม ชอบไหม ตื่นเต้นไหม…” เขายังไม่ทันได้ “เคลื่อนไหว”ให้เสร็จสิ้น คนในสายก็วางไปเรียบร้อยแล้ว

ชายคนนั้นมองโทรศัพท์มือถือด้วยความวิตกและถอนหายใจ “อ้า ผู้ชายนี่หื่นกระหายจริงๆ”

ที่ด้านมีคนพูดขึ้นด้วยความสมน้ำหน้า “หนูน้อยหมวกแดง คุณยอมรับแล้วใช่ไหมว่าตัวเองไม่ใช่ผู้ชาย”

“ไปไป ใครไม่ใช่ผู้ชาย เหล่าคนแก่กล่าวถึงมะลิหอม แต่งงานกับภรรยาบนเตียงได้ สามารถแกล้งร่างกายกดดันตัวเองได้ สามารถขยับสะโพกเพื่อฝูงชน โถพูดผิดซะแล้ว”