บทที่124 คุณลืมของน่ะ

บทที่124 คุณลืมของน่ะ

สีหน้าฉูเจ๋อหยางยังไม่เปลี่ยน เขาหยิบกล่องเล็กๆนั้นขึ้นมาวางบนเคาน์เตอร์และจ่ายด้วยเงินสด เขาพูดอย่างหงุดหงิด “แต่ว่าขนาดไม่ถูกต้องนะ”

แคชเชียร์หยิบกล่องขึ้นมามองและผิวปาก “ใหญ่พิเศษ พี่ชายขี้อวดเหลือเกิน”

ขนาดใหญ่พิเศษเป็นขนาดของชาวต่างชาติ บ้านเราส่วนมากก็ไซด์ธรรมดา

“คิดเงิน” ฉูเจ๋อหยางพูดเบาๆ

ทำไมเป้ยฉ่ายเวยรู้สึกสายตาที่ฉูเจ๋อหยางมองเธอช่างน่ากลัวเช่นนี้

“ฉูเจ๋อหยาง ของที่ฉันจะเอาซื้อครบหมดแล้ว เรากลับกันเถอะ” ตาเธอมองขวางไปที่แคชเชียร์

แคชเชียร์ช่างไร้เดียงสา เขารีบคิดเงินให้ฉูเจ๋อหยาง “พี่ชาย คนสวย โชคดีนะครับ”

ฉูเจ๋อหยางโยนกล่องเล็กๆเข้าไปในถุงเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขายิ้มให้เป้ยฉ่ายเวยและเรียกเธอ “ไปกันเถอะ”

เขายิ้มหรอ เขายิ้มจริงๆ เธอไม่ได้ตาฝาด ทำไมมันทำให้เธอยิ่งรู้สึกกลัวล่ะ เป้ยฉ่ายเวยเผลอกลืนน้ำลาย “ฉูเจ๋อหยางเมื่อครู่ฉันหยิบผิดจริงๆ”

“อื้อ” ฉูเจ๋อหยางพยักหน้ารับทราบ

ถึงแม้ฉูเจ๋อหยางจะพยักหน้า แต่เป้ยฉ่ายเวยกลับรู้สึกเหมือนเขากำลังหัวเราะเยาะเธอ เธอแทบอยากจะมุดหนี ไม่สามารถสลัดเรื่องนี้ออกไปจากความคิดได้ ยิ่งพูดก็ดูเหมือนยิ่งตอกย้ำ

ทั้งคู่กลับไปที่อพาร์ทเม้นต์ ใบหน้าเป้ยฉ่ายเวยสงบนิ่ง แต่ในใจกับเต้นระรัวขณะที่นำของที่ซื้อมาเข้าไปไว้ในห้องครัว มือเธอก็เริ่มทำบะหมี่ไป

พอเป้ยฉ่ายเวยทำบะหมี่เสร็จ เธอไม่กล้าอยู่ต่อ จึงรีบพูดขึ้นว่า “ฉูเจ๋อหยาง คุณทานไปนะ ฉันกลับก่อนล่ะ”

ฉูเจ๋อหยางเรียกให้เธอหยุด “รอก่อน”

“ยังมีเรื่องอะไร” มือเป้ยฉ่ายเวยข้างหนึ่งจับที่ลูกบิดประตู ราวกับว่าถ้าฉูเจ๋อหยางพูดอะไรน่าเกลียดขึ้นมาเธอก็จะรีบเปิดประตูออกไปทันที

“คุณลืมของน่ะ” ฉูเจ๋อหยางลากเก้าอี้ออก

“ของฉันหรอ” เป้ยฉ่ายเวยพึมพำกับตัวเอง เธอนึกไม่ออกว่าตัวเองลืมอะไร

ฉูเจ๋อหยางใช้สายตามองไปที่ถุงพลาสติก

“ลามก!” หลังจากที่เป้ยฉ่ายเวยเข้าใจความหมายของฉูเจ๋อหยางแล้ว เธอหน้าแดงและหายใจลึก ก่อนที่จะด่าออกมาและรีบวิ่งหนีไป

เมื่อถึงชั้นล่าง เป้ยฉ่ายเวยก็จับใบหน้าตัวเอง ยังคงร้อนผ่าว ฉูเจ๋อหยางท่าจะดื่มมากไป สติท่าจะไม่ดีถึงมาแหย่เธอแบบนี้

เมื่อกลับไปคืนนั้นเป้ยฉ่ายเวยก็ฝัน เธอฝันว่าฉูเจ๋อหยางใส่กางเกงลายการ์ตูนSpongeBob เขาถือส้อมเล็กๆอยู่ในมือ เขาตะโกนเรียกว่าทำอาหารให้เธอเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เขาถือส้อมจิ้มเธอตลอดเวลา เธอหลบอย่างไรก็ไม่พ้น หลังจากนั้นฉูเจ๋อหยางก็วางแผนที่จะกินเธอ ส้อมในมือเขาก็เปลี่ยนกลายไปเป็นมีด ไม่กี่ครั้งก็ฉีกเสื้อผ้าของเธอขาดหมด

แต่เขากลับวิ่งไปกอดกับแคชเชียร์เมื่อตอนค่ำนี้ และยังลูบหัวเขา เรียกเขาว่าที่รัก ผมจะทำอาหารให้คุณ คุณชอบทานรสชาติแบบไหน

เป้ยฉ่ายเวยตกใจตื่น ฉากฉูเจ๋อหยางกอดกับผู้ชายนั่นยิ่งน่ากลัวกว่าหนังสยองขวัญเสียอีก

ถ้าเขารู้ถึงความฝันของเธอล่ะก็ เธอได้มีจุดจบเหมือนกับหนังสยองขวัญแน่ๆ

คืนนั้นผ่านไปอย่างเหน็ดเหนื่อย เป้ยฉ่ายเวยไปที่บริษัทอย่างอ่อนเพลีย เธอชงกาแฟแล้วตรงไปที่ห้องทำงานของฉูเจ๋อหยางตามปกติ เธอหยิบเศษผ้าขึ้นมาเช็ดอย่างพิถีพิถัน

จะพูดอย่างไรดี ฉูเจ๋อหยางเป็นคนที่มีระเบียบวินัยในตนเองมาก โดยปกติแล้วเธอไม่จำเป็นจะต้องกังวล โต๊ะในห้องทำงานนั้นสะอาดเอี่ยม หนังสือเอกสารล้วนจัดอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เธอมาแต่เช้า ยังไม่มีใครเข้ามาในออฟฟิศ เป้ยฉ่ายเวยเริ่มทำความสะอาดขณะที่ปากก็ร้องเพลง

“ฉันมีลาตัวหนึ่ง แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยขี่”