บทที่172 แย่แล้วมีคนบุกเข้ามา

บทที่172 แย่แล้วมีคนบุกเข้ามา

“พี่หมาแย่แล้ว” ชายที่ถูกให้ไปตามลิงวิ่งตะโกนมาด้วยความตื่นตระหนก

หมาป่ายกเท้าขึ้นถีบชายคนนั้นอย่างไม่สบอารมณ์ “มึงพูดจาให้รู้เรื่องหน่อยได้ไหม ใครแย่แล้ว”

ชายคนนั้นรู้ตัวแล้วว่าตัวเองพูดผิดไปเขาจึงพยายามแก้ไขคำพูด “ครับ พี่หมากผมแย่แล้ว ผมแย่แล้ว”

“มีอะไรรีบว่ามา” หมาป่าเหลือบไปเห็นสายตาที่มองมาของลิ่วเอ่อร์เขาจึงรีบถาม

“เกิด เกิดเรื่องแล้ว…” ชายคนนั้นพูดยังไม่ทันจบ

ด้านนอกก็มีเสียงครวญครางแว่วมา หลังจากนั้นชายสองคนก็วิ่งพล่านเข้ามาส่งข่าว “เฮียเอ่อแย่แล้ว มีคนบุกเข้ามา”

หมาป่าเห็นว่าสีหน้าของลิ่วเอ่อร์เริ่มจะไม่ดี เขาจึงลุกขึ้นและคว้าตัวน้องชายผู้ตื่นตระหนกไว้และคำรามอย่างบ้าคลั่ง “ไอ้หน้าไหนที่มันกล้า”

ชายคนนั้นชี้ไปทางประตูและพูดโดยไม่สามารถพ่นล่มหายใจออกมาได้ “คนนั้น คือ คือ ฉู ฉู---”

“มันเป็นแค่เศษสวะ” เมื่อหมาป่าเห็น เขาก็เตะเท้าออกไป

ห้องโถงที่เคยอึกทึกตอนนี้กลายเป็นเงียบถนัด มีแค่เพียงเสียงอู้อี้ของดีเจเท่านั้น

ฝูงชนพากันหลบหลีกจนเกิดเป็นทางเดินขึ้นตรงกลาง

ให้ร่างกำยำของชายคนนั้นค่อยๆเข้าใกล้ ดวงตาอันชั่วร้ายของเขาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น คนทั้งหมดพากันร่าถอยไป

ฉูเจ๋อหยางเหมือนเป็นเทพแห่งสรรพสิ่ง เขาเยือกเย็นไม่แคร์ความเป็นความตาย ดวงตาน้ำแข็งจ้องไปที่ลิ่วเอ่อร์และพูดช้าๆอย่างเยือกเย็น “ได้ยินว่า คุณหาผมอยู่”

เขาเพิ่งจะพูดจบ

--ปังเสียงหนึ่งดังขึ้น มีเสียงวัตถุบางอย่างตกลงบนพื้น ผู้ชายที่ชื่อลิงล้มลงกับพื้นโดยไม่ส่งเสียงอะไรแม้แต่น้อย

บรรยากาศตึงเครียด

“มึงกล้าแตะต้องพี่น้องของกู” เมื่อหมาป่าเห็นลิงกลายเป็นเช่นนี้ ดวงตาเขากลายเป็นสีแดงในทันที เขากำหมัดหนักมุ่งโบกไปยังใบหน้าของฉูเจ๋อหยาง

มุมปากฉูเจ๋อหยางโค้งงอ ร่างกายไม่ไหวติง ด้านหลังปรากฏเงาของบุคคลหนึ่ง โผล่ออกมารับหมัดของหมาป่าอย่างสบายๆ จากนั้นก็เตะเข้าที่กระดูกสะบักหัวเข่าของหมาป่า

จากนั้นไม่นาน หมาป่าก็คุกเข่าลงตรงหน้าผู้ชายคนนั้น

“พบกันครั้งแรก ไม่ต้องส่งของกำนัลกันขนาดนี้ก็ได้” ถังฉีตงพูดด้วยรอยยิ้ม

“กำนัลแม่มึงสิ” หมาป่าทั้งโกรธทั้งอาย เขาดิ้นรนเพื่อที่จะลุกขึ้นจากพื้นต้องการที่จะสู้ตายกับพวกเขา

ผู้คนรอบตัวหลายสิบคนต่างกระตือรือร้นที่จะก้าวไปข้างหน้า

ลิ่วเอ่อร์ซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาไม่ได้กล่าวอะไร เขาผลักผู้หญิงข้างกายออกและลุกขึ้น หมาป่าต้องการที่จะออกมาด้านหน้า เขาจึงพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม “หมาป่าอย่าโมโห ตอนนี้เป็นสังคมที่ปกครองด้วยกฎหมาย ทนายฉูรู้ดีกว่าผม ฆ่าคนนั้นโทษถึงประหารชีวิต”

หมาป่านิ่งไป ไม่นานเขาก็เข้าใจสิ่งที่ลิ่วเอ่อร์พูด “ก็ได้ เฮียเอ่อร์เฮียต้องจัดการให้พี่น้องเราด้วยนะ”

“แน่นอนอยู่แล้ว ไม่ทราบว่าทนายฉูเห็นว่าอย่างไร”

ลิ่วเอ่อร์มองฉูเจ๋อหยางอย่างเย็นชา ทนายฉูใช้คนแค่สองสามคนก็กล้าบุกรุกเข้ามาในถิ่นของเขา ทนายฉูช่างไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา

“ใครบอกว่าเขาตายแล้ว จอมเผด็จการ” ถังฉีตงตะโกนให้เรียกให้คนที่อยู่ในเงามืดออกมา