บทที่181 ออกจากบ้านโดยไม่ได้ดูปฏิทินมงคล

บทที่181 ออกจากบ้านโดยไม่ได้ดูปฏิทินมงคล

อวี๋ซือซือเห็นเธอไม่มีความสุขอยู่ เธอจึงพูดปลอบใจ “ซึมอะไร ที่เขาไม่บอกเธออาจจะเพราะเขามีแผนการอะไรอยู่ แผนของฉูเจ๋อหยางรอบคอบน่า เธอไม่ต้องห่วงหรอก”

“รอบคอบหรอ ทนายคนหนึ่ง ไม่รู้จริงๆทำไมสี่ปีมานี้ฉันถึงไม่ได้รู้เรื่องอะไรนอกหน้าต่างบานนี้เลย” เป้ยฉ่ายเวยพึมพำกับตัวเอง

เล่นเอาอวี๋ซือซือสับสน “เวยเวย เป็นอะไร ถ้าหากว่าโกรธฉันว่ามันไม่ใช่เรื่องนะ อยากรู้อะไรก็แค่ถามไม่ได้หรือไง”

“ไม่ถามหรอก ไม่จำเป็น” ถ้าหากว่าเขามีเธออยู่ในใจจริง เธอคงไม่ต้องรู้เป็นคนสุดท้าย ทุกครั้งหลังจากที่เกิดเหตุการณ์ที่ไม่เข้าใจกัน เขามักจะแค่พูดอะไรเล็กน้อยหรือไม่ก็เลือกที่จะไม่ตอบอะไรเลย

เธอเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยจนไม่มีแรงจะไล่ตามเงาหลังของเขาอีกต่อไป

อวี๋ซือซือรู้สึกว่าเป้ยฉ่ายเวยจะมีอะไรสักอย่างในคำพูด “เวยเวย เธอหมายความว่ายังไง”

จะปล่อยฉูเจ๋อหยางไปแล้วหรอ

เป้ยฉ่ายเวยหลบสายตาทันทีและบังคับตัวเองให้พูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ “เปล่านี่ ไปชิวกันไม่ใช่หรอ”

“เอาล่ะ ฉันรับรองว่าเธอจะฟิน เกือบถึงแล้ว” อวี๋ซือซือกลายร่างเป็นโดเรมอน บัตรสถานความงามที่เธอเอามาล่อนี้ ไม่เสียเปล่าจริงๆ

หญิงสาวทั้งคู่เข้าไปในสถานเสริมความงาม นอนพิงบนพนักพิงเก้าอี้อย่างสุขสบาย รอให้คนคอยมาปรนนิบัติ

“เวยเวย มือที่เจ็บเป็นยังไงบ้าง” อวี๋ซือซือพ่นลมหายใจออกมาอย่างผ่อนคลาย เธอหายใจเข้าเต็มปอดและหายใจออกทางปาก

ความรู้สึกของการมีเงินนี่ช่างดีจริงๆ เธอยกบัตรแพลตตินัมระดับเพชรขึ้นมา มีคนมาคอยปรนนิบัติ ผลไม้ น้ำหวาน อาหารว่าง แค่กระดิกนิ้วก็มีคนเอามาเสิร์ฟ

“ดีเหลือเกิน ฉันคิดว่าน่าจะเอาผ้าพันแผลออกได้ในหนึ่งสัปดาห์” เฝือกของเป้ยฉ่ายเวยเอาออกไปแล้ว มีเพียงแค่ผ้ากอซไม่กี่ผืน ยาพิเศษของโรงพยาบาลไม่ได้เลี้ยงไข้ มันมีประสิทธิภาพมาก

เธอรู้สึกว่าอาการคันแผลน่าจะมาจากการที่แผลกำลังสมานตัว

อวี๋ซือซือผงกหัว “อย่างนั้นก็ดี ไม่อย่างนั้นอีกหนึ่งอาทิตย์คงจะไปงานเลี้ยงวันเกิดของสุนัขตัวเมียตัวนั้นไม่ได้”

“ไม่เป็นไร ไม่ได้มีผลอะไรนี่” เธอไม่ลืมคำเชิญบนการ์ดวันเกิดใบนั้น

ช่างเสริมสวยของทั้งคู่เดินเข้าประตูมาและสวมหน้ากากให้พวกเธอ และยังบีบนวดให้พวกเธออีก

บทสนทนาของทั้งคู่จึงจบลงเท่านั้น

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป อวี๋ซือซือและเป้ยฉ่ายเวยกำลังนอนเลื้อยอย่างเกียจคร้านบนโซฟาของล็อบบี้ กำลังดูรายการทีวีที่น่าเบื่อ ไม่มีใครอยากขยับไปไหน

วันนี้มีสาวๆไม่น้อยที่มาทำสวยที่สถานความงามแห่งนี้

คนส่วนใหญ่ที่มาก็ล้วนเป็นผู้มีอิทธิพลของเมืองจิ่นอันผู้ให้การหนุนหลังตระกูลหนานอยู่

ช่วงเวลาการพักผ่อนหย่อนใจกับถูกขัดจังหวะด้วยบทสนทนาอันไม่น่าอภิรมย์

“น้องหนาน ผิวของน้องดีมากเลยนะ”

“ใช่แล้ว น้องหนานบอกพี่หน่อยสิว่าน้องดูแลยังไงบ้าง”

“จริงด้วยจริงด้วย น้องหนานบอกแบบไม่ต้องกั๊กเลยนะ”

“ไม่ได้ดีถึงขนาดนั้นพวกพี่พูดกันสักหน่อยค่ะ อาจจะเพราะช่วงนี้ฉันมาที่นี่หลายครั้งนั่นแหละค่ะ” เสียงของหญิงสาวเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ

ผู้หญิงอีกคนพูดขัดจังหวะขึ้น “พวกเธออย่าอิจฉาไป น้องหนานช่างมีบุญวาสนา แฟนของน้องหนานก็คือทนายฉูผู้ชื่อเลื่องชื่อของเมืองจิ่นอัน ณ ตอนนี้”