บทที่236 รีบ “ความเสี่ยง”

บทที่236 รีบ “ความเสี่ยง”

สถานะอวี๋ซือซือตอนนี้ก็คือแฟนเก่าของรุ่ยรุ่ย สายตาเธอส่องประกายไปที่เขา “ที่รัก ที่รักอยากไปเที่ยวไหนจ๊ะ”

“ผมอยากออกไปกับคุณป้าตามลำพังครับ” รุ่ยรุ่ยพูดอย่างเอียงอาย เขากระพริบตาถี่ก่อนที่จะก้มศีรษะลง

อวี๋ซือซือแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น ก็เพิ่งจะปฏิเสธเธอไปไม่ใช่หรอ ทำไมจู่ๆถึงอยากจะออกไปกับเธอตามลำพัง แม้แต่เวยเวยก็ไม่อยากให้ไปด้วย “ตัวน่ารัก อยากออกไปกับป้าตามลำพังจริงๆหรอ”

รุ่ยรุ่ยลังเลสักพัก ก่อนที่จะผงกศีรษะอย่างรวดเร็ว “อื้อ”

เป้ยฉ่ายเวยยังไม่ค่อยเข้าใจ รุ่ยรุ่ยมีเรื่องอะไรถึงอยากจะออกไปกับอวี๋ซือซือแค่สองคนแล้วทิ้งแม่ไว้

อวี๋ซือซือซึ่งทีแรกยังไม่เข้าใจแต่จู่ๆก็เข้าใจความหมายของรุ่ยรุ่ย แต่ว่าการออกไปตามลำพังนี่ เธอต้องแบบรับ “ความเสี่ยง” ที่ยิ่งใหญ่เลยนะ “รุ่ยรุ่ยเอ๋ย เรารออีกหน่อยดีไหม”

“อ้อ…” เสียงรุ่ยรุ่ยอ่อยลงทันที

แววตาเป้ยฉ่ายเวยยิ่งฉงนสงสัย เธอลูบหัวรุ่ยรุ่ยพร้อมถามว่า “เป็นอะไรรุ่ยรุ่ย หนูอยากไปไหนลูก คุณป้าไม่ว่าง เดี๋ยวแม่พาไปเองก็ได้นะ”

อวี๋ซือซือเม้มปากแน่น เธออดไม่ได้ที่จะแอบตอบในใจ ถ้ารู้ว่าเจ้าลูกชายตัวดีอยากจะเจอพ่อของเขาล่ะก็ ไม่รู้ว่าหล่อนจะยังยิ้มออกอยู่ไหม

เธอรู้ความหมายของรุ่ยรุ่ยแล้ว จึงไม่ได้รีบตกปากรับคำ ยังไงตอนนี้ก็เป็นช่วงเวลาที่ค่อนข้างตึงเครียด ถ้าหากว่าฉูเจ๋อหยางจับได้และจับตัวรุ่ยรุ่ยเอาไว้ เธอคงได้โดนเวยเวยฆ่าตายแน่

“ไม่เป็นไรครับ ผมแค่นึกขึ้นได้ว่าครั้งก่อนคุณป้าบอกว่าจะพาผมไป…” รุ่ยรุ่ยพูดครึ่งๆกลางๆพลางจ้องหน้าอวี๋ซือซือและลังเลที่จะพูดให้จบประโยค

อวี๋ซือซือถลึงตา เธอแสยะยิ้มใส่เขาพร้อมบีบใบหน้าน้อยๆ

พวกเขาใช้ภาษาที่เข้าใจกันอยู่เพียงสองคน “อุ้ย ป้านึกขึ้นได้ว่าไม่มีธุระอะไรแล้ว คราวที่แล้วเธอบอกว่าอยากจะได้หนังสือเล่มนั้นไม่ใช่รึ วันนี้ป้าจะพาเธอไปซื้อก็แล้วกัน”

“คุณป้าอย่าฝืนใจเลย” รุ่ยรุ่ยหัวเราะหึหึ ท่าทางทำไร้เดียงสา

“ไม่ลำบากอะไรเลย” อวี๋ซือซือหัวเราะพร้อมยืดตัวขึ้นเล็กน้อย ในใจนี่แทบจะร้องไห้แล้ว เด็กน้อยนี่ร้ายนัก เธอหวนนึกถึงครั้งก่อนที่เธอแอบพารุ่ยรุ่ยแอบเวยเวยไปคาราโอเกะ ก็ดูเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนี่

แต่เมื่อเธอนึกถึงสถาพร่างกายของรุ่ยรุ่ยตอนนี้เธอก็ลังเล ครั้งนั้นโชคดีที่ร่างกายรุ่ยรุ่ยไม่ได้เป็นอะไร แต่ถ้าหากว่าเวยเวยรู้เรื่องเข้าล่ะก็ เธอไม่รอดแน่ ได้เลิกคบกันแน่

เป้ยฉ่ายเวยไม่เข้าใจว่าผู้ใหญ่กับเด็กน้อยพูดเรื่องอะไรกัน เธอถามด้วยความสงสัย “พวกเธอสองคนไม่ได้มีอะไรปิดบังฉันใช่ไหม ซื้อหนังสืออะไร ทำไมฉันไปด้วยไม่ได้”

ทำไมรู้สึกเหมือนพวกเขามีความลับอะไรสักอย่าง และเป็นเรื่องที่ไม่ต้องการให้เธอรู้

“เปล่า” ทั้งคู่ตอบพร้อมประสานเสียงกัน จากนั้นก็มองหน้ากัน และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

เป้ยฉ่ายเวยเห็นเช่นนั้นก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ “ออกไปก็ได้ แต่ว่าอย่าเกินหกโมงนะ อย่าลืมว่าเย็นนี้ต้องทานข้าวกับลุงโฮ”

“ทราบแล้วครับแม่” รุ่ยรุ่ยตอบเสียงหวาน

อวี๋ซือซือทิ้งท้ายอีกคำ “อย่าลืม ฉันก็ไปด้วย”

ทานข้าว จะได้หาเรื่องคุย อีกอย่างจะได้ช่วยเวยเวยดูสภาพที่พักและอะไรต่างๆ

“รับทราบ พวกเธอไปซื้อของ ฉันจะไปจ่ายตลาด” เป้ยฉ่ายเวยเก็บของเสร็จเรียบร้อยพอดี

อวี๋ซือซือดึงรุ่ยรุ่ยเตรียมตัวที่จะออกไป ประตูห้องผู้ป่วยถูกคนเปิดออก ร่างหลี่จื่อเชียนเดินสวนเข้ามาพอดี เกือบที่จะชนรุ่ยรุ่ย โชคดีที่เขาคล่องแคล่ว มือคว้าร่างเด็กน้อยเอาไว้ในอ้อมแขนได้ทัน ทำให้ไม่โดนประทะ