บทที่467 ไม่ชอบผู้หญิง

บทที่467 ไม่ชอบผู้หญิง

เรื่องที่เป้ยฉ่ายเวยเข้าโรงพยาบาล ผ่านไปนานมากกว่าอวี๋ซือซือจะรู้เรื่อง ก่อนเป้ยฉ่ายเวยจะออกจากโรงพยาบาลหนึ่งวัน หลังจากที่อวี๋ซือซือทราบข่าว เธอก็ค้อนถังฉีตง ก่อนจะรีบร้อนพุ่งไปยังโรงพยาบาล

หลังจากซื้อผลไม้และขึ้นไป ก่อนอื่นเลยเธอก็ผงะกับความเว่อร์วังอลังการของห้องวีไอพีที่โรงพยาบาลของฉูเจ๋อหยาง แต่พอเข้าไปถึงในห้องผู้ป่วย เมื่อเห็นรอยแผลฟกช้ำตามตัวเป้ยฉ่ายเวยก็รู้สึกปวดใจแสนจะประมาณ

“นี่เป็นฝีมือใคร ใช่นังตัวแสบหนานฉิงนั่นอีกรึเปล่า” อวี๋ซือซือพูดด้วยความขุ่นเคือง เดินไปก็กำกำปั้นไปด้วย

เป้ยฉ่ายเวยจับแขนเธอเอาไว้ “ไม่ใช่ไม่ใช่ เธออย่าเพิ่งฉุนเฉียว แผลนี่เรื่องเล็ก ไม่ได้สลักสำคัญอะไร”

“ไม่สลักสำคัญอะไร เป้ยฉ่ายเวย นิสัยเธออย่างนี้เมื่อไหร่จะเปลี่ยนได้ซะที จะเก็บความคับข้องใจไว้ให้ได้คุณธรรมอะไรขึ้นมา เธอนี่มันทำไมถึงพูดไม่ฟังอย่างนี้นะ” อวี๋ซือซือหงุดหงิดอยากจะเหวี่ยงใส่ แทบทนไม่ไหวที่จะเขกหัวเธอ

เป้ยฉ่ายเวยยิ้มอย่างซื่อๆด้วยหัวใจอันอบอุ่น

“วางใจเถอะ เวลาที่ต้องเข้มแข็งฉันก็จะเข้มแข็ง ซือซือ เธอนี่จริงๆเลย ขอบใจนะ!” เป้ยฉ่ายเวยพูดกับอวี๋ซือซือ

อวี๋ซือซือพ่นลม พร้อมสั่นร่าง “ทำไมอยู่ดีๆมาอารมณ์ไหน พูดจาน่าขนลุกคลื่นไส้ จริงๆเลย ฉันไม่ได้ชอบผู้หญิงนะ!”

เธอพึมๆพำๆอยู่นั่น เป้ยฉ่ายเวยยิ้มอ่อน เหมือนเป็นการขอโทษ

ฉูเจ๋อหยางพารุ่ยรุ่ยเข้ามา สีหน้าอวี๋ซือซือมึนตึง

เธอยังฝังใจกับเรื่องครั้งล่าสุดที่ถูกฉูเจ๋อหยางสั่งให้คนจับโยนออกมานอกคฤหาสน์

ฉูเจ๋อหยางก็ไม่ได้สนใจเธอ สายตามุ่งไปข้างหน้า เขานำซุปที่ใช้เวลาตุ๋นอยู่หลายวันและเอามาส่งให้เป้ยฉ่ายเวยทานทุกวันยื่นให้ตรงหน้าเป้ยฉ่ายเวย “ทานข้าว”

อวี๋ซือซือจ้องมองฉูเจ๋อหยางด้วยความประหลาดใจ

เธออยากจะพูดประชดอะไรสักอย่าง แต่พอเหลือบไปเห็นรุ่ยรุ่ย ที่สุดแล้วก็ได้แต่เก็บคำพูดนั้นเอาไว้

แต่ว่าการที่ไม่พูดก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่แสดงออกทางสีหน้านะ

อวี๋ซือซือคำรามเสียง สีหน้าบูดเบี้ยวน่าเกลียด

ฉูเจ๋อหยางก็ไม่ได้ใส่ใจ เขายังคงตระเตรียมกับข้าวไปอย่างเงียบๆ จากนั้นก็เอ่ยปากขึ้น “รุ่ยรุ่ยตอนบ่ายอยู่กับคุณที่นี่นะ ผมมีธุระ”

เป้ยฉ่ายเวยพยักหน้าเป็นการตอบรับให้เขาวางใจ

ตอนที่ฉูเจ๋อหยางปิดประตูไปแล้ว อวี๋ซือซืออดใจไม่ไหวที่จะพูดออกมา “เรื่องฉูเจ๋อหยางนี่มันยังไงกันแน่ ทำไมอยู่ดีๆเขาก็มาทำดีกับเธอแบบนี้ล่ะ”

เป้ยฉ่ายเวยส่ายหัว เธอไม่อยากจะพูดอะไรมาก

ในความเป็นจริงแล้วเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

“ทานข้าวเถอะ มีเรื่องอะไรทานข้าวเสร็จแล้วก็ค่อยว่ากัน” เป้ยฉ่ายเวยโบกมือ

เมื่อเห็นดังนั้น อวี๋ซือซือก็ได้แต่เม้มปาก ไม่อภิปรายหัวข้อนี้ต่อไป

ฉูเจ๋อหยางไปที่ออฟฟิต หลินไห่รีบยื่นเอกสารให้เขาทันที “ทนายฉู นี่เป็นข้อมูลที่คุณเสิ่นเพิ่งจะส่งมาให้เมื่อครู่นี้ คุณลองดูก่อน วันมะรืนนี้ก็จะถึงเวลาขึ้นศาลแล้ว คุณเสิ่นหวังว่าเมื่อถึงตอนนั้นคุณจะสามารถไปกับคนของทางบริษัทเขาได้”

คอยประกบเขาอย่างนั้นรึ

ฉูเจ๋อหยางหัวเราะดังหึ

“บอกคุณเสิ่นว่าผมไปแน่” ฉูเจ๋อหยางพูดเสียงดัง

หลินไห่เพิ่งจะออกไป เฉียวเจิ้นหลีก็เคาะประตูก้าวเข้ามา

“มีเรื่องอะไร” ฉูเจ๋อหยางเงยหน้าขึ้นมอง

เฉียวเจิ้นหลีคลายหูกระต่ายบริเวณปกเสื้อ เขาไม่ค่อยจะคุ้นชินกับมันสักเท่าไหร่ “ตรวจสอบพบอะไรบางอย่าง คุณอยากดูรึเปล่า”

ฉูเจ๋อหยางมองเขาด้วยความสงสัยพร้อมสายตาที่ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก ก่อนจะรับมา

“ดูเหมือนว่าเสิ่นลั่งจะยังไม่ตายใจนะ” ฉูเจ๋อหยางหุบยิ้ม

เฉียวเจิ้นหลีพยักหน้า “ตอนที่ลิ่วเอ่อร์ปรากฏตัวที่สำนักของรองผู้อำนวยการหนานผมก็รู้สึกว่ามันแปลกๆ คนคนนี้ หรือว่าถูกส่งไปรับใช้ ส่งไปฆ่า แต่เขากับหนานเทียนหยางตอนนี้ดูแล้วเหมือนว่าถูกส่งไปเป็นสปายเสียมากกว่า”

“หนานเทียนหยางไม่ใช่คนโง่ เขาสอดส่องลิ่วเอ่อร์อย่างระมัดระวังแน่ ถ้าหากว่ามีหลักฐานเมื่อไหร่ก็คงหาทางรับมือเขาในทันที” ฉูเจ๋อหยางสายตาอ่อนลง

“แล้วลิ่วเอ่อร์ล่ะ” เฉียวเจิ้นหลีเลิกคิ้ว