บทที่49 อีกนิดเดียวเกือบโดนจับได้

บทที่49 อีกนิดเดียวเกือบโดนจับได้

หลี่จื่อเชียนในสายฟังออกถึงน้ำเสียงของเป้ยฉ่ายเวยแล้วพูดขึ้นอย่างอ่อนโยน “เวยเวยเธอไม่สบายใช่มั้ฉันไปหาเธอ”

เป้ยฉ่ายเวยคิดแล้วคิดจึงพูดออกมาแบบเบาๆว่า “เมื่อคืนฉันไม่ค่อยสบายตอนนี้อยู่โรงพยาบาลแล้ว

”

“โอเคฉันรู้แล้วเดี๋ยวฉันรีบไป” หลี่จื่อเชียนไม่ถามออกต่อทำไมเธอถึงได้ไปคนเดียวและทำไมเขาที่เป็นแฟนก็ยังคิดไม่ถึง

เป้ยฉ่ายเวยบอกเลขที่ห้องของตนเองแล้ววางโทรศัพท์ขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมเธอตัดสินใจว่ารอจนกว่าหลี่จื่อเชียนมาถึงค่อยอธิบายให้รู้เรื่อง

ดึงทุกคนลงน้ำไม่ใช่นิสัยและสไตล์ของเธอ

หลังจากที่เป้ยฉ่ายเวยตัดสินใจเสร็จแล้วในใจก็รู้สึกโล่งขึ้นอย่างมากจากนั้นเธอก็ตอบข้อความให้กับหนานฉิงบอกหนานฉิงว่าเธอไม่เป็นอะไร

ข้อความส่งออกไปยังไม่ถึงนาทีหนานฉิงก็โทรศัพท์มาแล้ว

เป้ยฉ่ายเวยพึ่งรับสายหนานฉิงก็พูดมามากมาย “เวยเวยเธอเป็นอะไรไม่ตอบข้อความตั้งแต่เช้าไม่รับสายถ้าเธอยังไม่ตอบข้อความฉันว่าจะไปแจ้งความแล้ว”

“หนานฉิงขอโทษที่ทำให้เธอเป็นห่วง” เป้ยฉ่ายเวยรู้ว่าหนานฉิงเป็นห่วงตัวเองก็ไม่ได้เก็บเอาอารมณ์ของเธอมาใส่ใจ

“จริงๆเลยเมื่อคืนกลับก็ไม่บอกกล่าวทำให้ทุกคนเป็นห่วงเธอรู้ไหมว่าหลี่จื่อเชียนตื่นเต้นขนาดไหนมั้ย” หนานฉิงบ่นอยู่ในโทรศัพท์น้ำเสียงยังมีความอิจฉา

“โอ้วเห็นหลี่จื่อเชียนดีกับเธอขนาดนี้ก็รู้สึกอิจฉา”

เป้ยฉ่ายเวยอึ้งๆแล้วถาม “เป็นอะไร”

หนานฉิงเหมือนคนที่หากลุ่มเจอแล้วเรื่องเครียดๆทั้งคืนเธอพูดออกมาหมดเลย “เวยเวยเธอรู้มั้ยว่าเมื่อคืนนี้ฉันผ่านมันมาได้ยังไงอาเจ๋อทำร้ายจิตใจฉันมากเขาส่งฉันกลับบ้านเขาก็ไปแล้ว”

“……”เป้ยฉ่ายเวยไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีเพราะว่าฉูเจ๋อหยางหนีมาหาเธอยังเหลือ ‘ความทำตามใจ’ อีกนิดเดียวในใจของเธอเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ

หนานฉิงก็ไม่ได้สนใจกับการตอบสนองของเป้ยฉ่ายเวยแล้วเธอก็พูดต่อ “เพื่องานเลี้ยงเมื่อคืนเธอไปหาซื้อชุดองค์หญิงปัญญาอ่อนนั้นแล้วยังเสียเวลาไปแต่งตัวอาเจ๋อไม่เห็นความพยายามของฉันกลับปฏิเสธฉัน”

“เวยเวยเธอว่าฉันไม่สวยเลยเหรอ?” พูดเสร็จหนานฉิงก็เริ่มถามอย่างจริงจังอีกครั้ง

“หนานฉิงเริ่มไม่มั่นใจในความสวยของตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่เธอเป็นดาวโรงเรียนของโรงเรียนเรานะ” เป้ยฉ่ายเวยในใจมัวหมอง

ที่จริงแล้วเมื่อคืนหนานฉิงก็ได้ตัดสินใจที่จะทำให้ฉูเจ๋อหยางอยู่ค้างคืนกับเธอถ้าอย่างนั้นอีกไม่นานพวกเธอก็ต้อง……

หนานฉิงถอนหายใจแล้วพูดขึ้นอีก “เวยเวยเธอไม่เข้าใจอาเจ๋อไม่ใช่ผู้ชายทั่วไปความมั่นใจของฉันอยู่ต่อหน้าเขาเหมือนไม่ใช่ความจริงฉันรักผู้ชายคนนี้มากจริงๆ”

ได้ยินคำว่ารักผู้ชายคนนี้จากปากเพื่อนรักเป้ยฉ่าเวยก็อดไม่ได้ที่จะกัดริมฝีปากตนเอง

ในปากก็พูดออกมาว่า “ฉูเจ๋อหยางยอมรับแล้วไม่ใช่หรอว่าเธอเป็นแฟนของเขาจนถึงตอนนี้เธอเป็นคนแรกเลยที่เขายอมรับว่าเป็นแฟนและพวกเธอก็เจอผู้ปกครองกันแล้วไม่ใช่หรอ”

เธอเกลียดตัวเองในสถานการณ์แบบนี้จริงๆทั้งทั้งที่ในใจปฏิเสธแต่ก็ต้องพูดปลอบใจเพื่อนของตนเอง

ถึงเธออยากจะอวยพรพวกเขาให้ได้ดีแต่เธอก็ไม่กล้าที่จะแน่ใจว่าพวกเขาจะมีความสุข

เพราะว่าใจของเธอก็มีเลือดเนื้อก็เจ็บเป็น

“พูดอย่างนี้ก็ไม่ผิดแต่เวยเวยทำไมอาเจ๋อยังไม่ยอมรับฉันอีกหรือเป็นเพราะว่าตอนนั้นฉันหนีไปต่างประเทศเขายังโกรธอยู่แต่ฉันก็แสดงให้เห็นแล้วว่าต้องการคืนดี”