ตอนที่ 18 หัวหอมกระเด็นเข้าตา

ยังไม่ทันได้พูดอะไรอีก เธอรีบเอามือปิดปากตัวเองไว้แน่น รู้สึกเสียใจที่พูดออกไปแบบนั้น

เธอหลุดปากพูดออกไปทำไมกัน?

แน่นอน เมื่อเป้ยฉายเวยเงยหน้าขึ้นก็พลันปะทะเข้ากับสายตาของฉูเจ๋อหยางที่จ้องมองมาที่เธอ

เป้ยฉายเวยรีบเบือนหน้าหนี “ถ้างั้นคุณทำเองเถอะคะ ฉันไปล้างผักให้ดีกว่า!” พูดจบเธอก็รีบวิ่งออกไป ไม่อยากอยู่ตรงนั้นแม้แต่วินาทีเดียว

ที่ชนบทใช้วิธีนั้นมานมนาน พวกเขาใช้ฟืนก่อไฟกัน หลี่จื่อเชียนค่อยๆเรียนรู้วิธีแค่ 2 ครั้ง เขาก็ทำได้แล้ว ช่วยเป้ยฉานเวยทำกับข้าว “จุดไฟให้ผมพอจะช่วยได้ ผมไม่ปล่อยให้แฟนของผมต้องเหนื่อยคนเดียวหรอกครับ”

เป้ยฉายเวยส่งยิ้มให้เขา พลางมองลอดออกไปด้านนอก ฉูเจ๋อหยางกำลังขูดเกล็ดปลา หนานฉิงนั่งยองๆอยู่ข้างเขา ไม่รู้คุยอะไรกัน จากนั้นเธอจึงหอมแก้มเขาทีหนึ่ง ยิ้มอย่างหวานซึ้ง ภาพนั้นบาดตาบาดใจเป้ยฉายเวยอย่างมาก

ถ้าเกิดหนานฉิงไม่ได้ขอร้อง ผู้ชายคนนี้คงจะไม่ลงมือทำอาหารละมั้ง?

“อัยยะ!” เป้นฉานเวยไม่ทันระวัง ตอนปอกหัวหอม น้ำของมันกระเด็นเข้าตาไป แสบสุดๆ เธอหยีตาลงพลางเรียก “ฉู.....จื่อเชียน ตาของฉันโดนหัวหอมแสบมาก คุณช่วยหยิบกระดาษทิชชู่ให้หน่อย”

หลังจากรออยู่นานไม่มีใครตอบเธอ เป้ยฉานเวยทนไม่ไหวร้องตะโกนขึ้น “จื่อเชียน ......”

เสียงฝีเท้ากำลังเดินเข้ามา เป้ยฉานเวยเหมือนได้กลิ่นกายของฉูเจ๋อหยาง รู้สึกตกใจ จนต้องก้าวถอยหลัง สุดท้ายเธอไม่ทันระวังชนกับม้านั่งตัวเล็กเข้า เธอหงายหลังจะล้มลง

วินาทีนั้น มือใหญ่ๆข้างหนึ่งประคองเอวของเธอไว้อย่างมั่นคง

เป้ยฉานเวยทำตัวไม่ถูก เธอปล่อยให้เขาพาเธอไปยังอ่างล้างจาน ก้มหน้าลงเชื่อฟังเขาอย่างดี วินาทีต่อมาก็รู้สึกได้ว่าเขาใช้น้ำเปล่าช่วยล้างตาของเธอให้ นิ้วมืออันอ่อนโยนลูบลงบนเปลือกตาของเธอ

ความคิดเห็น