ตอนที่ 5 เธอมองเหลียวหลัง

หนานฉิงยิ้มทั้งน้ำตา “จริงหรือ นั่นแสดงว่าฉันยังมีโอกาสอยู่บ้างสินะ ที่กลับมาไม่เสียเที่ยวใช่ไหม?”

เป้ยฉ่ายเวยเอ่ยอืมทีหนึ่ง

ตอนบ่ายที่พาหนานฉิงออกไป เป้ยฉ่ายเวยไม่ได้ขับรถ เพื่อให้เธอได้คุ้นเคยกับเมืองอวิ๋นอีกครั้ง ทั้งสองพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ราวกับว่ากลับไปอยู่ช่วงเรียนมหาวิทยาลัยอีกครั้งหนึ่ง พวกเขาเที่ยวกันอยู่จนกระทั่งตะวันตกดิน

หนานฉิงบอกว่าเธอจะพักอยู่ที่นี่สัก 2-3 วันแล้วค่อยกลับบ้าน เธออยากจะไปพักกับเป้ยฉ่ายเวย เป้ยฉ่ายเวยบอกว่า “เธอไปพักที่โรงแรมเถอะ ที่บ้านฉันตอนนี้รกมาก กลัวเธอจะรับไม่ได้”

“เกี่ยวอะไรด้วยล่ะ อีกอย่างฉันไม่เคยรังเกียจบ้านของเธอสักหน่อย”

“เธอไม่รังเกียจ แต่ว่าฉันอายน่ะสิ” เป้ยฉ่ายเวยยิ้มไปพูดไป เธอพาหนานฉิงมาที่โรงแรม 4 ดาวแห่งหนึ่ง จ่ายค่าห้องไว้ให้ 4 คืน หลังจากที่เธอส่งหล่อนเข้าห้องไปแล้ว เธอจึงขอตัวกลับ

เป้ยฉ่ายเวยเพิ่งออกจากโรงแรมก็รับสายทันที ฉู่เจ๋อหยางโทรมา “คุณมองมาข้างหลังสิครับ”

เธอหันมองไปด้วยความสงสัย เห็นรถยี่ห้อ Maybach ของฉู่เจ๋อหยางจอดอยู่ริมถนน แถมยังเปิดไฟกระพริบทิ้งไว้ด้วย หัวใจของเธอเต้นรัว เห็นหันซ้ายมองขวาก่อน แล้วจึงวิ่งออกไปอย่างรีบร้อน

หลังจากขึ้นรถแล้ว เป้ยฉ่ายเวยถามว่า “คุณคงไม่ได้สะกดรอยตามพวกเราตลอดทั้งบ่ายหรอกนะคะ?”

“ผมไม่ว่างขนาดนั้นหรอกครับ” ฉู่เจ๋อหยางกล่าว พลางออกรถอย่างรวดเร็ว “ผมคิดว่าคุณน่าจะพาเธอมาพักที่โรงแรมนี้ หลังเลิกงานผมจึงผ่านมาดู รอสักพักเดียวพวกคุณก็มาถึง”

เป้ยฉ่ายเวยเอ่ยอืมทีหนึ่ง

ฉู่เจ๋อหยางพาเป้ยฉ่ายเวยไปทานข้าวที่สวนอาหารแห่งหนึ่งที่พวกเขาไปด้วยกันบ่อยๆ

วันนี้ไม่ใช่วันหยุด คนไม่มาก ทั้งสองรออยู่ด้านนอกไม่นานก็ได้ที่นั่ง จากนั้นจึงนั่งลงแล้วสั่งอาหาร

“เท่านี้ก่อนคะ” เป้ยฉ่ายเวยเอาเมนูอาหารคืนให้พนักงานเสิร์ฟ เมื่อหันกลับมาก็พบว่า ฉู่เจ๋อหยางดึงกล่องเล็กๆกล่องหนึ่งออกมาจากในอ้อมแขน พลางขอมือเธอ

ขณะที่เป้ยฉ่ายเวยยื่นมือออกมานั้น เธอจ้องตาไม่กระพริบ นั่นคือสร้อยข้อมือเล็กๆเส้นหนึ่ง เป็นลายดอกไม้ ที่ปลายของสร้อยนั้นตกแต่งด้วยผลไม้หลายชนิดเป็นเอกลักษณ์ เธอเงยหน้าขึ้นมองฉู่เจ๋อหยางด้วยความตกตะลึง

ความคิดเห็น