ตอนที่ 82 มือที่อยู่ใต้โต๊ะอาหาร

ตอนที่ 82 มือที่อยู่ใต้โต๊ะอาหาร

หนานฉิงรู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อยกับเหตุการณ์นี้ แต่เพราะคนที่อยู่ข้างๆเป็นเพื่อนสนิทที่ไว้ใจได้มากที่สุดของตัวเอง เลยทำให้ความรู้สึกที่ไม่ค่อยดีลดลงไปได้บ้าง

เป้ยฉ่ายเวยรู้สึกกระสับกระส่ายอยู่พักหนึ่ง​ ไม่สามารถเมินเฉยลมหายใจของผู้ชายข้างๆที่ส่งผ่านมา​ และอดไม่ได้ที่จะบีบมือใต้โต๊ะไว้แน่น

ตอนนั้นเองร่างกายของเป้ยฉายเวยก็สั่นเล็กน้อย​ คนอื่นๆรู้สึกงุนงงเล็กน้อย​ เขา​ คาดไม่ถึง​เขาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วดึงมือเธอไปจับไว้​ ​

ยังอยู่ต่อหน้าคนตั้งเยอะแยะ​ แม้ว่าใต้โต๊ะจะไม่มีใครมองเห็น​ แต่เพียงพอที่จะสามารถทำให้เธอตื่นเต้นจนอยากร้องกรี๊ดได้

"เวยเวย เธอเป็นอะไรไป​ ทำหน้าตกอกตกใจ" อวี๋ซือซือมองแผ่นหลังเป้ยฉายเวยด้วยความสงสัย เหมือนกับว่ามีคนมาขอหมั้นแล้วอึ้งจนขยับตัวไม่ได้

"มะ​ ไม่มีอะไรหรอก​" ฉันแค่คิดเกี่ยวกับเรื่องการส่งประวัติส่วนตัวในวันนี้

เป้ยฉายเวยอยากเอามือออกจากชายคนนั้นมาก​ แล้วพยายามเท่าไรก็ไม่เป็นผล​​ ได้แต่นั่งตัวสั่นแล้วปล่อยให้เขาจับต่อไป

ทำไมเธอถึงมีความรู้สึกว่ากำลังคบชู้ลับหลังสามีนะ

เธอรู้สึกค่อนข้างตื่นเต้น​ ฉูเจ๋อหยางดูเหมือนว่าจะไม่รู้สึกสะทกสะท้าน​เลย​ เหมือนกับคนที่จับมือของเธออยู่นั้นไม่ใช่เขา​ แต่เป็นคนอื่น

หรือเขาไม่กลัวว่าหนานฉิงจะรู้ตัวเลยหรือ

เป้ยฉ่ายเวยได้แต่ด่าฉูเจ๋อหยางเงียบๆในใจ​ จอมปลอม！ ใจดำ！ คนเลว！

หนานฉิงยังข้องใจอยู่จึงถามขึ้น​ "ประวัติ​ส่วนตัวอะไร​ เวยเวยเธอไม่ได้ทำงานในร้านขายรองเท้าแล้วหรอ

เวยเวยรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยที่ต้องอธิบาย​ต่อหนานฉิง​ จากนั้นก็ครุ่นคริด อาจเพราะ​หนานฉิงมีนิสัยเช่นนี้เธอเลยไม่ใส่ใจ​ "อือ​ มีปัญหา​นิดหน่อย​ ฉันเลยต้องหางานทำใหม่น่ะ"

เป้ยฉายเวยไม่สนใจ​ อวี๋ซือซือเสนอความเห็น เธอพูดอย่างเย็นชา​ "หนานฉิง​ เวยเวยไม่ได้ทำงานอยู่ในร้านรองเท้า​ธรรมดาๆนะ​ แต่เป็นผู้จัดการร้านรองเท้าแบรนด์ดังระดับโลก​ ไม่ใช่ร้านขายรองเท้าเล็ก ๆ​ บนถนน"

ร้านแบรนด์ระดับโลกอย่างนี้ จะค่อนข้างเคร่งครัดในเรื่องระดับการศึกษา​ของพนักงาน​ ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นผู้จัดการ​ร้านตั้งแต่อายุยังน้อยอีก

คนดัดจริตอย่างนั้นคงจะไม่รู้​ว่าเธอต้องพยายามแค่ไหนเพื่องานนี้

หนานฉิงหน้าแดงพักหนึ่ง​ จะดีกว่าถ้าขยับมุมปากเพื่อขอความช่วยเหลือจากเป้ยฉายเวย "ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจงานของเธอ​ เวยเวยคงไม่โทษฉันหรอกนะ"

"อืม" เวยเวยพยักหน้าตอบ​ แล้วมองเพื่อนข้างๆอย่างอ่อนโยน

อวี๋ซือซือเหลืยบมองเวยเวยอย่างไม่พอใจ​ ในเมื่อทุกคนถือว่าเขาไม่ประสีประสา​ เธอจะพูดอะไรได้อีก

เพื่อรักษา​หน้าหนานฉิง คนที่นั่งติดกับฉูเจ๋อหยางพูดขึ้นอย่างอ่อนโยน​ "อาเจ๋อ​ ได้ยินมาว่างานของนายขาดผู้ช่วยอยู่หนึ่งคนไม่ใช่หรอ​ ฉันว่าความสามารถอย่างเวยเวยน่าจะพอทำได้" ​

ฉูเจ๋อหยางเหลือบมองใบหน้าประหม่าของเวยเวย ไปทำงานงานที่สำนักงานของเขา​ ข้อเสนอนี้ไม่เลวเลยทีเดียว

เป้ยฉายเวยรีบปฏิเสธ​" ไม่เป็นไร​ วันพรุ่งนี้ฉันมีสัมภาษณ์​งาน"

ล้อเล่นอะไรเนี่ย​ ให้เธอไปทำงานที่สำนักงานของฉูเจ๋อหยาง ก็ไม่ต่างอะไรกับส่งลูกแกะเข้าถ้าเสือ​ ยิ่งเป็นสถานที่ที่ต้องเจอกับคนที่ไม่ชอบขี้หน้าทุกวัน​ ​คิดแล้วเธอก็รู้สึกกลัวขึ้นมาทันที

อวี๋ซือซือที่นั่งฟังอยู่ข้างๆหัวเราะเยาะอยู่หลายครั้ง

"เวยเวย ถ้าเธอไม่รังเกียจ​ ไปทำงานที่บริษัท​ฉันได้นะพอดีเลยกำลังขาดผู้ช่วยเลขาอยู่หนึ่งคน" คำพูดของหลี่จื่อเชียนทำให้รู้สึกสดชื่นสำราญใจ​​ แต่ก็ไม่ได้แสดงถึงความล่วงเกิน​ และยังเหมือนทำให้คนคล้อยตามได้อีก

จริงสิ​ เป้ยฉายเวยเกือบจะพยักหน้าตกลงแล้ว​ ถ้ามือใหญ่ใต้โต๊ะไม่บีบมือเธอไว้ตลอด​ เธอจะตอบรับอย่างแน่นอน​ ตอนนี้เธอได้แต่ปฏิเสธ​ด้วยรอยยิ้ม

"ไม่เป็นไรจื่อเชียน ฉันได้ตอบตกลงกับซือซือว่าจะไปสัมภาษณ์​กับบริษัทพี่อวี๋เฮ่าแล้ว" ตอนนี้ได้แต่อ้างเอาพี่อวี๋เฮ่ามาเป็นโล่กำบัง

อวี๋ซือซือเลิกคิ้ว​ เรื่องจะเกิดเมื่อไร​ เธอจะรู้ได้ยังไง​ แต่เวยเวยพูดมาแบบนี้เธอก็ดีใจแล้ว

หลี่จื่อเชียนเห็นว่าเป้ยฉายเวยตอบตกลงกับอวี๋ซือซือแล้ว​ ก็ไม่พูดอะไรอีก​ สายตาอบอุ่นรับรู้ได้ถึงความรู้สึกหดหู่