ตอนที่ 87 พี่ใหญ่คือคำเรียกด้วยความเคารพ

"เวลาทำงานของพวกคุณคือแปดโมงครึ่ง แต่ฉันแนะนำว่าให้มาถึงก่อนเวลาสักหน่อย เพราะแปดโมงครึ่งทนายฉูก็นั่งอยู่ในห้องทำงานแล้ว ดังนั้นก่อนหน้านั้นห้านาทีต้องชงกาแฟไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว ตอนเลิกงานก็อย่าลืมเก็บกวาดห้องทำงานของทนายฉูก่อนกลับ"

หูวี่เหมยพูดจ้อต่อ " ทนายฉูค่อนข้างจะรักความเรียบร้อย เวลาเก็บของต้องระวังให้มากๆ เรื่องขอบหน้าต่างพื้นโต๊ะจะตกหล่นไม่ได้เลย"

เป้ยฉายเวยคิดว่าตำแหน่งผู้ช่วยเป็นงานง่ายๆ ไม่คิดว่าจะมีอะไรมาก ช่วยไม่ได้ที่ต้องหยิบสมุดในกระเป๋าออกมา一一จดสักหน่อย

พอได้ยินว่าฉูเจ๋อหยางรักความเรียบร้อย เธอก็อดที่จะเบะปากไม่ได้ เป็นโรครักความสะอาดหรอ

"จริงๆแล้วเธอไม่ต้องไปช่วยงานของทนายฉูเท่าไรหรอก ทำงานพวกนี้เสร็จก็ไปช่วยเลขาหลินได้เลย บริษัทมีกฎอยู่12ข้อท่องให้ขึ้นใจล่ะ พวกเธอเลิกงานตอน5โมงครึ่ง ปกติจะไม่ทำงานล่วงเวลา สิบเอ็ดโมงเช้าถึงบ่ายโมงคือเวลาพัก"

" โอเค ฉันพูดจบหมดแล้ว เธอมีข้อสงสัยอะไรเกี่ยวกับงานของเธอไหม"

เป้ยฉายเวยมองสมุดจดที่เขียนเต็มหน้าแล้วส่ายหัว " ไม่มีแล้วค่ะ พี่เหมย"

เธอรู้สึกชื่มชมที่พี่เหมยพูดนานๆได้โดยไม่หยุดพัก ไม่มีใครมีความสามารถแบบนี้อีกแล้ว

"ใช่ อีกสักพักเธอต้องไปรายงานตัวที่ห้องเลขาหลิน ตอนพักเที่ยงไปวัดขนาดตัวที่แผนกโลจิสติกส์ด้วย ช่วงนี้เธอก็ใส่ชุดนี้ไปก่อนแล้วกัน" หูวี่เหมยพูดจบก็พาเป้ยฉายเวยตามเธอไปเอาของใช้ส่วนตัว

เป้ยฉายเวยมองกฎระเบียบตรงหมายเหตุจะทำความเข้าใจเรื่องพวกนี้คงต้องใช้เวลาอีกสักพักหนึ่ง

หยิบของจากแผนกบุคคลแล้ว เป้ยฉายเวยถือกล่องกระดาษตรงไปที่ห้องเลขาหลิน หาไม่ยากเลย อยู่ข้างห้องทำงานของฉูเจ๋อหยางนั่นเอง

หลินไห่กำลังหัวหมุนอยู่กับงาน ฉับพลันก็มีเสียงอ่อนโยนดังขึ้นตรงหน้า "สวัสดีค่ะ ใช่เลขาหลินไหมคะ"

"เธอคือผู้ช่วยที่มาใหม่ใช่ไหม" หลินไห่มองผู้หญิงตรงหน้าที่พยักหน้าให้ก็รู้สึกแปลกใจนิดหน่อย

ฝ่ายบุคคลทำไมไม่บอกล่วงหน้าสักหน่อยนะ คนที่มาคือหญิงสวยหนึ่งคน ถ้าฉันรู้แต่แรกว่าผู้หญิงที่มาเป็นอ่อนโยนขนาดนี้มา เขาคงจะใส่เจลจัดทรงผมมาแล้ว

"เอ่อ เลขาหลิน สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเป้ยฉายเวย ต่อจากนี้ให้คำแนะนำด้วยนะคะ"เธอพูดอย่างสุภาพและยื่นมือออกไปทักทายตามมารยาท

หลินไห่มองมือเล็กสะอาดที่ยื่นมาตรงหน้า เล็บมือโค้งมีแป้งจางๆติดอยู่ หัวใจเต้นตึกตักๆไม่หยุด

แม่ ลูกแม่วัยยี่สิบเก้าในที่สุดก็เจอรักแท้แล้ว ต้องปกป้องเธอจากพวกฝูงหมาป่าที่หิวโหยให้ได้

"สวัสดี สวัสดี ไม่ต้องเรียกห่างเหินขนาดนั้น เรียกผมว่าพี่ไห่ก็พอ"

หลินไห่ยื่นมือออกไปคิดว่าจะได้จับมือของเป้ยฉายเวย คิดพลางยกมือขึ้นเช็ดบนตัวสองครั้งแล้วจึงยื่นมือออกไปจับมือเธอ

" ค่ะ พี่ไห่ก็เรียกฉันว่าเวยเวยก็ได้ค่ะ ทุกคนจะได้เรียกง่ายๆด้วยค่ะ" เป้ยฉายเวยไม่ได้เคอะเขินมากมาย

"อืมอืม เวยเวย งั้นฉันจะพาเธอไปที่โต๊ะทำงานเธอก่อน ต้องการอะไรก็มาบอกกับพี่ได้นะ" ตอนที่เวยเวยเรียกเขาว่าพี่ไห่มันช่างแสนหวาน หลินไห่ดีใจสุดชีวิต

ความคิดทั้งหมดเป็นความพอใจของหลินไห่คนเดียว เป้ยฉายเวยแค่เรียกพอเป็นพิธี

" รบกวนพี่ไห่หน่อยนะคะ" เป้ยฉายเวยคิดว่าหลินไห่เป็นคนที่น่าคบหา จากนี้บรรยากาศการทำงานคงจะไม่แย่มาก

"ไม่รบกวน ไม่รบกวน" หลินไห่รู้สึกเขินจนต้องจับหน้าผากอยู่หลายครั้ง พาเป้ยฉายเวยเดินเข้าไปข้างใน

"พี่ไห่ ด้านข้างคือห้องทำงานของทนายฉูไม่ใช่หรือคะ" เป้ยฉายเวยกระพริบตา ไม่ใช่มั้ง ห้องทำงานของเธอทำไมอยู่ใกล้กับห้องฉูเจ๋อหยางขนาดนี้

"ใช่แล้ว เธอไม่ต้องกลัว ทนายฉูปกติจะไม่อยู่ห้องทำงานหรอก โต๊ะของเธออยู่ตรงด้านข้างนั่น" หลินไห่ชี้ไปที่โต๊ะว่างที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้

"คือว่าพี่ไห่ ผู้ช่วยทุกคนต้องนั่งตรงนั้นหรอคะ" เป้ยฉายเวยมองโต๊ะว่างเปล่าด้วยความไม่เต็มใจ ถ้าหากว่าฉูเจ๋อหยางมาทุกวัน ก็ต้องผ่านที่นั่งเธอตรงนี้ด้วยสิ

โต๊ะทำงานที่ไม่มีฉากกั้นเลย รู้สึกเหมือนผู้หญิงที่คอยต้อนรับ… ...

ความคิดเห็น