ตอนที่38 กลับบ้านคุณยาย

ตอนที่38 กลับบ้านคุณยาย

เป้ยฉ่ายเวยตะโกนออกมาอย่างตกใจและลุกขึ้นจากเตียงทั้งตัวมีเหงื่อออกจากนั้นก็หันไปมองรุ่ยรุ่ยที่นอนอยู่ข้างๆ

นอกหน้าต่างยังมืดอยู่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นแต่เป้ยฉ่ายเวยไม่มีอารมณ์นอนแล้วเอาแต่มองรุ่ยรุ่ยที่นอนอยู่ราวกับว่าแบบนี้เธอจะได้สบายใจหน่อย

รอให้รุ่ยรุ่ยเติมน้ำเกลือขวดสุดท้ายเสร็จก็สองโมงกว่าแล้วเป้ยฉ่ายเวยส่งเขากลับไปพร้อมกับกินข้าวที่คุณยายไปด้วย

คุณยายเห็นรุ่ยรุ่ยที่วิ่งเข้ามาอย่างร่าเริงใบหน้าก็ยิ้มบาน “ไม่เป็นไรอะไรก็ดีแล้ว”

“คุณย่าเมื่อวานผมไปเที่ยวสวนสัตว์กับแม่ด้วยที่นั่นมีสัตว์เยอะแยะเลย” รุ่ยรุ่ยที่อยู่ข้างๆก็เล่าสัตว์ที่ตัวเองเจอ

บนหัวคุณยายมีผมขาวเต็มไปหมดตีนกาก็เยอะมากตายิ้มหยีแล้วมองรุ่ยรุ่ยเหมือนกำลังตั้งใจฟังประสบการณ์ที่เขาเห็นในสวนสัตว์

เป้ยฉ่ายเวยที่อยู่ข้างๆก็นั่งเก็บกวาดบ้านเก่าหลังนี้เงียบๆในหูก็ฟังที่รุ่ยรุ่ยเล่าพูดเรื่องที่ทำพร้อมกับเธอหลายรอบในใจก็เริ่มสงบลง

“รุ่ยรุ่ยอยู่คุยเป็นเพื่อนคุณย่าก่อนนะเดียวแม่ไปทำอาหารก่อน” ถ้าเป้ยฉ่ายเวยอยู่ร้านเธอก็จะเป็นคนทำอาหารตลอด

คุณยายรู้นิสัยของเป้ยฉ่ายเวยดีภายนอกดูนุ่มนวลแต่นิสัยแข็งกว่าใครๆเลยไม่ได้ไปห้าม

“รู้แล้วครับแม่” เสียงรุ่ยรุ่ยดังขึ้นมา

มุมปากเป้ยฉ่ายเวยยกยิ้มขึ้นมาห้องครัวในนี้ไม่ใช่แบบเตาแก๊สแต่เป็นแบบดินตั้งเกาะไฟก่อนเธออยากหาคนมาเปลี่ยนเป็นเตาแก๊สนานแล้ว

แต่คุณยายก็บอกว่าใช้ไม่ชินเขาก็กลัวในบ้านมีแค่คนแก่กับเด็กเดียวเตาแก๊สลั่วมันจะลำบาก

ยังดีที่คนในหมู่บ้านมาส่งพวกฟืนตรงเวลาแค่เอาตังให้เขา

เป้ยฉ่ายเวยก็ถือว่าชินกับการใช้แบบนี้อยู่แค่แป๊บเดียวก็ทำอาหารเสร็จแล้ว

ทั้งสามคนนั่งกินข้าวด้วยกันรุ่ยรุ่ยดูร่าเริงกว่าปกติ

พอกินข้าวเสร็จรุ่ยรุ่ยก็อยู่ในห้องคนเดียวกำลังวางของที่เป้ยฉ่ายเวยซื้อให้เขาอยู่ทั้งพวกหนังสือ ภาพวาดและของเล่นอีกมากมาย

คุณยายช่วย

คุณยายช่วยเป้ยฉ่ายเวยเก็บกวาดห้องครัวและพูดไปเรื่อยเปื่อย

“เวยเวยแล้วรุ่ยรุ่ยจะได้ผ่าตัดเมื่อไหร่”

“ใกล้แล้วคุณยายหมอฉันติดต่อเรียบร้อยละรอทางนั้นติดต่อกลับเดียวฉันจะรีบพารุ่ยรุ่ยไป” เป้ยฉ่ายเวยก้มหัวล้างจานต่อ

คุณยายนั่งอยู่ข้างๆแล้วถอดหายใจทำให้เสียงเขาที่แก่อยู่แล้วดูตระหนักไปอีก “เวยเวยอย่าหาว่ายายด่านะตั้งแต่เด็กเธอก็เก่งมาตลอดแต่ทำไมต้องมาผิดพลาดกับเรื่องนี้”

“เธอยังสาวอยู่คงจะเลี้ยงรุ่ยรุ่ยทั้งชีวิตคนเดียวไม่ได้ถ้าพ่อแม่เธอกลับมารู้เรื่องแบบนี้ก็คงจะบ้าตาย” คุณยายพูดแล้วถอดหายใจต่อ

“หรือว่าเธอจะปิดบังรุ่ยรุ่ยตลอดชีวิตไม่บอกเขาว่าพ่อเขาเป็นใคร?”

“คุณยายเวยเวยทำให้คุณยายกังวลแต่รุ่ยรุ่ยไม่ใช่ที่ผิดพลาดเขาเป็นของสำคัญที่สุดในชีวิตฉัน” เป้ยฉ่ายเวยรู้ว่าคุณยายจะพูดเรื่องนี้ขึ้นอีกก็ตอบไปแบบเดิมทุกครั้ง

“เวยเวยอายุคุณยายก็มากแล้วคงจะอยู่ได้อีกไม่กี่ปีเมื่อก่อนไม่ไว้ใจเธอมากที่สุดแต่ตอนนี้ไม่ไว้ใจทั้งเธอและรุ่ยรุ่ย คุณยายคนเดียวมันยังดูและวกเธอไม่ได้ตาเธอก็เหลือแค่บ้านหลังเก่าๆนี้ไว้แล้วเธอกับรุ่ยรุ่ยจะทำยังไง”

คุณยายก็ไม่ได้คิดว่ารุ่ยรุ่ยเป็นข้อผิดพลาดแต่เขาก็รู้ว่าแม่เลี้ยงเดียวมันลำบากขนาดไหน

เป้ยฉ่ายเวยน้ำตาเกือบจะไหลแล้วเสียงแหบ “คุณยายอย่าพูดมั่วสิคุณยายต้องอยู่ยาวถึงหนึ่งร้อยปีฉันเลี้ยงคุณยายกับรุ่ยรุ่ยได้”