Chapter 3 ทำไมคนอย่าง ‘ไรอัน โจนส์’ ต้องมาทำเรื่องงี่เง่าไร้สาระอย่างนี้ด้วยนะ!

เพราะใช้ชีวิตคนเดียวจนชิน ได้เวลาเลิกงานแล้วแต่เธอไม่รีบร้อนออกจากบริษัท ก็ไม่รู้จะรีบกลับไปทำไมนี่นะ รถก็ติด เธอมักนั่งเล่นในที่ทำงานต่ออีกหน่อย กว่าจะเก็บกระเป๋าออกจากที่ทำงานก็มักจะหลังหกโมงเย็นไปแล้ว แต่วันนี้กฤติกาอยู่พิมพ์รายงานการประชุมจนเย็นค่ำ เธออ่านตรวจทานอีกรอบแล้วจึงปริ้ตเอกสารใส่แฟ้มให้เรียบร้อย หยิบกระเป๋าสะพายขึ้นคล้องไหล่แล้วถือเอกสารไปวางไว้ที่โต๊ะทำงานของพี่ศศิ

ถ้า...ถ้าเธอไม่อยู่แล้วจะมีใครคิดถึงเธอบ้างไหมนะ

กฤติกาได้แต่ยิ้มเศร้าให้ตัวเอง เธอแพ้แล้ว อย่างที่พ่อพูดไว้จริงๆ เธอไม่เหมาะกับการใช้ชีวิตที่กรุงเทพเลยสักนิด ดวงตาคู่สวยกวาดสายตามองรอบๆ อีกครั้งแล้วเดินออกมาจากห้องทำงาน ทว่าร่างของเธอก็ปะทะเข้ากับแผ่นอกกำยำที่ขวางทางอยู่เบื้องหน้า

“อ๊ะ! ขอโทษค่ะ!” กฤติกาเงยหน้าขึ้นมองแล้วก็ต้องเบิกตากลมโตกว้างแล้วเผลอเรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างลืมตัว

“คุณไรอัน”

ประธานหนุ่มเห็นคนตัวเล็กถอยหลังเตรียมตั้งท่าจะหนีก็รีบยื่นมือไปโอบเอวบางมาแนบชิดกับร่างกำยำของตนอย่างรวดเร็ว เร็วเสียจนหญิงสาวไม่ทันตั้งหลัก ร่างเล็กเข้าไปซุกซบในอกของเขาแล้ว

“ได้เจอตัวสักที”

“คะ?” ดวงตากลมกะพริบตาปริบๆ เขาพูดเรื่องอะไรกัน

มุมปากกระตุกยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เสียวสันหลังชอบกล กฤติกาพยายามดิ้นให้หลุดจากวงแขนที่โอบรัด

“คุณทำได้แสบมากนะ กฤติกา!”

ประโยคของเขาทำให้เธอชะงัก หรือเขาจะโกรธเธอเรื่องคืนนั้น ดูท่าทางจะโกรธขนาดอยากฉีกเธอออกเป็นชิ้นๆแล้ว!

เพราะต้องการ ‘คุย’ เป็นการส่วนตัว ไรอัน โจนส์ กึ่งลากกึ่งจูงหญิงสาวขึ้นรถยุโรปแล้วขับมาที่คอนโดกลางกรุงของตน เมื่อมาถึงห้อง เขาก็จัดการล็อกประตูอย่างแน่นหนาให้มั่นใจว่าคราวนี้เธอจะไม่หนีเขาไปได้อีก หญิงสาวนั่งที่โซฟาตามที่เขาสั่ง เขาถอดเสื้อสูทออกตามด้วยเนคไทและปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกเพื่อคลายร้อน แต่หญิงสาวกลับนั่งไหล่ห่อบีบมือตัวเองแน่น ท่าทางตอนนี้ต่างจากผู้หญิงที่ชวนมีเซ็กส์กับเขาลิบลับ

ดูไปดูมาก็น่ารักน่าเอ็นดูดีเหมือนกัน

มือใหญ่เอื้อมมาจับมือเธอให้แยกออกจากกัน กฤติกาเงยหน้าขึ้นมองจึงเห็นว่าเขาโน้มตัวมาใกล้จนได้กลิ่นหอมผสมเหงื่อจางๆ ที่ชวนให้รู้สึกวาบหวามในช่องท้อง

“จะบีบมืออะไรนักหนา ผมไม่ได้เรียกคุณมาฆ่าแกงเสียหน่อย” เขายิ้มมุมปากแล้วเงยตัวขึ้น “ดื่มอะไรหน่อยไหม”

หญิงสาวส่ายหน้าไปมาจนผมที่รวบเป็นหางม้าสั่นไหว แต่ไรอันเดินไปหยิบขวดน้ำแร่มาสองขวด เปิดฝาขวดแล้วส่งให้เธอ เมื่อหญิงสาวยื่นมือมารับแล้วจึงเปิดขวดของตัวเองยกขึ้นดื่มง่ายๆ โดยไม่รู้ว่าสายตาของหญิงสาวเผลอจ้องมองลำคอของเขา ทั้งที่ไม่หิวน้ำก็รู้สึกคอแห้งขึ้นมาทันที กฤติการีบยกน้ำขึ้นดื่ม แต่เพราะรีบร้อนจึงสำลัก

“โอ๊ะ! โทษที ปกติไม่ค่อยรับแขกเลยไม่ได้เอาแก้วน้ำให้”

ไรอันพูดตามจริง ถ้าจะหิ้วผู้หญิงมามีเซ็กส์ด้วย เขาจะเปิดห้องที่โรงแรมไม่เคยพาใครมาที่ห้องนอนอย่างนี้ ส่วนเธอคือคนแรกที่เขาละเมิดกฎของตัวเอง เอาเถอะ ยังไงเธอก็ทำเขาให้ทลายกฎของตัวเองมาหลายข้อแล้ว

“ไม่ค่ะ ฉันผิดเอง ไม่ระวังเอง” เธอยกหลังมือเช็ดมุมปากอย่างลืมตัว รู้สึกชื้นที่อกเสื้อจึงก้มมอง เสื้อเชิ้ตสีครีมเปียกน้ำจนเห็นชุดชั้นในลูกไม้สีพีช

“ขอโทษค่ะ ขอโทษ” เธอรีบพูดขึ้นพร้อมทั้งยกมือขึ้นปิด แต่อีกฝ่ายกลับขมวดคิ้วทำหน้ายุ่งแล้วเอ่ยถาม

“ปกติพูดขอโทษบ่อยแบบนี้เหรอ” เขาส่ายหน้าไปมาแล้วเดินไปหยิบผ้าขนหนูส่งให้เธอซับน้ำ “พูดขอโทษบ่อยไปก็ฟังดูไม่ค่อยจริงใจนะ”