บทที่ 13

เมื่อ Batian ได้รับโทรศัพท์จากผู้บริหารระดับสูง ผู้บริหารระดับสูงบอกให้เขาพาคนมาช่วย Ye Fei

ผู้บริหารระดับสูงคือคนใกล้ชิดของวังคุน และแน่นอนว่า Batian จะดูแลสิ่งที่เขาจัดการ

เขารีบไปทันทีพร้อมกับคนของเขา แต่เขาไม่คาดคิดว่าผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาที่กำลังมองหาปัญหาให้เย่เฟย

“บัดซบ ข้าทุบตีเจ้าจนตาย”

Batian คิดว่าหากเสือทำให้ Ye Fei ขุ่นเคือง เขาก็อาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย ดังนั้นเขาจึงเคลื่อนไหวให้หนักขึ้นเล็กน้อย

ไม่นานเสือก็นอนอยู่กับพื้น จมูกช้ำ หน้าบวม หายใจออกอย่างเดียวไม่เข้า

คนอื่นๆ ก็ถูกทุบตีอย่างรุนแรงเช่นกัน และพวกเขาทั้งหมดนอนลงกับพื้นและร้องโหยหวน

Batian หยุดมือของเขา จากนั้นจึงวิ่งไปที่ด้านข้างของ Ye Fei ก้มตัวเล็กน้อยและพูดด้วยรอยยิ้ม: "อาจารย์ Ye คุณควรทำอย่างไรเพื่อคลายความโกรธของคุณ ตราบใดที่คุณพูด ฉันจะทำทันที"

เย่เฟยไม่พูด แต่เดินไปหาเสือและมองลงมาที่เขา

“ใครส่งคุณมาที่นี่”

เสือยังคงเจ็บปวด ดังนั้นเขาจึงไม่ตอบคำพูดของ Ye Fei ในทันที และเรียก Batian ทันทีเพื่อทุบตีเขาอีกครั้ง

"ให้ตายเถอะ นายน้อยเย่อถามอะไรคุณ ตอบเร็วเข้า" ป้าเทียนคำราม

เสือสูดลมหายใจอย่างรวดเร็วและพูดว่า "นั่นคือ Li Shikang Li Shikang ขอให้ฉันมา นายน้อย Ye เจ้านายของคุณมีจำนวนมาก ดังนั้นโปรดไว้ชีวิตฉันด้วย"

Ye Fei เดาได้แล้วว่านั่นคือ Li Shikang แต่ก็ยังต้องการยืนยัน

"หักขาของเขา"

Ye Fei หันกลับมา เดินไปที่บ้านของเขา และพูดอะไรบางอย่างในเวลาเดียวกัน

"ให้ตายเถอะ นายน้อยเย่ ปล่อยคุณไป ทำไมคุณไม่รีบไปและก้มหัวขอบคุณ" ป้าเทียนเห็นเสือตกตะลึงและเตะมันโดยตรง

เสือรู้สึกตัว รีบคุกเข่าคุกเข่าและพูดเสียงดังว่า "ขอบคุณ นายน้อยเย่ ขอบคุณ นายน้อยเย่"

เมื่อเทียบกับชีวิตของเขาเอง การที่ขาหักถือเป็นการลงโทษที่เบาบางอยู่แล้ว

ในเวลานี้ เย่เฟยได้ขึ้นไปชั้นบนแล้ว และจากนั้นก็มาถึงประตูบ้าน

บูม! บูม!

"เทียนเถียน ฉันกลับมาแล้ว เปิดประตูหน่อย"

ในห้อง Shen Tian กำลังกอด Nuonuo ขดอยู่ที่มุมห้อง

ก่อนที่เย่เฟยจะกลับมา เธอเห็นไทเกอร์และพรรคพวกของเขา จึงสาปแช่งและบอกว่าพวกเขาต้องการพาเธอไป

ด้วยความกังวลว่าคนเหล่านี้บุกรุกเข้ามา Shen Tian จึงล็อคประตูและกั้นประตูด้วยเฟอร์นิเจอร์

“พ่อครับ พ่อกลับมาแล้ว”