บทที่ 9

ในโลกนี้ ตราบใดที่มีทรัพยากรเพียงพอสำหรับเขาในการฟื้นฟูการบ่มเพาะของเขา ไม่มีโรคใดที่เขารักษาไม่ได้

แต่นี่ก็ขึ้นอยู่กับหลักฐานของการซ่อมแซมและการกู้คืน Ye Fei ปัจจุบันสามารถรักษาโรคที่ยากและเบ็ดเตล็ดได้เท่านั้น

"เกิดอะไรขึ้นกับเขา?"

“โรคข้ออักเสบอยู่ในขั้นสูง และขาของฉันเริ่มแข็งและผิดรูป”

โรคข้ออักเสบดูเหมือนจะเป็นโรคสาธารณะทั่วไป แต่จริงๆ แล้วเป็นโรคที่รักษายากที่สุด 1 ใน 5 ของโลก และไม่มีวิธีใดที่จะรักษาให้หายขาดได้

แต่โดยบังเอิญ เย่เฟยมีวิธีรักษา และด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา เขาสามารถรักษาโรคนี้ได้ และผลก็เร็วมาก

"ฮิฮิ ง่ายนิดเดียว" เย่เฟยพูดด้วยรอยยิ้ม

"เย่เฟย มันเป็นโรคข้ออักเสบ แพทย์ที่มีชื่อเสียงหลายคนทำอะไรไม่ถูก แต่เมื่อคุณมาที่นี่ มันจะกลายเป็นเรื่องง่าย คุณกำลังหลอกปีศาจ"

Xu Lai ผู้ซึ่งทำหน้าบูดบึ้งอยู่เสมอเมื่อได้ยิน Ye Fei พูดแบบนี้ และดูเหมือนว่าเขาจะคว้าที่จับของ Ye Fei ในทันทีและโจมตีเขาด้วยวาจา

Ye Fei เหลือบมองไปที่ Xu Lai จากนั้นยิ้มและพูดว่า "Xu Lai คุณกล้าพูดว่า Wang Kun เป็นผี นี่เป็นคำสาปที่ Wang Kun กำลังจะตาย?"

อะไร! ?

Xu Lai ไม่คาดคิดว่า Ye Fei จะพูดแบบนั้น เขาไม่ได้หมายความอย่างนั้น

หากคำนี้ไปถึงหูของหวังคุน แม้ว่าเขาจะมีเก้าชีวิตก็ไม่เพียงพอ

"Xu Lai คุณกล้าสาปแช่ง Mr. Wang คุณอยากตายไหม" Hu Wanli พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

Xu Lai รู้สึกหวาดกลัวและรีบพูดว่า: "คุณ Hu ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น อย่าฟังเรื่องไร้สาระของ Ye Fei"

เรื่องไร้สาระ?

Ye Fei นั้นไร้สาระจริงๆ แต่อะไรล่ะ เขาช่างไร้สาระ

"Xu Lai ฉันพูดไร้สาระ คุณเข้าใจในใจของคุณ"

ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเย่เฟย เขาคิดกับตัวเองว่าเจ้ามีชีวิตอยู่ได้เพียงไม่กี่ปี และเจ้ากล้าแสดงท่าทีทะนงตนต่อหน้าข้า

“หัวหน้าหู ฉัน...”

"ออกไป."

Xu Lai ทำได้เพียงก้มหน้าและออกไปอย่างไม่มีความสุข

"ฮี่ฮี่ พี่ชายเย่ อย่าไปสนใจเขา มาพูดถึงอาการป่วยของคุณหวังกันดีกว่า"

สิ่งที่เย่เฟยพูดนั้นเรียบง่าย ไม่ได้โม้ เขาสามารถรักษาโรคข้ออักเสบได้

"อย่ากังวล คุณหู ฉันจะไม่พูดแบบนั้นในสิ่งที่ฉันไม่แน่ใจ"

เมื่อได้ยินสิ่งที่ Ye Fei พูด Hu Wanli รู้สึกโล่งใจ

"ถ้าอย่างนั้น พี่เย่ เราจะไปกันตอนนี้เลยไหม"

"สามารถ."

Hu Wanli พยักหน้า จากนั้นลุกขึ้นยืนและเดินออกจากบ้าน

“เทียนเทียน คุณกับนัวนัวกำลังรอฉันอยู่ที่บ้าน ฉันจะกลับมาในไม่ช้า” เย่เฟยพูดด้วยรอยยิ้มแล้วออกไป