บทที่ 5

เมื่อเห็นมู่หรงจื่อหันกลับมา ดวงตาของสาวใช้ก็เปล่งประกายราวกับว่านางได้เห็นผู้ช่วยชีวิตของนาง

"ช่วยข้าขึ้นไปที...ข้าว่ายน้ำไม่เป็น!"

นางพยายามอย่างเต็มที่ที่จะตะกายผิวน้ำและสำลักน้ำสองสาอึก ร่างกายของนางเปียกโชกและอยู่ในสภาพสำนึกกผิด

บ่อน้ำไม่ลึกและสูงท่วมคอของสาวใช้ อย่างไรก็ตามความกลัวน้ำของนางทำให้นางไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้ ผนังสระปกคลุมไปด้วยตะไคร่น้ำ เปียกและลื่นมาก จะขึ้นไปก็ต้องมีคนช่วย

หากไม่ใช่เพราะเป็นพื้นที่ห่างไกลที่มีผู้คนผ่านไปมาเพียงไม่กี่คน นางคงไม่ต้องการความช่วยเหลือที่เปล่าประโยชน์นี้

มู่หรงจื่อยกขาแล้วก้าวมาหานาง ดวงตาของนางมีแววกระตือรือร้น

"เจ้าควรรีบขึ้นมา!"

มู่หรงจื่อเดินไปที่สระและย่อตัวลง และสาวใช้ในสระรีบเอื้อมมือของนางไปจนเสมอปากของมู่หรงจื่อ

อย่างไรก็ตามมู่หรงจื่อไม่ได้เคลื่อนไหว นางไม่มีความตั้งใจที่จะดึงนางขึ้น

"รออะไรอยู่ รีบดึงข้าขึ้นมาสิ! อย่าบอกนะว่าท่านไม่รู้วิธีช่วยชีวิตคนด้วยซ้ำ"

สาวใช้สำลักน้ำอีกสองสามครั้ง น้ำเสียงของเธอก็แย่ลงเรื่อยๆ

มู่หรงจื่อมองไปที่มือและแค่นเสียงอย่างไม่ใส่ใจ

“เกี่ยวอันใดกับข้า? แม้ว่าข้าจะไร้ประโยชน์ แต่ข้าก็ยังเป็นคุณหนูสี่ หากคุณไม่เคารพข้า ข้าจะช่วยเจ้าได้อย่างไร? คิดว่าข้าคือพระแม่กวนอิมหรือ?”

ยิ่งไปกว่านั้น นางนังเป็นคนทำเรื่องเอง นางไม่เคยคิดจะช่วยนาง

พระแม่กวนอิมอันใด?

สาวใช้ไม่เข้าใจ ทว่าเข้าใจความหมายของสิ่งที่นางเอ่ย ใบหน้าของนางซีดเซียว ความปรารถนาและความหวังของนางดับวูบลงทันที

"เหตุใดวันนี้สิ่งไร้ค่าจึงปากกล้าขึ้นมาได้"

ไม่แน่ว่าตำแหน่งของคุณหนูสี่อาจไม่สูงไปกว่านางเสียด้วยซ้ำ! แต่เวลานี้ นางต้องยอมตามใจนางไปก่อนแล้วค่อยเอาคืนภายหลัง!

ดวงตาของสาวใช้สั่นไหวและนางลดน้ำเสียงของนางลง “ข้าขอโทษ คุณหญิงสี่ ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง ขอคุณหนูสี่จงใจกว้างกับข้าด้วย”

“โอ้ เจ้าเปลี่ยนไปเร็วยิ่ง” ดวงตาของมู่หรงจื่อฉายแววของความขี้เล่น “ต่อปากต่อคำกับเจ้านายตัวเอง รู้หรือไม่ว่ากฎของตระกูลมู่หรงเป็นอย่างไร?”

สาวรับใช้ตัวสั่นและรู้สึกไม่สบายใจ นางพูดว่า "หากกล้าต่อปากต่อคำกับเจ้านาย จะต้องถูกตบหรือถูกตีจนตาย..."

"ดีมาก" มู่หรงจื่อพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “เช่นนั้นจงเอาพอหอมปากหอมคอ”

"ท่านว่าอย่างไรนะ..." คนไร้ค่ารู้กฎของตระกูลได้อย่างไร?

เมื่อเห็นสาวใช้ลังเล มู่หรงจื่อก็หรี่ตาลง "เจ้าอยากให้พูดอีกครั้งหรือ"