บทที่ 111.1 ครอบครัวกลมเกลียว (1)

บทที่ 111 ครอบครัวกลมเกลียว (1) Ink Stone_Romance เถี่ยตั้นน้อยพาเด็กน้อยทั้งสามไปหาเพื่อนในหมู่บ้าน ผู้ยิ่งใหญ่กลับมาเยือนหมู่บ้านเล็กๆ พิธีรีตองเป็นสิ่งที่จำเป็น

คนในครอบครัวพูดคุยกันอย่างมีความสุขสักพัก ลุงใหญ่กับป้าสะใภัใหญ่ก็เข้าครัวทำอาหารกลางวัน อวี๋เซ่าชิงตามเข้าไปด้วย แต่ถูกป้าสะใภ้ใหญ่ถมึงตาขับออกมา อวี๋เซ่าชิงไม่อาจอยู่เฉยๆ ได้ จึงหันไปให้อาหารม้าแทน

เยี่ยนจิ่วเฉาพูดน้อย นางเจียงก็ไม่พูดมาก พวกเขาสองคนนั่งอยู่ในห้องโถง นางเจียงยิ้มกริ่มมองเยี่ยนจิ่วเฉา

อวี๋หวั่นสงสัย “ท่านแม่ เหตุใดท่านจึงเอาแต่จ้องเขา?”

นางเจียงยิ้ม “เขาดูดี”

อวี๋หวั่น “…”

เยี่ยนจิ่วเฉาพูดถึงแผนที่จะให้อวี๋เซ่าชิง นางเจียงและเถี่ยตั้นน้อยย้ายไปอยู่ที่บ้านหลังถัดไป ตอนแรกอวี๋หวั่นซื้อบ้านหลังเก่าของสกุลติงเพราะราคาถูก แต่บ้านทั้งผุพังทั้งเล็ก หลังคารั่วซึม หน้าหนาวก็หนาว หน้าร้อนก็ร้อน แน่นอน เขากังวลว่าครอบครัวอวี๋หวั่นจะไม่สบายใจที่จะอาศัยอยู่ในบ้านลูกเขย เยี่ยนจิ่วเฉาหมายถึงอาศัยอยู่ชั่วคราวก่อน และรื้อบ้านหลังเก่าเพื่อสร้างใหม่ หลังจากสร้างเสร็จ บ้านทั้งสองก็จะเปิดถึงกันไม่แยกบ้านกันอีก

แม้ไม่ใช่บ้านที่อาศัยอยู่ประจำ แต่อย่างไรก็เป็นบ้าน บ้านหลังใหญ่ที่สามารถอยู่กับครอบครัวของเธอ ในก้นบึ้งหัวใจอวี๋หวั่นก็มีความสุข แต่คงทำให้เยี่ยนจิ่วเฉาลำบากใจ ที่ดูเหมือนว่าแต่งงานแล้วไปอยู่บ้านภรรยาแทน…

อวี๋หวั่นฉวยโอกาสบีบฝ่ามือของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว แต่เพราะกลัวเขาจะบอกว่าไม่สำรวมกิริยา จึงรีบปล่อยมือออกทันที

เยี่ยนจิ่วเฉารู้สึกถึงความอบอุ่นนุ่มนวลที่ฝ่ามือ ที่พาดผ่านแล้วหายวับไปกับตา เขาหันไปมองเธอ แต่เธอกลับไปคุยกับนางเจียงเสียแล้ว

“ท่านแม่คิดอย่างไร?” อวี๋หวั่นถาม

นางเจียงกล่าวอย่างอ่อนโยน “แล้วแต่อาหวั่น”

ท่านพ่อของเธอก็แล้วแต่อาหวั่น เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้

อวี๋หวั่นเอ่ยกับนางเจียง ส่วนใหญ่เยี่ยนจิ่วเฉาเพียงแค่นั่งฟังเกือบตลอด ด้วยนิสัยใจคอและชาติกำเนิดของเขา ถูกตัดสินว่าเข้ากันไม่ได้กับหมู่บ้านที่ยากจนแห่งนี้ ทว่าบนใบหน้าของเขากลับไม่เห็นความทุกข์ร้อนใดๆ เด็กๆ ในหมู่บ้านมักจะวิ่งมาดูเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็นเสมอ แม้จะถูกคนมุงดูก็ไม่รำคาญ กลับนั่งอย่างอดทนและสงบนิ่ง บางครั้งการปลูกฝังเรื่องแบบนี้ ก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับชื่อเสียง เขาเป็นบุคคลที่น่าอับอายที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยินมา แต่ก็เป็นบุคคลที่ถูกปลูกฝังมาอย่างดีที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาเช่นกัน

ด้านนี่ อวี๋หวั่นกำลังพูดคุยกับครอบครัว อีกด้านหนึ่ง สกุลหลัวได้เดินทางมาถึงบ้านแล้ว

นี่เป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงจริงๆ สกุลอวี๋เชิญพวกเขามาตอนที่เริ่มสร้างบ้าน พวกเขายังไม่มา แล้ววันนี้เกิดอะไรขึ้นถึงมาที่นี่ด้วยตนเอง?

สกุลหลัวไม่รู้ว่าสกุลอวี๋มาอยู่บ้านน้องสามแล้ว พวกเขาเข้ามาในหมู่บ้านด้วยรถม้าและมุ่งตรงไปยังบ้านเก่าสกุลอวี๋ พวกเขาเคยมาที่หมู่บ้านเหลียนฮวา แต่ก่อนพวกเขาถูกคนบ้านนอกกลุ่มใหญ่ห้อมล้อมมองดูความแปลกประหลาด สกุลหลัวจึงเตรียมพร้อมที่จะทำให้คนอื่นๆ รู้สึกอิจฉา แต่หารู้ไม่ว่าเด็กๆ ที่หน้าทางเข้าหมู่บ้านต่างก็เล่นสนุกกันเอง ป้าๆ และสะใภ้ต่างก็ยุ่งกับงาน กระทั่งก็ไม่ได้ลืมตามองด้วยซ้ำ

“พวก พวกเขาไม่เห็นหรือ?” กัวอวิ๋นเหนียงพึมพำ

บ้านเก่าสกุลอวี๋ไม่มีใครอยู่

ถามจากเพื่อนบ้านจึงได้รู้ว่าพวกเขาย้ายไปบ้านน้องสามแล้ว

เมื่อสกุลหลัวมาถึงบ้านน้องสาม พวกเขาเห็นบ้านหลังใหม่เอี่ยมที่ถูกสร้างขึ้นบนสันเขา กัวอวิ๋นเหนียงพึมพำอีกครั้ง “มีนายท่านคนใดย้ายเข้ามาหรือ?”

สกุลหลัวที่มาวันนี้ มีกัวอวิ๋นเหนียงกับบุตรชายคนเล็กของนาง หลัวเฉิง กัวอวิ๋นเหนียงเป็นน้องสาวของป้าสะใภ้ใหญ่และกัวต้าโย่ว ปากหวานกว่าป้าสะใภ้ใหญ่ นางแต่งงานกับพ่อค้าในเมืองหลวง ซึ่งไม่ใช่เทศมณฑลที่อยู่ใกล้เคียง แต่สำหรับผู้คนในชนบท เทศมณฑลนั้นก็เป็นสถานที่ที่ยากจะอาจเอื้อมแล้ว มิเช่นนั้นจะนั่งรถม้าได้อย่างไรละ พี่สาวและพี่ชายของนางยังไม่อาจซื้อได้แม้แต่เกวียนวัวสักคัน

รถม้ามาหยุดที่หน้าบ้านของอวี๋หวั่น

กัวอวิ๋นเหนียงออกจากรถม้าด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง นางคิดว่าตัวเองสูงส่งค้ำฟ้า แต่หารู้ไม่ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นรถม้าที่มีขนาดใหญ่กว่าและหรูหรากว่าจอดอยู่คันหนึ่ง หลังคาทำจากทองคำ ตัวรถทำจากไม้จันทน์แดง พร้อมกับม้าเหงื่อโลหิต[1]ล้ำค่าร่างสูงใหญ่ กระทั่งทำให้ม้าล่อของบ้านนาง ตกใจกลัวจนตัวสั่นระริก…

กัวอวิ๋นเหนียงตกตะลึง นางสงสัยว่านางคงจะมาผิดที่

ทันใดนั้น สตรีผู้หนึ่งที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีสันสดใสก็เดินออกมาจากบ้าน ไม่เข้าใจเสียจริง ว่าหมู่บ้านยากจนเช่นนี้ จะมีสตรีที่แต่งกายดีถึงเพียงนี้ได้อย่างไร เครื่องแต่งกายนั้นมีราคาแพงกว่าผ้าแพรที่อยู่บนร่างกายของนางยิ่งนัก บนศีรษะก็ประดับปิ่นที่ทำจากทองคำบริสุทธิ์ รูปแบบเช่นนั้นไม่อาจหาซื้อได้ในเทศมณฑลเล็กๆ ต้องมาจากเมืองหลวงเป็นแน่

นางไม่กล้าวางมาดต่อหน้าสตรีสูงศักดิ์ผู้นี้ พลางเดินไปด้านหน้าอย่างสงบ และถามด้วยท่าทางสุภาพนอบน้อม “ขอถามฮูหยิน…”

ที่นี่คือบ้านน้องสามของสกุลอวี๋หรือไม่?

汗血马