บทที่ 118 อดีตและปัจจุบัน (1)

บทที่ 118 อดีตและปัจจุบัน (1) Ink Stone_Romance หลังจากที่ความจริงเปิดเผย ก็มีขันทีจากวังหลวงมาไต่ถามเรื่องราวจากอวี๋หวั่นถึงจวนคุณชาย อวี๋หวั่นได้ยินคำพูดของสวี่เสียนเฟยมาตั้งแต่แรกแล้ว นางบอกว่าเธอตกลงในน้ำ ทั้งยังไม่ทันระวัง จึงดึงหานจิ้งซูลงไปด้วย เธอไม่ทันระวังอะไรกัน? เธอตั้งใจดึงหานจิ้งซูลงไปด้วยต่างหากเล่า

“ข้าก็ไม่รู้เช่นกันว่าเกิดอะไรขึ้น คล้ายกับว่ามีคนผลักข้าจากด้านหลัง ในตอนนั้นพระสนมยืนอยู่ด้านหลังข้า ไม่สู้ท่านถามพระสนมดีกว่าว่าพบเห็นผู้ใดน่าสงสัยหรือไม่”

เธอก็แค่ไม่ได้บอกว่าคนร้ายก็คือสวี่เสียนเฟย

อวี๋หวั่นไม่มีหลักฐาน แต่บางเรื่องไม่ต้องมีหลักฐาน ทุกอย่างขึ้นอยู่กับว่าอีกฝ่ายต้องการเชื่อแบบใด ได้ยินว่าอัครมหาเสนาบดีเข้าเฝ้าฮ่องเต้ด้วยตนเอง จากนั้นฮ่องเต้ก็ทรงยกให้ฮองเฮาดูแลงานแต่งของเฉิงอ๋องและองค์หญิงซยงหนู ใครจะกล้าพูดได้เล่าว่าฮ่องเต้และจวนอัครมหาเสนาบดีมิได้เคลือบแคลงสวี่เสียนเฟย?

“ฮูหยิน จะปล่อยให้เรื่องนี้จบเช่นนี้หรือเจ้าคะ? นางเป็นคนผลักท่านนะเจ้าคะ!” หลีเอ๋อร์ถือตะกร้าอยู่ด้านหลังอวี๋หวั่น

อวี๋หวั่นตัดดอกกุหลาบหนึ่งดอกใส่ตะกร้าที่หลีเอ๋อร์ถืออยู่ “นางผลักข้า ข้าก็ดึงหานจิ้งซูลงไปด้วย ถ้าหากนางถูกลงโทษ ข้าคงจะหนีไม่รอดเหมือนกัน”

ตอนนี้เป็นเช่นนี้นับว่าดีแล้ว ฮ่องเต้สงสัยสวี่เสียนเฟย จวนอัครมหาเสนาบดีไม่ไว้ใจเยี่ยนไหวจิ่ง เธอไม่ได้ศีรษะกระแทกหินจนหัวโนอย่างไร้ประโยชน์

“ฮูหยิน ตะกร้าเต็มแล้วเจ้าค่ะ เท่านี้พอแล้วหรือไม่เจ้าคะ? ถ้าไม่พอ บ่าวจะไปหยิบตะกร้ามาเพิ่ม” หลีเอ๋อร์ยกตะกร้าขึ้นมาให้อวี๋หวั่นดู

อวี๋หวั่นมองไปยังตะกร้าซึ่งเต็มไปด้วยดอกกุหลาบ แล้วพยักหน้า “น่าจะพอแล้ว”

คุณสามีงอนซะแล้ว อวี๋หวั่นคิดว่าจะทำของที่เขาชอบกินไปง้อ น้ำกุหลาบนับว่าเป็นตัวเลือกที่ดี แต่ยังไม่ใช่แผนการหลักของวันนี้ เธอให้คนไปหยิบซานจามา ตอนนี้ไม่ใช่ฤดูของซานจา ซานจาเหล่านี้เป็นเพียงเนื้อซานจาแห้ง แกะเม็ดออกแล้ว ให้รสเปรี้ยวมากกว่าผงซานจาตามท้องตลาดเล็กน้อย

“ใส่น้ำตาลหรือไม่เจ้าคะ?” หลีเอ๋อร์ขยับมาข้างๆ พลางเอ่ยถาม

อวี๋หวั่นแบ่งซานจาซึ่งบดเป็นผงแล้วครึ่งหนึ่งไว้ในชาม “ใส่น้ำตาลไปสองก้อน”

หลีเอ๋อร์เคาะน้ำตาลก้อนใหญ่ออกมาเป็นสองก้อนแล้วใส่ลงไป แล้วมองไปยังชามที่ยังไม่ได้ใส่น้ำตาลด้วยความสงสัย แค่มองก็รู้สึกเปรี้ยวเข็ดฟันขึ้นมาทันที

อวี๋หวั่นยกยิ้มมุมปากราวกับว่าล่วงรู้ถึงความสงสัยของเธอ “อยู่ๆ คุณชายก็ชอบกินเปรี้ยว[1]ขึ้นมา”

หลีเอ๋อร์อ้าปากค้าง เหตุใดคำพูดนี้ฟังดูแปลกๆ…คนที่หลังจากแต่งงานแล้วก็ชอบกินเปรี้ยวควรจะเป็นฮูหยินไม่ใช่หรือ?

ขนมซานจาน้ำกุหลาบชุดที่ไม่มีน้ำตาลถูกส่งไปยังห้องหนังสือของเยี่ยนจิ่วเฉา ชุดที่มีน้ำตาลเหลือไว้ให้เด็กน้อยทั้งสาม หลังจากทำเสร็จก็ถึงเวลาเรียนกับวั่นมามา เมื่ออวี๋หวั่นเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้วจึงรุดออกไป เพิ่งเดินออกมาจากเรือนชิงเฟิง ก็พบกับลุงวั่นซึ่งมีท่าทางกระวนกระวาย

“ลุงวั่น” อวี๋หวั่นทักทาย

“ฮูหยิน” ลุงวั่นค้อมกายเล็กน้อย พร้อมกับเอ่ยถามว่า “จะไปเรียนกับวั่นมามาหรือ?”

อวี๋หวั่นพยักหน้า “วันนี้วั่นมามาจะทดสอบกฎระเบียบต่างๆ แล้วก็พงศาวลีราชวงศ์”

พงศาวลีมิใช่ปัญหาใหญ่ เธอจำได้เกือบทั้งหมดแล้ว แต่เรื่องกิริยามารยาทท่าทางล้วนต้องไปทำด้วยตัวเองนั้น เธอยังจำได้ไม่หมด กลัวว่าจะต้องถูกวั่นมามาทำโทษอย่างแน่นอน

ลุงวั่นเห็นท่าทางของอวี๋หวั่นก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขบขัน “หลานชายของวั่นมามาเข้าเมืองหลวงวันนี้ เมื่อครู่นางบอกข้าว่าให้เจ้าหยุดหนึ่งวัน พรุ่งนี้จะมาทดสอบ”

อวี๋หวั่นโล่งใจ เธอรักษาชีวิตเอาไว้ได้อีกวัน!

“ใช่สิ มีอีกเรื่องหนึ่ง” ลุงวั่นกล่าว “แม่นางชุยมาที่นี่ นำผ้าต่วนสองพับและใบชาซึ่งเป็นบรรณาการจากเจียงหนานมาให้เจ้า”

“ให้ทำไมหรือ? พวกเขาให้ของกำนัลมาตั้งมากมายแล้วนี่?” อวี๋หวั่นฉงนใจ

เรื่องที่สระไท่เยี่ยย่อมมิอาจปกปิดลุงวั่น อิ่งลิ่ว และอิ่งสือซัน ลุงวั่นตอบว่า “แปดในสิบส่วน ฮองเฮาต้องทรงคิดว่าฮูหยินลงมือกับองค์ชายรองและสวี่เสียนเฟยเช่นนั้นก็เพื่อช่วยนางแย่งตราประทับเฟิ่งอิ๋นกลับคืนมากระมัง”

เข้าใจผิดแล้ว เธอไม่ได้ทำเพื่อฮองเฮา แต่ที่ทำไปทั้งหมดก็เพื่อแก้แค้นที่ถูกเยี่ยนไหวจิ่งลักพาตัวไปในวันแต่งงาน

“ไหนๆ ก็ให้มาแล้ว รับไปเถิด” ลุงวั่นบอก

น้ำเสียงแบบนี้ ฟังดูเหมือนไม่อยากรับความปรารถนาดีจากฮองเฮาสักเท่าไร ราวกับว่าได้แผ่นแป้งมาสามสี่แผ่น ไม่จำเป็นต้องนำมาใส่ใจ