บทที่ 12.2

หมอหญิงกับลูกลิงทั้งสาม [เล่ม2] – บทที่ 12.2 บทที่ 12 จดจำได้ (2) โดย Ink Stone_Romance “เจ้าจะไม่ปลอบใจข้าหน่อยหรือ?” พ่อครัวเทพเป้ากล่าวด้วยความขุ่นเคือง พลางมองไปยังอวี๋หวั่นซึ่งไม่รู้สึกสะทกสะท้านอันใด

อวี๋หวั่น “เอ่อ…”

พูดมาเสียยาวเหยียด ที่แท้ระบายความในใจเช่นนี้ ก็เพราะอยากให้ปลอบหรอกหรือ?

อวี๋หวั่นไม่รู้ว่าจะพูดว่าอะไร

“พ่อครัวเทพเป้า” อวี๋หวั่นเค้นสมองอย่างหนัก แล้วถอนหายใจเบาๆ “ที่จริงแล้วคนที่สูญเสียคนในครอบครัวไปไม่ได้มีแค่ท่าน ท่านพ่อข้าเขาก็…ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของปู่ข้า เขาพรากจากครอบครัวตั้งแต่เด็ก ไม่รู้ว่าคนที่บ้านไม่ต้องการเขา หรือว่าเพราะเหตุผลอื่น แต่สรุปว่าตอนนี้พ่อข้าก็โตแล้ว มีลูกสองคนแล้ว ยังไม่รู้เลยว่าพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดตัวเองคือใคร”

“หึ! ลูกข้าอายุสองเดือนก็หายไปแล้ว”

“พ่อข้าก็ถูกเก็บมาตอนที่ยังอยู่ในห่อผ้าเหมือนกัน”

“ลูกข้าขาดสารอาหาร อ่อนแอมาตั้งแต่อยู่ในท้องแม่”

“พ่อข้าก็ร่างกายไม่แข็งแรงเหมือนกัน! ท่านลุงใหญ่บอกว่า พ่อข้าป่วยบ่อย เกือบจะเลี้ยงไม่โตแล้ว!”

“นายท่านกับแม่นางท่านนั้นเล่า?” บ่าวหนุ่มยกจานขนมซึ่งเพิ่งทำเสร็จมา พร้อมกับเอ่ยถามน้องสาว

สาวใช้ชี้ไปยังห้องหนังสือ “อยู่ด้านใน กำลังแข่งว่าใครน่าเวทนากว่ากันอยู่”

บ่าวหนุ่ม “…”

“ข้าๆๆ …ลูกชายข้าน่าสงสารกว่าพ่อเจ้า!”

“ใครบอกกัน? พ่อข้าไปออกรบ เป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่รู้! ตอนที่เขาไป ท่านแม่ข้ายังท้องอยู่เลย เขายังไม่รู้เลยว่าตัวเองมีลูก!”

พ่อครัวเทพเป้าสู้ไม่ได้จึงหยุดพูด

บ่าวหนุ่มใช้โอกาสนี้นำขนมเข้าไปวาง ไม่กล้ามองใบหน้าอันโมโหโกรธาของเจ้านายบ้านตน แล้วค่อยๆ ย่องออกไป

อวี๋หวั่นนั่งลงบนเก้าอี้ หยิบขนมมันม่วงขึ้นมาค่อยๆ กิน

พ่อครัวเทพเป้าโกรธตาเขียว เขานั่งลงฝั่งตรงข้าม หยิบขนมมันม่วงขึ้นมาแล้วกัดด้วยความขุ่นเคือง

คนหนึ่งนิ่งสงบ อีกคนเคลื่อนไหว คนหนึ่งกินช้า อีกคนหนึ่งกินเร็ว กินได้เพียงครึ่งเดียว ก็คล้ายกับจะนึกอะไรบางอย่างออกพร้อมกัน พวกเขาหยุดขนมในมือ แล้วมองไปยังอีกฝ่าย

“พ่อเจ้าอายุเท่าไหร่?”

“ลูกชายท่านอายุเท่าไหร่?”

ทั้งคู่เอ่ยถามขึ้นพร้อมกัน

“สามสิบสี่?”

“สามสิบห้า!”

ทั้งคู่ตอบพร้อมกัน

อวี๋หวั่นเคยชินกับการนับอายุแบบโลกปัจจุบัน แต่พ่อครัวเทพเป้ายังใช้การนับอายุแบบดั้งเดิม ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด คำตอบก็เหมือนกัน

อวี๋หวั่นพูดต่อ “พ่อข้าถูกเก็บได้ในฤดูใบไม้ผลิ”

พ่อครัวเทพเป้าพูดว่า “ลูกข้าเกิดเดือนหนึ่ง”

เกิดเดือนหนึ่ง หายไปตอนอายุสองเดือน บังเอิญว่าเป็นฤดูใบไม้ผลิจริงด้วย

อวี๋หวั่นกะพริบตาปริบๆ “คะ…คงไม่ได้บังเอิญขนาดนั้นหรอก?”

พ่อครัวเทพเป้าพยายามรักษาความเยือกเย็น ทว่าตัวของเขาสั่นเล็กน้อย “ตอนที่…ตอนที่พ่อเจ้าถูกเก็บมา ในห่อผ้ามีของอะไรหรือ?”

“ตำราอาหารเล่มหนึ่ง” อวี๋หวั่นตอบ

พ่อครัวเทพเป้าตัวสั่นเทิ้ม ดวงตาของเขาเป็นประกาย เขายกมือสั่นๆ ขึ้นมา “ตะ…ตอนที่ลูกชายข้าหายตัวไป ตำราอาหาร…ก็หายไปด้วย…”

แม้แต่เรื่องนี้ก็ตรงกัน…ที่แท้ลูกชายที่หายตัวไปของพ่อครัวเทพเป้าก็คือพ่อของเธอหรือ?

พ่อของเธอไม่ได้ถูกคนที่บ้านทอดทิ้ง คนที่บ้านตามหาเขามาตลอด ตามหาไปสุดหล้าฟ้าเขียว ตามหาจนแก่เฒ่าก็ยังไม่หยุดตามหา…

“ระ…รีบ…รีบพาข้าไปหาพ่อเจ้าเร็ว…” พ่อครัวเทพเป้ากล่าวอย่างร้อนรน

อวี๋หวั่นพยายามใจเย็น “พ่อครัวเทพเป้า พ่อข้าไปรบ”

พ่อครัวเทพเป้าชะงัก ประหนึ่งมีน้ำเย็นทั้งกะละมังราดรดลงมา

อวี๋หวั่นจึงพูดว่า “แต่ว่าตำราอาหารเล่มนั้นยังอยู่ ท่านแค่เห็นตำราเล่มนั้น ก็น่าจะรู้แล้วว่าพ่อข้าเป็นลูกชายของท่านจริงหรือไม่”

จะรีบตัดสินตอนนี้ก็ออกจะเร็วไปสักหน่อย สิ่งที่สำคัญที่สุดคือตำราอาหาร หากของสิ่งนั้นยังตรงกันอีก ก็นับว่าเรื่องนี้คลี่คลายแล้ว