บทที่ 128 ซูมู่

บทที่ 128 ซูมู่ Ink Stone_Romance

หลังแยกจากซูมู่ จื่อซูก็กลับห้องไป

ปั้นซย่าเพิ่งจะปูเตียงให้จื่อซูเสร็จ เมื่อเห็นนางรีบกลับห้องมาจึงถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง? ซูมู่รับปิ่นของเจ้าหรือไม่?”

จื่อซูส่ายหน้า

ปั่นซย่ามิได้รู้สึกแปลกใจ “ข้าบอกแล้วนี่ นางไม่รับปิ่นของเจ้าหรอก นางไม่ใช่คนอย่างนั้น! จะว่าไป แม่นางซูช่างเป็นคนดีเหลือเกิน! ทั้งมีความสามารถ ทั้งจิตใจดี แม้แต่คุณชายน้อยทั้งสามยังชอบนาง! หากรู้จักนางเร็วกว่านี้ก็คงดี ตอนนั้นพวกเราน่าจะอยู่ห้องเดียวกับนาง ให้ฝูหลิงไปอยู่กับเถาเอ๋อร์และหลีเอ๋อร์”

จื่อซูก็รู้สึกเช่นกันว่าซูมู่คงจะเป็นคนดีจริงๆ ก่อนหน้านี้ตนเข้าใจนางผิดไป คงเป็นนางที่ระแวง กังวลว่านางจะใช้คุณชายน้อยมาเป็นเครื่องมือเพื่อปีนข้ามหน้าข้ามตาตน แต่วันนี้นางกลับช่วยเหลือตนไว้โดยมิได้หยุดคิดด้วยซ้ำ…

แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ในสมองของจื่อซูยังคงมีใบหน้าไร้ความรู้สึกของซูมู่ลอยอยู่

ใบหน้าของซูมู่ในตอนนั้น มืดมนเสียจนน่ากลัว

…………….

ลุงวั่นเข้าวังมาตั้งแต่วัยเยาว์ อาศัยอยู่ในเมืองหลวงมาร่วมยี่สิบปี แล้วจึงย้ายตามเยี่ยนอ๋องไปสร้างจวนที่เมืองเยี่ยน หลังจากนั้นก็ลงหลักปักฐานที่เมืองเยี่ยน เมืองเยี่ยนดีไปเสียทุกอย่าง เพียงแต่ติดทะเล อากาศค่อนข้างชื้น ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่ลุงวั่นเริ่มมีปัญหาสุขภาพ ทุกครั้งที่ฟ้ามืดฝนตก หัวเข่าของเขาจะต้องเจ็บแปลบขึ้นมา

“ฝนจะตกอีกแล้ว” ลุงวั่นลากเข่าอันปวดเมื่อยกลับห้องไป

“เฉวียนจื่อน้อย!”

ลุงวั่นหาเก้าอี้มานั่ง แล้วรินชาให้ตนเองถ้วยหนึ่ง

ขันทีน้อยซึ่งฉลาดเฉลียวคนหนึ่งเดินเข้ามา ขันทีน้อยผู้นี้รับใช้อยู่ในจวนเยี่ยนอ๋อง เดินทางเข้ามายังเมืองหลวงพร้อมกับเจ้านาย หลังจากที่จวนคุณชายมีนายหญิง บ่าวชายและเหล่าองครักษ์ก็ถูกโยกย้ายออกไปส่วนนอก เหลือเพียงเฉวียนจื่อน้อยเพียงคนเดียว

“พ่อบ้านวั่น ท่านเสร็จธุระแล้วหรือ? หิวหรือไม่? ข้าน้อยให้ห้องครัวเก็บอาหารเอาไว้ กำลังจะไปยกมาให้ท่าน!” เฉวียนจื่อน้อยพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ไม่ต้องรีบร้อน ข้าไม่หิว” ลุงวั่นโบกมือ “เจ้าไปยกน้ำร้อนเถิด”

เฉวียนจื่อน้อยมองลุงวั่นลูบหัวเข่า จึงเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ “ท่านเจ็บขาอีกแล้วหรือ?”

“ไม่เจ็บมานานแล้ว” เมืองหลวงอากาศแห้ง เขามาอยู่หลายเดือน รู้สึกเจ็บเพียงไม่กี่ครั้ง อาการดีกว่าที่เมืองเยี่ยนมาก “อากาศจะเปลี่ยนแล้ว เจ้ารีบไปเถอะ เบาเสียงสักหน่อย คุณชายน้อยหลับแล้ว อย่าทำให้พวกเขาตื่น”

“ขอรับ!” เฉวียนจื่อน้อยถือถังไม้ไปตักน้ำในห้องครัว เดินไปได้ครึ่งทาง ก็เห็นซูมู่ถือตะกร้าใส่อิงเถาเดินไปยังห้องครัวเช่นกัน

อ่านนิยาย

หากกล่าวถึงคุณสมบัติ ซูมู่ไหนเลยจะเทียบเฉวียนจื่อน้อยที่คร่ำหวอดในจวนเยี่ยนอ๋องอยู่หลายปีได้ แต่ใครให้ซูมู่ไปเข้าตาคุณชายน้อยกันเล่า เฉวียนจื่อน้อยจึงใส่ชื่อของซูมู่ไว้ในรายชื่อผู้ที่ไม่อาจล่วงเกิน

เฉวียนจื่อน้อยยิ้มร่า พร้อมกับเอ่ยทักทาย “ท่านพี่ซู บังเอิญนัก ท่านก็จะไปห้องครัวเล็กหรือ?”

ซูมู่พยักหน้าน้อยๆ “ข้าจะไปทำน้ำอิงเถาสักหน่อย เจ้าจะไปตักน้ำร้อนหรือ?”

สายตาของซูมู่ไปหยุดที่ถังไม้ที่เขาถืออยู่

เฉวียนจื่อน้อยถอนหายใจ “โรคเก่าของพ่อบ้านวั่นกำเริบอีกแล้วน่ะสิ ข้าจะตักน้ำร้อนไปให้เขาแช่เท้า”

“งั้นเจ้าก็ไปเถิด” ซูมู่บอกเขา

“พ่อบ้านวั่นรอนาน ท่านพี่ซูข้าขอตัวก่อน!” เฉวียนจื่อน้อยหัวเราะ แล้วถือถังน้ำเดินตัวปลิวไป

ลุงวั่นไม่ได้ให้เฉวียนจื่อน้อยคอยรับใช้ เฉวียนจื่อน้อยจึงออกไปก่อน เขาแช่เท้าลงในถังไม้ บิดผ้าฝ้ายร้อน แต่สุดท้ายก็เป็นเพราะอายุมาก แช่น้ำร้อนก็ช่วยไม่ได้มาก ยังคงปวดอยู่ดังเดิม

ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตู

“ใครกัน?” ลุงวั่นถาม

“ข้าเอง ซูมู่”

“จะ…เจ้ารอประเดี๋ยว!” ลุงวั่นยกขาขึ้น เดิมทีก็เจ็บอยู่แล้ว เมื่อขยับก็ยิ่งเจ็บยิ่งกว่าเดิม

เขาปล่อยขากางเกงลง สวมรองเท้า นำถังไม้ไปไว้ข้างห้อง จากนั้นจึงเดินไปเปิดประตูให้ซูมู่

“ดึกป่านนี้ เจ้ามาหาข้า มีเรื่องอันใดหรือ?” ลุงวั่นถามด้วยความแปลกใจ

ฟ้ามืดแล้ว บ่าวที่ไม่จำเป็นต้องทำงานกะดึกล้วนเข้านอนแล้ว

ซูมู่ส่งถุงผ้าขนาดประมาณฝ่ามือให้กับลุงวั่น “ได้ยินเฉวียนจื่อบอกว่าท่านปวดขา ท่านลองสิ่งนี้สักหน่อย”

“นี่คือ…” ลุงวั่นชะงักไป

ซูมู่ตอบว่า “เป็นยาตำรับพื้นบ้านของบ้านเกิดข้า มีเกลือก้อน ขิงแผ่นและต้นหอม คนสูงอายุที่หมู่บ้านข้าล้วนแต่ใช้เวลาปวดขา ใช้แล้วจะหายปวด”

ลุงวั่นรับมาอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง หัวเข่าของเขาปวดมาไม่รู้กี่ปี เอาของไม่กี่อย่างนี้มารักษาขาเขาให้หายคงจะง่ายไปหน่อยกระมัง แต่น้ำใจของผู้อื่น ลุงวั่นย่อมต้องกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณมาก”

“ข้าขอตัวก่อน” ซูมู่เดินจากไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ลุงวั่นชะงักไป เขาคิดไปเองหรืออย่างไร เมื่อครู่รู้สึกประหนึ่งคนที่ตนพูดด้วยไม่ใช่ซูมู่ หากแต่เป็นฮูหยินน้อย

ก็เห็นอยู่ว่าหน้าตาไม่เหมือนกัน แต่ท่าทางเยือกเย็นพูดน้อยนี้ อย่างกับเป็นเงาของฮูหยินอย่างไรอย่างนั้น

บางทีนี่อาจเป็นโชคชะตา คุณชายน้อยถึงรู้สึกสนิทสนมกับนาง

ลุงวั่นอดไม่ได้ที่จะนึกถึงประวัติของซูมู่ จากที่ได้สนทนากับพ่อบ้านหู ซูมู่เป็นคนเมืองหวั่น บิดามารดาจากไปเร็ว ท่านปู่เป็นคนเลี้ยงนางมา อายุสิบสามปีท่านปู่ก็จากไป นางถูกท่านป้าทิ้งเอาไว้ในชนบท หลังจากนั้นไม่กี่ปี ครอบครัวของป้านางก็สิ้นเนื้อประดาตัว จึงขายนางให้พ่อค้าคนกลาง พวกเขาพานางมายังเมืองหลวง และขายให้หอซือเยวี่ย

“เป็นเด็กจากครอบครัวยากจนเช่นกัน” ลุงวั่นรำพึงรำพัน

เพียงแต่น่าเสียดายที่ต่างคนต่างชะตา แม้จะเป็นเด็กจากชนบทเหมือนกัน แต่ซูมู่ไม่ได้โชคดีอย่างฮูหยินน้อย ที่ได้สามีอย่างคุณชาย และมีลูกอย่างคุณชายน้อยทั้งสาม

“เป็นเด็กดีเช่นนี้ น่าเสียดาย” ลุงวั่นส่ายหน้า เดินกะโผลกกะเผลกกลับไปยังเตียงนอน เปิดถุงผ้าออก เป็นไปดังที่ซูมู่บอก ในถุงเป็นเกลือก้อน ต้นหอมและขิงแผ่น น่าจะเพิ่งขึ้นจากหม้อเพราะยังร้อนอยู่ ลุงวั่นแปะมันลงบนหัวเข่า

เขาไม่ได้ตั้งความหวังไว้มากมาย เขายังคิดเพียงว่ามันคือถุงประคบร้อน ไหนเลยจะรู้ว่าเมื่อผ่านไปเพียงหนึ่งเค่อ เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น หัวเข่าของเขาไม่เจ็บเหมือนเดิมแล้ว

……………..