บทที่ 140.1 ชำระมลทิน เรื่องน่ายินดีมาเยือน (1)

หมอหญิงกับลูกลิงทั้งสาม [เล่ม2] – บทที่ 140 ชำระมลทิน เรื่องน่ายินดีมาเยือน (1) สนมที่ฮ่องเต้โปรดปรานผู้นี้แซ่หวัง นางเข้าวังมาเมื่อสามปีก่อน แต่ไหนแต่ไรมาไม่ได้รับความโปรดปราน แต่เพราะนางให้กำเนิดองค์หญิง สถานะของนางจึงขยับขึ้นมาเล็กน้อย ได้รับพระราชทานตำแหน่งให้เป็นเจาเฟย มีอำนาจในวังหลวงเหมือนกับสวี่เสียนเฟย ได้รับความโปรดปรานและความไว้วางใจเหมือนกับหวั่นเจาอี๋ ตำแหน่งเจาเฟยไม่นับว่าโดดเด่น เป็นตำแหน่งซึ่งฮองเฮาทรงคัดเลือกจากเหล่าสนมเพื่อรักษาความโปรดปรานเอาไว้ ก่อนที่จะออกจากตำหนักเฟิ่งชี หนึ่งเดือนเจาเฟยจะได้พบกับฮ่องเต้ห้าครั้ง นั่นเทียบได้กับลี่เฟยในตอนนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงฮ่องเต้มีความปรารถนาในการเสพสังวาสมากขึ้นครั้นย่างเข้าวัยกลางคน ในสถานการณ์เช่นนี้ เจาเฟยก็ได้รับความโปรดปรานครั้งแล้วครั้งเล่า เห็นได้ชัดว่าฮ่องเต้ทรงรักและเอ็นดูนางมากเพียงใด

ทว่าเคียงกษัตริย์ดั่งเคียงพยัคฆ์ การถูกฮ่องเต้เลือกอาจเป็นโชคของนาง แต่สิ่งที่ทำให้ฮ่องเต้ถวิลหานางนั้นล้วนมาจากความสามารถของนาง นางทนมาได้ถึงเพียงนี้จึงมีโอกาส นางระวังตัวมากกว่าผู้ใด แต่วินาทีที่นางกรีดร้องออกไปนั้น นางก็รู้ว่าทุกอย่างได้จบสิ้นแล้ว

สิ่งที่นางพยายามมาตลอดหนึ่งเดือนนั้นได้ละลายหายไปกับน้ำเสียแล้ว

ขันทีวังได้ยินเสียงร้อง เขาวิ่งกระวีกระวาดเข้าไป ทันทีที่เข้าไป นางกำนัลซึ่งเข้าเวรกลางคืนในตำหนักล้วนแต่ถูกเสียงกรีดร้องของเจาเฟยทำให้ตกใจกลัว

ทุกคนยืนออกันอยู่ที่เตียง พวกนางเกือบจะกรีดร้องออกมาเช่นกันเมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้า

เมื่อคืนฮ่องเต้ใช้แรงมากไปสักหน่อย จึงเป็นคนสุดท้ายที่ตื่นนอน กระนั้นก็ไม่ได้ตื่นสายกว่าสักเท่าไร เมื่อลืมตาตื่นขึ้นก็เห็นดวงตาของคนในตำหนักจ้องมองตนด้วยความตะลึงงัน ฮ่องเต้ขมวดคิ้วแล้วตรัสถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

นอกจากขันทีวังแล้ว คนอื่นๆ ต่างคุกเข่าลงกับพื้น เจาเฟยก็หยิบอาภรณ์ขึ้นมาปกปิดร่างกาย แล้วปีนลงจากเตียงมาคุกเข่าด้านล่าง

ฮ่องเต้ตรัสถามด้วยความสงสัย “โหวกเหวกอะไรกันแต่เช้า?”

ทุกคนล้วนแต่ก้มหน้า ไม่มีผู้ใดกล้าปริปากพูด

เป็นขันทีวังที่ต้องเสี่ยงชีวิต ยกนิ้วขึ้นมาชี้อย่างกล้าๆ กลัวๆ

ฮ่องเต้ก้มลงมองดู ขนหน้าอกหายไปแล้ว!

พระองค์สูดหายใจเข้าเฮือกหนึ่งด้วยความตกใจ จากนั้นก็เลิกผ้าห่มดูและพบว่าขนขาซึ่งกว่าจะงอกขึ้นมาใหม่ได้ ก็หายไปแล้วเช่นกัน! ไม่เพียงเท่านั้น ขนที่เท้าก็หายไปด้วย!

นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้น? มารดาผู้ใดทำเช่นนี้!?

จากนั้นจึงเปิดดูใต้กางเกงชั้นในอย่างไม่เต็มใจสักเท่าไร เมื่อเห็นว่านกเขาสวรรค์ไร้ซึ่งขนหลงเหลืออยู่ ก็แทบจะกระอักเลือดออกมา!

ขันทีวังมองตามสายตาของฮ่องเต้ไปก็ถึงกับอ้าปากค้าง เอ…ตรงนั้นเป็นจุดที่เหนือความคาดหมาย…

ทว่านี่ยังไม่ใช่เรื่องที่น่ากลัวที่สุด

ขณะที่ฮ่องเต้กำลังจะโมโหจนใบหน้าบูดบึ้งนั้นเอง ขันทีวังก็หยิบกระจกมา

ทันทีที่ฮ่องเต้เห็นศีรษะโล้นในกระจก ก็ทนมองต่อไปไม่ไหว ลมจับล้มลงไปทันที

ขันทีวังไม่รู้ว่าเรื่องเหล่านี้เกิดขึ้นได้อย่างไร เจาเฟยตกใจกลัวสุดขีด นางร่ำไห้ เนื้อตัวสั่นเทิ้ม “ไม่ใช่ข้า…ไม่ใช่ข้า…ไม่ใช่ข้าจริงๆ…”

ขันทีวังรู้ดีว่าเจาเฟยไม่กล้าทำเช่นนั้นเป็นแน่

…ที่สำคัญก็คือวิธีนี้ โกนขนเสียเกลี้ยงเกลาจนดูประหนึ่งไม่เคยมีขนขึ้นมาก่อน ขันทีวังมองขึ้นฟ้า เฮ้อ ทำได้อย่างไรกัน?

เรื่องนี้ไม่อาจแพร่งพรายสู่ภายนอก ไม่เช่นนั้นฮ่องเต้ทรงต้องขายหน้าประชาชี ขันทีวังสั่งให้ทุกคนเหยียบเรื่องนี้ให้มิด เจาเฟยก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น จากนั้นขันทีวังก็ใช้เหตุผลว่าฮ่องเต้ทรงประชวรเป็นไข้หวัด เพื่อสั่งยกเลิกพระราชกิจในราชสำนัก

ฮ่องเต้คงจะโมโหมาก จนหมดสติไปเสียนาน หลังจากนั้นหนึ่งชั่วยามก็ฟื้นขึ้นมา เมื่อตระหนักได้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับตนก็ลมจับไปอีกครั้ง เป็นเช่นนี้จนช่วงเย็นจึงจะสามารถมองสภาพของตนซึ่งบัดนี้ได้กลายเป็นปักษาไร้ขนไปเสียแล้ว

“ฝ่าบาท ทรงดื่มชาสักหน่อยเถิดพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีวังส่งชาให้พระองค์ดื่มเพื่อลดไฟโทสะ

ฮ่องเต้ปัดถ้วยชาในมือของเขา “ไปเรียกเด็กเวรนั่นมา!”

ขันทีวังชะงักไปครู่หนึ่ง “หมาย…หมายถึงคุณชายเยี่ยนหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

ฮ่องเต้ระเบิดโทสะ “จะเป็นเด็กเวรที่ไหนได้อีกเล่า?!”

ขันทีวังจึงรุดไปยังจวนคุณชาย อวี๋หวั่นกลับหมู่บ้านไป เยี่ยนจิ่วเฉากำลังจะไปรับเธอที่หมู่บ้านเหลียนฮวา เพิ่งจะเดินออกจากประตูจวน ขันทีวังก็มาหยุดเขาไว้

“คุณชายได้โปรดเข้าวังไปกับข้าน้อยด้วยเถิด”

ขันทีวังไม่ได้บอกว่าเป็นเรื่องอะไร แต่ฮ่องเต้ไม่ได้เรียกเขาเข้าวังง่ายๆ เยี่ยนจิ่วเฉาคิด ไปกับขันทีวังก่อนดีกว่า

ครั้งนี้ไม่ได้ไปยังห้องทรงพระอักษร แต่พวกเขาเดินไปยังห้องบรรทม

ในห้องบรรทมอบอวลไปด้วยกลิ่นอำพันทะเล เยี่ยนจิ่วเฉาขมวดคิ้ว แม้ว่าอำพันทะเลจะเป็นของดี แต่ก็ไม่ใช่กลิ่นที่เขาชื่นชอบนัก

ฉากกั้นลายทิวทัศน์นั้นวางอยู่หน้าเตียง เมื่อขันทีวังพาเยี่ยนจิ่วเฉาเข้ามาแล้ว จึงออกจากห้องไป